Την 1η Νοεμβρίου 1940, στα απόκρημνα βουνά της Πίνδου, ένας 29χρονος υπολοχαγός οδηγούσε τους στρατιώτες του σε μια ακόμη έφοδο εναντίον των ιταλικών δυνάμεων. Το όνομά του ήταν Αλέξανδρος Διάκος και η καταγωγή του από τη μικρή Χάλκη της Δωδεκανήσου. Μια ριπή πολυβόλου έκοψε πρόωρα το νήμα της ζωής του, γράφοντας ταυτόχρονα μία από τις πρώτες ηρωικές σελίδες του Ελληνοϊταλικού Πολέμου. Ήταν ο πρώτος Έλληνας αξιωματικός του Στρατού Ξηράς που έπεφτε στο πεδίο της μάχης. Η δική του ιστορία, ωστόσο, είχε μία ιδιαιτερότητα που την έκανε ακόμη πιο συγκλονιστική. Ο τόπος όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε βρισκόταν τότε υπό ιταλική κυριαρχία. Τα Δωδεκάνησα δεν αποτελούσαν ακόμη τμήμα του ελληνικού κράτους. Κι όμως, εκείνος είχε επιλέξει να υπηρετήσει στον Ελληνικό Στρατό, γνωρίζοντας ότι κάποια στιγμή ίσως χρειαζόταν να πολεμήσει εναντίον της χώρας που κατείχε τη γενέτειρά του. Ογδόντα έξι χρόνια αργότερα, η ζωή και η θυσία του Αλέξανδρου Διάκου φωτίζουν μία λιγότερο γνωστή πλευρά του έπους του 1940. Είναι η ιστορία ενός […]
* This article was originally published here