Εσείς πως τον ...παίρνετε;
Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ
Καθηγητή Πανεπιστημίου Μακεδονίας
Θύμωσε – και είχε δίκαιο - ο Κονσεϊσάο στο Χαριλάου και επέστρεψε στην κερκίδα του ΑΡΗ ένα από τα αμέτρητα «λουλούδια» αγάπης και φιλοξενίας που του είχε στείλει και την πήρε την κόκκινη!...ΔΕΝ ήταν τόσο προσεκτικός και αυτοελεγχόμενος συναισθηματικά όσο ο συμπαίκτης του Χαλκιάς που θύμισε στον διαιτητή (πόσες φορές χρειαζόταν να σας δείξει τις κροτίδες κ Διαιτητά του ντέρμπυ;;;;) τις υποχρεώσεις του ως ΑΠΟΛΥΤΟΥ ‘αρχοντα κάθε ποδοσφαιρικής αναμέτρησης…
Ο “Θυμός” από επαγγελματίες παίκτες κοστίζει κόκκινες κάρτες καθώς η γνωστή σκηνή επαναλαμβάνεται μυριάδες φορές στη διάρκεια του ποδοσφαιρικού πρωταθλήματος..Οι Λατίνοι έλεγαν εκφραστικότατα "τα λόγια πετούν, τα γραπτά μένουν..." Στην περίπτωσή μας, ισχύει η παράφραση : "τα λόγια πετούν, οι πράξεις μένουν.." και φυσικά, τιμωρούνται! Πρόκειται για τις περιπτώσεις που ο θυμός - όσο "δικαιολογημένος" και αν είναι, μετατρέπεται σε εκνευρισμό και αυτός με τη σειρά του στερεί τον παίκτη από τον απαραίτητο ΑΥΤΟΕΛΕΓΧΟ.... Τα αποτελέσματα είναι επίσης γνωστά καθώς έχουμε μιά “αψυχολόγητη “ ενέργεια....
Πέρα, όμως, από τις γνωστές διαστάσεις των συνηθισμένων αυτών γεγονότων - επιπλήξεις, προειδοποιήσεις, επιβολή ποινής - υπάρχει και η συγκεκριμένη ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΗ διάσταση που πρέπει να μας απασχολήσει καθώς υπάρχουν άτομα τα οποία, όταν προκαλούνται ανταποκρίνονται στην πρόκληση με αντεπίθεση με αποτέλεσμα την συμπλοκή.
Στο γήπεδο, μεταξύ "επαγγελματιών" παικτών η έμφαση τίθεται στον ΑΥΤΟΕΛΕΓΧΟ και η σωστή, όχι μόνο "τυπικά" αλλά και ψυχολογικά, συμπεριφορά ταυτίζεται με την αποσόβηση του θυμού και την αποφυγή του εκνευρισμού. Ο έμπειρος παίκτης έχει διδαχθεί από την προγενέστερη πείρα του, ότι όταν επιτρέπει στον εαυτό του να θυμώσει και να εκνευρισθεί όχι μόνο διατρέχει τον κίνδυνο της λανθασμένης ενέργειας που επιφέρει την επιβολή ποινής, αλλά μειώνεται σε εκπληκτικό βαθμό ολάκερη η αντίληψή του για τον αγώνα, η κατανόηση της εξελίξεως των διαφόρων φάσεων, η ικανότητά του για τον αγώνα, η κατανόηση της εξελίξεως των διαφόρων φάσεων, η ικανότητά του για ορθή κρίση, σωστή μεταβίβαση της μπάλλας, έγκαιρο μαρκάρισμα του αντιπάλου.
