Γιουχαίσματα στην Επίδαυρο για μια Μήδεια για τα πανηγύρια

Σαν ταύρος εισήλθε ο Ανατόλι Βασίλιεφ στο υαλοπωλείο της Επιδαύρου και τα έκανε όλα λίμπα. Η παράσταση του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Πάτρας προκάλεσε αντιδράσεις που όμοιές τους δεν γνώρισε το τέμενος της Αργολίδας. Η σύνθεση μυστικισμού, πρόκλησης και θεατρικού ιδιώματος που πρότεινε ο σκηνοθέτης, αντιμετωπίστηκε σαν προϊόν σαστισμένου μυαλού, πρόκληση στο κριτήριο των πολλών.

Χαρακτηριστική της ατμόσφαιρας, που επικράτησε στο αρχαίο θέατρο, η παρακάτω σκηνή

O Ιάσων (Νίκος Ψαρράς), πεσμένος πάνω από τα νεκρά παιδιά του -που όμως είναι πάνινες κούκλες- αρχίζει να τους τραγουδάει. Γέλια από το κοίλον. Ο ηθοποιός διακόπτει, ανασηκώνει το κεφάλι και απευθυνόμενος προς το κοινό λέει: «Έλεος!». Και η απάντηση: «Αυτό λέμε κι εμείς».

Από την αρχή της παράστασης φάνηκε ότι τα πράγματα δεν θα εξελίσσονταν ομαλά. Ωστόσο, η «έκρηξη» του κοινού έγινε λίγο μετά την εμφάνιση της Αγγέλου (Αγλαΐα Παππά) που, με χαμόγελο παγωμένο και ένταση, περιγράφει, απευθυνόμενη στους θεατές, τι συνέβη όταν τα δηλητηριασμένα «δώρα» της Μήδειας έφτασαν στην Γλαύκη.

Ξαφνικά ξεκολλάει από τον Χορό η Αλεξία Καλτσίκη, προχωράει πλάι στην Αγγελο και αρχίζει να εκφωνεί, ταυτόχρονα, το ίδιο κείμενο στα γαλλικά, ενώ αμέσως μετά από τον Χορό ξεκολλάει τρίτος Αγγελος, ο Βασίλης Κουκαλάνι, και αρχίζει να εκφωνεί ταυτόχρονα το ίδιο κείμενο στα αγγλικά.

Από εκείνη τη στιγμή, οι αποδοκιμασίες πολλαπλασιάστηκαν: «αίσχος», «ντροπή», «μπουουου», «ουουου», γιουχαΐσματα, επικεφαλής ο δικηγόρος Αλέξανδρος Λυκουρέζος από τις πρώτες σειρές να φωνάζει «αίσχος σε όλους σας» και «αίσχος σε όλη την παράσταση».

Ακολούθησαν γέλια, ψίθυροι, κουβέντες, σχόλια, χειροκροτήματα ειρωνικά από ορισμένους αλλά και «σσσς» και χειροκροτήματα συμπαράστασης από άλλους μέχρι τον χαιρετισμό που είχε, εν τούτοις, μερικά «μπράβο» και αρκετό χειροκρότημα το οποίο έγινε πολύ θερμό για τη Λυδία Κονιόρδου.

Διάβασε τη συνέχεια εδώ...

ΠΗΓΑΜΕ ΣΤΟΥΣ «ΒΑΤΡΑ-Χ» ΣΤΗΝ ΕΠΙΔΑΥΡΟ

Ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης και ο Δημήτρης Λιγνάδης αλώνισαν στην
παράσταση παίζοντας όλους τους πρωταγωνιστικούς ρόλους

Στις δύο ώρες που διήρκεσε η παράσταση του Δημήτρη Λιγνάδη ήταν δύσκολο να
αποφασίσεις αν επρόκειτο για ανατροπή ή πλακατζήδικη διασκευή. Αλλά ακόμα
κι αν η διάρκεια διπλασιαζόταν ή τριπλασιαζόταν, φοβάμαι πως επί της
ουσίας δεν θα άλλαζε στους αναποφάσιστους την εντύπωση μιας αυτάρεσκης
προσπάθειας, με καλά στοιχεία, με ευρήματα και ταυτόχρονα μιας επηρμένης
«ανάγνωσης», που παραδόθηκε στο κοινό συγκεχυμένη, άρρυθμη και άνιση.

