Γράφει ο Ευγένιος ΑνδρικόπουλοςΜε την οικονομική κρίση έχουν άπαντες και πάντα εκ των υστέρων
απασχοληθεί. Από την τρομοκρατημένη κυβέρνηση ως την θορυβώδη αντιπολίτευση και
από τους τρομολάγνους τηλεοπτικούς αναλυτές ως τους υπερφίαλους ζηλωτές ενός
τρίλεπτου δημοσιότητας. Μόνη ηχηρή απουσία οι δράστες του εγκλήματος που παραμένοντας στην ένοχη σιωπή τους
διασκεδάζουν στην αφοπλιστική αφέλειά μας. Λόγος επαρκής για να θυμώσουμε. Ας
τους τρομάξουμε λοιπόν. Με την επίκληση τσιτάτων από τους στιγματισμένους θα
φανταστείτε μειδιώντας ειρωνικά.. Μαρξ θα ψελλίσετε με αποστροφή. Ίσως του
Λένιν.. Μπορεί της Λούξερμπουργκ.. Ακόμη, ακόμη και του Τρότσκι ή του Ράσσελ..
Ε, λοιπόν όχι. Ανακάλυψα ψάχνοντας τα αρχεία μου μια από τις σπάνιες πολιτικές
παρεμβάσεις ενός σοφού που προφητικά και με εκπληκτική σαφήνεια εξηγεί πολλά
χρόνια πριν τις αιτίες της καπιταλιστικής κρίσης. Του μοναδικού Άλμπερτ Αϊστάϊν.
Την παραθέτω δίχως το οποιοδήποτε σχόλιο που το ασφαλές θα ήταν να την
βεβηλώσει...... «Η οικονομική αναρχία της καπιταλιστικής
κοινωνίας είναι κατά τη γνώμη μου η πραγματική ρίζα του κακού. Το ιδιωτικό
κεφάλαιο συγκεντρώνεται σε λίγα χέρια και ο εντεινόμενος καταμερισμός της
εργασίας ενθαρρύνει τον σχηματισμό μεγαλύτερων μονάδων παραγωγής εις βάρος των
μικρότερων. Το αποτέλεσμα είναι μια ολιγαρχία του ιδιωτικού κεφαλαίου, που η
τεράστια εξουσία της δεν μπορεί να ελεγχθεί ούτε από τη δημοκρατικά οργανωμένη
πολιτική κοινωνία. Αυτό συμβαίνει επειδή τα μέλη των νομοθετικών σωμάτων
επιλέγονται από τα πολιτικά κόμματα, που χρηματοδοτούνται ή επηρεάζονται από
καπιταλιστές. Ετσι, οι αντιπρόσωποι του λαού δεν προστατεύουν αρκετά τα
συμφέροντα των μη προνομιούχων τμημάτων του πληθυσμού. Επίσης, κάτω από αυτές
τις συνθήκες, οι καπιταλιστές αναπόφευκτα ελέγχουν, άμεσα ή έμεσα, τις κύριες
πηγές ενημέρωσης (εφημερίδες, ραδιόφωνο, παιδεία). Είναι λοιπόν εξαιρετικά
δύσκολο και στις περισσότερες περιπτώσεις σχεδόν αδύνατο να καταλήξει ο πολίτης
σε αντικειμενικά συμπεράσματα και να χρησιμοποιήσει ευφυώς τα πολιτικά του
δικαιώματα».
Υπάρχει ωστόσο και ένα καθοριστικό «ναι μεν
αλλά» στην συλλογιστική του.. Παρακολουθείστε το..
«Μια σχεδιασμένη οικονομία, που
προσαρμόζει την παραγωγή στις ανάγκες της κοινωνίας, θα διανέμει την εργασία σε
όλους εκείνους που μπορούν να εργαστούν και θα εγγυάται τα προς το ζην σε κάθε
άνδρα, γυναίκα, παιδί. Η μόρφωση του ατόμου, μαζί με την καλλλιέργεια των
έμφυτων ικανοτήτων του, θα τείνουν να αναπτύξουν μέσα του ένα αίσθημα
υπευθυνότητας έναντι των συνανθρώπων του που θα αντικαταστήσει την αποθέωση της
εξουσίας και της επιτυχίας που βλέπουμε σήμερα στην κοινωνία μας. Το επίτευγμα
του σοσιαλισμού όμως απαιτεί τη λύση μερικών εξαιρετικά δύσκολων
κοινωνικοπολιτικών προβλημάτων. Πώς μπορεί, σε μια συγκεντρωτική πολιτική και
οικονομική εξουσία, να αποτραπεί η ανάπτυξη μιας πανίσχυρης και αλαζονικής
γραφειοκρατίας; Πώς μπορούν να προστατευτούν τα δικαιώματα του ατόμου και να
εξασφαλιστεί ένα δημοκρατικό αντίβαρο στην εξουσία της
γραφειοκρατίας;».
Αφιερωμένο εξαιρετικά σε όσους κατά καιρούς μου
ζητούν με τα σχόλιά τους να πάρω θέση…
Για την αντιγραφή
Ευγένιος Ανδρικόπουλος
eandrik@otenet.gr