Το συναίσθημα του θυμού - με την συνεπακόλουθη νευρικότητα - σχετίζεται με την έκκριση ικανής ποσότητας αδρεναλίνης στο αίμα. Η αύξηση της αδρεναλίνης - η πανάρχαια αυτή αντίδραση του ανθρώπινου οργανισμού - συνεπάγεται και συγκεκριμένες ψυχο-σωματικές αλλαγές. Το αίμα κυκλοφορεί πιό γρήγορα, συστέλλονται τα αγγεία της επιδερμίδας καθώς για την προσφορά πρόσθετης ενέργειας στους μυς το αίμα συγκεντρώνεται σ'αυτά, οι κόρες των ματιών μας αλλάζουν μέγεθος και ολάκερη η προσοχή μας εστιάζεται στον ερεθισμό που μας προκαλεί! Το άτομο για κάποιο χρονικό διάστημα χάνει την αίσθηση χώρου και χρόνου και - φυσικά - την απαραίτητη αντίληψή του για το ευρύτερο οπτικό πεδίο που ταυτίζεται με το γήπεδο. Ουσιαστικά, ένας "πικαρισμένος" ένας θυμωμένος και εκνευρισμένος παίκτης που έχει χάσει τον ΑΥΤΟΕΛΕΓΧΟ του - άσχετα με τις πραγματικές του ικανότητες - είναι ένας "άχρηστος" παίκτης!...
Θυμός και εκνευρισμός, οποιαδήποτε κι αν είναι η προέλευσή τους, ο αντίπαλος παίκτης, η ότι η διαιτησία "μεροληπτεί", κάποια παρεξήγηση που προηγήθηκε του αγώνα, οι φίλαθλοι με τις αποδοκιμασίες τους ή η ενδόμυχη αναμόχλευση προγενέστερων προβλημάτων, απολήγουν στο να στερήσουν τον παίκτη, ακόμη και τον πλέον έμπειρο επαγγελματία από την ψυχο-διανοητική ηρεμία...
Αναμφίβολα, τόσο οι πιό "έμπειροι" παίκτες - όσο και οι έμπειροι φίλαθλοι - επιδιώκουν να "εκνευρίσουν" τον αντίπαλο, να διασπάσουν την συνοχή και την προσοχή του, να μειώσουν την απόδοσή του στο γήπεδο. Η ατομική προσπάθεια των μεμονωμένων παικτών και η συλλογική ικανότητα της ενδεκάδας για σωστό χειρισμό των συναισθημάτων του θυμού και του εκνευρισμού, αποτελούν την απαραίτητη ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΗ διάσταση για την "καλή εμφάνιση", την "σωστή απόδοση", την επίτευξη του "στόχου"..
Θυμός και εκνευρισμός χρειάζεται να περιβάλλονται από γερές δόσεις ΑΥΤΟΕΛΕΓΧΟΥ γιατί αλλοιώς οι ποινές είναι δυσβάστακτες και για τον μεμονωμένο παίκτη αλλά και για τους άλλους δέκα – ή τους πέντε στο μπάσκετ -συναδέλφους του και την ομάδα που χρειάζεται να λειτουργεί ως αρμονικό σύνολο...
Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ Καθηγητή Πανεπιστημίου Μακεδονίας
Θα ξεκινήσω επικαλούμενος τον στίχο του μεγάλου μας λαϊκού τροβαδούρου που είχε πιστοποιήσει με την πειθώ της καθολικής αποδοχής από λαϊκά και ανώτερα κοινωνικό-οικονομικά στρώματα μια από τις συντριπτικές αλήθειες της υπαρξιακής μας οντότητας «Δύο πόρτες έχει η ζωή....»
Και σε μία νομοτελειακή ανέλιξη της δεδομένης αξιωματικής σχέσης του σημερινού μου προβληματισμού θα έπρεπε να συνεχίσω με την υπευθυνότητα της επιστημονικής σκέψης διαπιστώνοντας ότι τα μεγάλα ψυχοκοινωνικά φαινόμενα, αυτά που με την ολοκλήρωσή τους σημαδεύουν την προσωπικότητα και εξελικτική πορεία ατόμων, ομάδων και ολάκερων κοινωνικών συστημάτων τα βαφτίζουμε...”περάσματα”.
Πόρτες, λοιπόν, και...περάσματα...
Ανέκαθεν, η ένταξη στις Ένοπλες Δυνάμεις , η εισαγωγή σε ένα Πανεπιστημιακό Ίδρυμα ή ένα ΤΕΙ , και φυσικά χωρίς πρόθεση να προσβάλλω τους σεμνότυφους, εκείνο το ερωτικό αγκάλιασμα που ολοκληρωνόταν στην απώλεια της εφηβικής “αθωότητας” ήταν σίγουρα, αδιαμφισβήτητα και κατά γενική ομολογία όλα τους «περάσματα».
