Οι βουλευτές και πάλι βολεύονται

Τη στιγμή που σε όλη την Ευρώπη συζητείται η επαναφορά του εργασιακού Μεσαίωνα, η καθιέρωση εβδομαδιαίας εργασίας 65 ωρών για όλους, οι βουλευτές μας επιχειρούν να θεσμοθετήσουν για τον εαυτό τους την εβδομαδιαία εργασία των... μόλις τριών ημερών!

Για να μην κουράζονται πολύ λοιπόν, κρίνουν σκόπιμο ότι οι συζητήσεις τους στην Ολομέλεια και τις λοιπές αίθουσες του Κοινοβουλίου θα πρέπει από τον προσεχή Οκτώβριο να διεξάγονται μόνο την Τρίτη, την Τετάρτη και την Πέμπτη! Ειδικότερα, ο πρόεδρος του Κοινοβουλίου Δημήτρης Σιούφας, με αφορμή την αλλαγή του Κανονισμού της Βουλής, σκέφτεται μεταξύ άλλων την τροποποίηση του άρθρου 53, παρ. 1, που αναφέρει επί λέξει ότι «η Ολομέλεια της Βουλής συνεδριάζει τρεις φορές την εβδομάδα, την Τρίτη, την Τετάρτη και την Πέμπτη για τη διεξαγωγή του νομοθετικού έργου και δύο φορές την εβδομάδα, τη Δευτέρα και την Παρασκευή, για την άσκηση του κοινοβουλευτικού ελέγχου.

Αυτό σημαίνει ότι η συντριπτική πλειονότητα των εκπροσώπων του έθνους θα φεύγουν εκτός Αθηνών με προορισμό την ιδιαίτερη πατρίδα τους από το απόγευμα ή το βράδυ της Πέμπτης και θα επιστρέφουν και πάλι στην πρωτεύουσα το πρωί ή το μεσημέρι της Τρίτης!

Διάβασε τη συνέχεια εδώ...

Δεν συναινώ στην ηλιθιότητα

Γράφει ο ευθύλογος

Η αφορμή δόθηκε από την χθεσινή ανάρτηση στο καφενείο (Τρίτη, 17 Ιούνιος 2008) με τον εξαιρετικά επιτυχημένο τίτλο «Δεν είμαι του αντρός μου»

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη βρωμιά από τη βρωμιά που κρύβεται πίσω από τη λέξη «συναίνεση».
Πως θα αποδείξει ο αδύνατος οτι η «συναίνεση», δεν είναι προϊόν ελεύθερης βούλησης αλλά είναι προϊόν φόβου, απειλής, εκβιασμού κλπ.
Και ποιος θα σώσει τον αδύνατο από το μένος και την οργή του ισχυρού αν τολμήσει να καταγγείλει την κατ’ ευφημισμόν «συναίναση»;
Πως θα προστατευθεί η φοβισμένη γυναικούλα απέναντι στον μαλάκα άντρα- αφέντη;
Ναι! Υπάρχουν ακόμη πολλές τέτοιες γυναικούλες και πολλοί τέτοιοι άντρες.
Και δυστυχώς το φαινόμενο εμφανίζει τάσεις αύξησης τα τελευταία χρόνια.
Πως θα αποδείξει ο φτωχός εργαζόμενος οτι δεν «συναινεί» να εργάζεται 15 ώρες την ημέρα, επειδή έτσι γουστάρει ο εγκληματίας εργοδότης;
Ναι! υπάρχουν πολλοί τρομοκρατημένοι και νηστικοί εργαζόμενοι και πολλοί εργοδότες – τέρατα. Το ανθρώπινο πρόσωπο της εργοδοσίας ακόμη το ψάχνουμε.
Πως θα αποδείξει ο κάθε βιαζόμενος οτι δεν «συναινεί» στον βιασμό του;
Ναι! Το συντριπτικό ποσοστό των πραγματικών βιασμών δεν φτάνει στην ακροαματική διαδικασία. Έτσι η απαντηση είναι αυτονόητη.
Και για να επιστρέψω στο θέμα.
Ο νόμος οφείλει να προστατεύει τον αδύνατο από τον ισχυρό, όχι τον ισχυρό από τον αδύνατο. Αυτή είναι η περί δικαίου αντίληψη της κοινωνίας.
Αν τα πράγματα είναι όπως τα περιγράφει η ανάρτηση, τότε οι αρμόδιοι δεν έκαναν τίποτε άλλο παρά να νομιμοποιήσουν τον διεστραμμένο αντρικό εγωισμό και να νομοθετήσουν υπέρ του ισχυρού, αντίθετα από τις αντιλήψεις περί δικαίου.
Τόσο ανόητοι είναι;
Αρνούμαι προς το παρόν να δεχθώ την ισοπεδωτική απάντηση:
Αν δεν ήταν ανόητοι δεν θα ήταν αρμόδιοι. Δεν μου μένουν όμως πολλές αντιστάσεις ακόμη.