ΠΕΡΑΣΜΑ ήταν και παραμένει και σήμερα η ικανότητα να κρατάς στο χέρι το τιμόνι, να τιθασεύεις 100 ή και 200 άλογα εγκλωβισμένα κάτω από το γυαλιστερό καπό ενός σύγχρονου Ι.Χ. και να το κάνεις με...την «άδεια» της Αστυνομίας, ή καλύτερα του Υπουργείου Μεταφορών...
Τις προάλλες και καθώς οι ώρες της νύχτας…μίκραιναν ΠΑΡΑΣΥΡΘΗΚΑ (αυτό το εννοώ απολύτως καθότι έχω ξεκόψει με ξενύχτια εδώ και πολλά χρόνια) από μια εκλεκτή παρέα «νυκτόβιων» και μη συνομηλίκων καθώς αποτολμήσαμε και εμείς το πέρασμα κάποιας πόρτας ή μάλλον γνωστού…ξενυχτάδικου της – πάλαι ποτέ Νύμφης του Θερμαϊκού - της Θεσσαλονίκης....
Πόρτες και ..περάσματα, λοιπόν και εξηγώ..
Τώρα πια τα κορίτσια μας εντάσσονται στις Ένοπλες Δυνάμεις (όπου πέρυσι στην εισερχόμενη τάξη επαγγελματιών οπλιτών έφτασαν στο επίπεδο του ένα εισερχόμενο αγόρι για ένα εισερχόμενο κορίτσι), κατακλύζουν ΑΕΙ και ΤΕΙ και γράφουν πρωτιές, κρατούν βολάν κατά μυριάδες και προηγούνται στην ερωτική ολοκλήρωση των αγοριών και, ώ του θαύματος της επιστημονικής ανακαλύψεως...
Πώς να ερμηνεύσει κανείς κοινωνιολογικά το γεγονός ότι στους 10 θαμώνες του συγκεκριμένου νυχτερινού κέντρου «διασκεδάσεως» εκείνης της νύχτας οι οκτώ ή σχεδόν εννέα ήταν κομψότατοι εκπρόσωποι του...δήθεν ασθενούς, αλλά πάντοτε ωραίου φύλου όλων των ηλικιών;
Και τα αγόρια της νεαρής μετά-εφηβικής ηλικίας ακόμη και οι άνδρες πού ήταν;
Όταν το φαινόμενο ΔΕΝ αποτελεί παροδική εξαίρεση που οφείλεται στην παρουσία συγκεκριμένων τραγουδιστών στο παλκοσένικο ( ειδώλων της νεολαίας και μάλιστα του θηλυκού φύλου ) αλλά αποτελεί ΚΑΘΟΛΙΚΗ πραγματικότητα μήπως, αναρωτιέμαι ο αδαής ΜΗΠΩΣ θα έπρεπε να προσθέσουμε στα δεδομένα της αξιολόγησης του σύγχρονου ελληνικού κοινωνικού συστήματος ότι η μαγική «Πόρτα» της νυχτερινής ελληνοπρεπέστατης διασκέδασης ΑΝΟΙΞΕ διάπλατα για τους εκπροσώπους του δήθεν ασθενούς και πάντοτε ωραίου φύλου και ότι «Πέρασμα» πλέον θα αποτελεί για τα αγόρια η δυνατότητα να γίνουν δεκτά στο τραπέζι που κατέχουν συστηματικά 4 ή 6 ή 8 ωραίες κοπέλες;
«Ω καιροί, ώ ήθη» θα έλεγαν στα ελληνικά οι αρχαίοι Λατίνοι. Πάντως εγώ φίλη και φίλε αναγνώστη –εάν κατόρθωνα να ισορροπήσω την ακουστική διαταραχή που υπέστην λόγω…ηλικίας, θα έμπαινα στον πειρασμό να ξαναπεράσω μερικές τέτοιες «πόρτες» γιατί στην επιστήμη κάθε νέα ανακάλυψη απαιτεί την εδραίωσή της μέσα από την επανάληψη του πειράματος...
Του Γιώργου Πιπερόπουλου
Καθηγητή Πανεπιστημίου Μακεδονίας
Η πρόσφατη ανακοίνωση για την ΚΥΡΙΑ Αθανασία Τσουμελέκα, αυτή τη σεμνή αθλήτριά μας, που βρέθηκε, λένε, «ντοπαρισμένη» φρονώ ότι πρέπει να είναι επαρκής πλέον ΑΙΤΙΑ και όχι απλά μια ακόμη αφορμή για ΟΛΟΚΛΗΡΗ την πολιτική και πνευματική ηγεσία του τόπου μας (καθώς ήδη ζούμε σε εποχές καλπάζουσας ανέχειας και φτώχειας) να θυμηθούμε εκείνο το απίστευτο του Δρα Ζακ Ρόγκ, Προέδρου της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής…
«Εφκαριστούμε…Ελλάντα» Και να…θυμώσουμε επαρκώς!
Στη συνέχεια, αφού μας ακύρωσαν και την Τσουμελέκα προτείνω απλά πράγματα:
Πρώτον, να ΑΠΑΙΤΗΣΟΥΜΕ να δημιουργηθούν στην περιοχή της Αρχαίας Ολυμπίας ΟΛΕΣ οι απαραίτητες εγκαταστάσεις για την ΜΟΝΙΜΗ διεξαγωγή των Ολυμπιακών αγώνων στον φυσικό τους χώρο!
(Αυτό φυσικά θα δυσαρεστήσει τους εντός και εκτός Ελλάδας «αθανάτους» και τους παρατρεχάμενούς τους καθώς εάν γίνουν ΟΛΑ τα έξοδα άπαξ και δια παντός πώς θα…υποχρεώνουν τα διάφορα Κράτη – όπως πάθαμε και εμείς στην Ελλάδα - να υποβάλλονται στο χαράτσι των αμέτρητων δισεκατομμυρίων ευρώ για έργα που γίνονται κάθε 4 χρόνια και μπορεί να υποθέσει κανείς σε μια οικουμένη της απίστευτης ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ, της ΡΕΜΟΥΛΑΣ και της ΜΙΖΑΣ – ζητώ συγνώμη αλλά ΔΕΝ έχω αποδεικτικά στοιχεία για να κατηγορήσω ευθέως την ΔΟΕ – αποφέρουν «λάφυρα» στους οργανωτές που μετά μας εκστομίζουν τα κάθε λογής και κάθε νοήματος «εφκαριστούμε…Αυστραλοί, Έλληνες, Κινέζοι…»)
ΔΕΥΤΕΡΟΝ, Να απαιτήσουμε να σταματήσει η ξεδιάντροπη εκμετάλλευση του τίτλου των ΟΛΥΜΠΙΑΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ( να τους λένε εφεξής διεθνείς ή παγκόσμιους ή οτιδήποτε άλλο μαρκετίστικα πιασάρικο θέλουνε, αλλά ΟΧΙ Ολυμπιακούς) από μια ομάδα – δήθεν «αθανάτων» - ατόμων (θα έλεγα «συμμορία» αλλά φοβάμαι μην παρεξηγηθώ) οι οποίοι θα πρέπει να βρεθούν μπροστά σε μια προσφυγή της Ελλάδας στο ΔΙΕΘΝΕΣ δικαστήριο για ΚΛΟΠΗ και χρήση Εθνικού Ελληνικού τίτλου! Εδώ θυμηθείτε ότι προσφύγαμε για την φέτα και το ούζο και δικαιωθήκαμε και θα χάσουμε στη ν περίπτωση του ονόματος των Ολυμπιακών αγώνων;
Επιπρόσθετα Θα συνιστούσα μάλιστα, επειδή τελικά μας ακύρωσαν σχεδόν σε όλα τα αγωνίσματα όπου είχαμε διακριθεί εμείς μετά την προσφυγή να ΜΗΝ συμμετάσχουμε στους επόμενους ΔΙΕΘΝΕΙΣ ή ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥΣ αγώνες!