Φιλικά
Ευθύλογος

Διάβασε τη συνέχεια εδώ...

ΕΕ: Ανώτατο όριο εργασίας το 48ωρο με δυνατότητα αύξησης στις 65 ώρες

Σε συμφωνία κατέληξε τις πρώτες πρωϊνές ώρες χθες το Συμβούλιο των υπουργών Απασχόλησης της ΕΕ, σχετικά με τις δύο κοινοτικές οδηγίες που αφορούν το χρόνο εργασίας και την προσωρινή απασχόληση. Σε γενικές γραμμές το Συμβούλιο αποφάσισε ότι οι συμβασιούχοι θα πρέπει να έχουν ίση μεταχείριση με τους μόνιμους εργαζόμενους και ότι το ανώτατο όριο εργασίας, σε ορισμένες περιπτώσεις και εφόσον η εθνική νομοθεσία της κάθε χώρας το επιτρέπει, θα μπορεί να φτάσει τις 60 ή και τις 65 ώρες την εβδομάδα.

Τη συμφωνία θα πρέπει να επικυρώσει το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

Συγκεκριμένα, σε ό,τι αφορά το χρόνο εργασίας, οι υπουργοί Απασχόλησης της ΕΕ συμφώνησαν ότι το ανώτατο όριο είναι το 48ωρο. Ωστόσο, η συμφωνία προβλέπει δυνατότητα επιλογής επιπλέον χρόνου εργασίας έως 60 ώρες την εβδομάδα, ενώ για ορισμένα επαγγέλματα το ανώτατο όριο είναι οι 65 ώρες, εφόσον το συμφωνήσουν οι κοινωνικοί εταίροι.

Επίσης, διατηρείται το δικαίωμα της λεγόμενης «αυτοεξαίρεσης», γνωστό και ως «opt-out», το οποίο ισχύει για τους εργαζόμενους που απασχολούνται πάνω από δέκα εβδομάδες από τον ίδιο εργοδότη. Σύμφωνα με δηλώσεις εκπροσώπου της Επιτροπής για θέματα απασχόλησης, «μόνο αν οι εργαζόμενοι το επιλέξουν, παρατείνεται ο χρόνος εργασίας, γι΄ αυτό η νομοθεσία προβλέπει συγκεκριμένα κριτήρια για την υπογραφή του opt out και διασφαλίζει ότι ο εργαζόμενος μπορεί να το αρνηθεί, χωρίς να υποστεί συνέπειες».

Με την απόφαση αυτή διαφώνησαν η Ελλάδα, η Κύπρος, το Βέλγιο, η Ισπανία και η Ουγγαρία, οι οποίες εξέφρασαν τις αντιρρήσεις τους απέχοντας από την ψηφοφορία
Διάβασε τη συνέχεια εδώ...