Έχουμε τα κότσια πολιτική ηγεσία (ΟΛΑ φυσικά τα εντός και εκτός Βουλής Κόμματα) και άνθρωποι του πνεύματος και με Πανελλαδικό Δημοψήφισμα να κάνουμε αυτά τα 2 απλά πράγματα;
Πιστεύω ότι εάν το τολμήσουμε θα βρούμε αμέτρητους υποστηρικτές σε όλη την υφήλιο τη εποχή μάλιστα που δεκάδες εκατομμύρια παιδιά πεθαίνουν από την πείνα, την εποχή που όλη η ανθρωπότητα βυθίζεται στην οικονομική ύφεση, ας μην επιτρέψουμε στους «αθανάτους» της ΔΟΕ να συνεχίσουν το δήθεν αθλητικό και κοινωνικά εποικοδομητικό…έργο τους!
Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥΚαθηγητή Πανεπιστημίου Μακεδονίας
Ένα 15χρονο αγόρι σωριάζεται νεκρό και στη συνέχεια το Κέντρο της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης και άλλων ελληνικών πόλεων γίνονται αντικείμενα καταστροφικής μανίας, ένα 20χρονο αγόρι που φορά τη στολή της ΕΛΑΣ χαροπαλεύει εδώ και μια εβδομάδα, ένας γίγαντας ανάμεσα στους Έλληνες εφοπλιστές είναι θύμα απαγωγής, ένας βαρυποινίτης έμπορος ναρκωτικών αφού απαγάγετε την ημέρα που απολαμβάνει «την νόμιμη έξοδό του» από τη φυλακή παραδίδεται νεκρός, στο πρώτο λιμάνι της χώρας οι λιμενικοί ανασύρουν το πτώμα 40χρονου άνδρα που είναι χειροπόδαρα δεμένος και φιμωμένος και στη Θεσσαλονίκη η ΕΛΑΣ συλλαμβάνει την 65χρονη «φόνισσα» του 85χρονου εραστή της που τον σκότωσε, βοηθούμενη από άλλον 65χρονο εραστή της επειδή την είχαν κουράσει οι συνεχείς «σεξουαλικές του επιθυμίες». Εν τω μεταξύ…
Η Κυβέρνηση «δήθεν ανασχηματίστηκε», Τουρκικά σκάφη αέρος και θαλάσσης κάνουν βόλτες επάνω και μέσα στο Αιγαίο και οικονομικά ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΤΗΚΕ η πιστοληπτική ικανότητα της χώρας μας…
Βρισκόμαστε, τελικά, ως Έθνος, λαός και κοινωνία στο μάτι ενός κυκλώνα, στη δίνη προβληματισμών, με τον κλυδωνισμό θεσμών και δομών, με την ακύρωση παραδοσιακών προτύπων συμπεριφοράς και πλαισίων αναφοράς. Προβάλλει επιτακτική η ανάγκη για μια προσεκτική ψυχοκοινωνική αξιολόγηση των δεδομένων χωρίς προκαταλήψεις, χωρίς φόβο και πάθος και χωρίς υστερικές αντιδράσεις.
Μήπως όλα τα παραπάνω αποτελούν πικρόχολες διαπιστώσεις υποκειμενικού τύπου πίσω από τις οποίες υποκρύπτονται κάποιες μικροπολιτικές σκοπιμότητες;
Κατηγορηματικά ΟΧΙ!
Έχουμε τελματώσει σε έναν απίστευτα βρώμικο και δύσοσμο βούρκο...Κολλήσαμε! Εάν περάσει στο συλλογικό, εθνικό μας υποσυνείδητο η αίσθηση ότι ΔΕΝ υπάρχει πια στέρεο, υγιές, ηθικό κομμάτι γης για να σταθούμε, τότε το επόμενο βήμα είναι ο ΚΥΝΙΣΜΟΣ,η απώλεια της ιδεολογίας, η προσφυγή στην απάθεια και την άρνηση που αποτελούν το ικρίωμα θανάτωσης της κοινωνικής αλληλεγγύης, καθώς το δημιουργικό ΕΜΕΙΣ υποκαθίσταται από το μικροπρεπές...ΕΓΩ!