Ο Δημήτρης Λιγνάδης έκανε μια παράσταση βασισμένη στους αριστοφανικούς
«Βατράχους», κρατώντας συμβολικά και πραγματικά τις δύο πρώτες συλλαβές.
Την τελευταία, που ολοκληρώνει και το νόημα της λέξης, την αντικατέστησε
με το γράμμα Χ. Είτε για να ιντριγκάρει με τον λάιφ στάιλ τίτλο «Βάτρα-
Χ», είτε για να διαγράψει το έργο, είτε για να υπονοήσει πως η παράστασή
του κρύβει κάτι άγνωστο.

Τι αποκάλυψε αυτός ο άγνωστος Χ; Αρχικά, ένα χαρούμενο, χρωματιστό κι
απενοχοποιημένο σκηνικό (Έλλη Παπαγεωργακοπούλου), κάτι ανάμεσα σε χάρτινο
πάρκο και γήπεδο. Η ορχήστρα ήταν στρωμένη με χλοοτάπητα, προστατευμένη
από κιγκλιδώματα, ενώ στη σκηνή υπήρχαν διάσπαρτα μεγάλα ζωγραφιστά φυτά.
Κάπου στην άκρη κι ένα τροχήλατο κυλικείο με την εμβληματική για την
περιοχή της Επιδαύρου επιγραφή Capaki.

Πριν αρχίσει η παράσταση μπήκε στο γήπεδο ο θίασος με λευκές φόρμες, έκανε
κάποιες ασκήσεις ζεστάματος και αποχώρησε. Το πρώτο μέρος ξεκίνησε με τον
Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη και τον Δημήτρη Λιγνάδη να υποδύονται τους
ηθοποιούς που παίζουν τον Διόνυσο και τον δούλο του Ξανθία, αμήχανα και
ζορισμένα. Η είσοδος της Δήμητρας Ματσούκα, με τον εμβόλιμο ρόλο της
ιέρειας- γκόμενας- θεατρολόγου να υποδεικνύει το αριστοφανικά σωστό, δεν
έλυσε το πρόβλημα.
Στη σύγχυση επάνω βγαίνει κι ο Γιώργος Μαρίνος με φράκο
και τραγουδάει πλεϊμπάκ ένα κατεβατό, την άποψη του σκηνοθέτη για το πώς
πρέπει να παίζεται σήμερα ο Αριστοφάνης. Ανατροπή από την ανάποδη, αφού ο
συμπαθής κατά τα άλλα σόουμαν δεν κατάφερε ούτε μια στιγμή να συγχρονιστεί
με τα στιχάκια του τραγουδιού, το οποίο γύρισε μπούμερανγκ και στον ίδιο
και στην παράσταση.

Αλλά αν στο πρώτο μέρος που διαδραματίζεται στον Πάνω Κόσμο, όπου οι δύο
ήρωες σχεδιάζουν να κατεβούν στον Κάτω για να βρουν τον Ποιητή ο οποίος θα
σώσει την Πόλη, επικράτησε χάος, στο δεύτερο μέρος το τοπίο ξεθόλωσε, η
κατάσταση σταθεροποιήθηκε, οι ρυθμοί ανακτήθηκαν. Ο Αγώνας των δύο
ποιητών, που κι αυτούς τους έπαιζαν ο Λιγνάδης και ο Μαρκουλάκης,
ζωντάνεψε και η χλωμή κάθοδος στον Άδη ποδοσφαιροποιήθηκε.

Το δεύτερο μέρος άρχισε προβοκατόρικα. Με τον Χορό των Μυστών να μεταφέρει
σε πομπή τη Δήμητρα Ματσούκα, ενώ έψαλλε παραλλαγμένο τον ύμνο του
Επιταφίου «Αι γενεαί πάσαι».

Αλλαγή ατμόσφαιρας κι ο θίασος χωρίζεται σε δύο ομάδες: Ολυμπιακός-
Παναθηναϊκός. Ο Μαρίνος ανέλαβε, με άνεση πια, τον ρόλο του παρουσιαστή
της αναμέτρησης Αισχύλου- Ευριπίδη, με σκηνές από τραγωδίες τους. Αφού
παρότρυνε το κοινό, που στην πλειονότητά του ανταποκρίθηκε με μεγάλη
προθυμία, να σηκωθεί όρθιο την ώρα που ακουγόταν «πειραγμένος» ο
Ολυμπιακός Ύμνος, άρχισε ο Αγώνας με τη μορφή του τηλεοπτικού παιγνιδιού,
όπου ο νικητής βγαίνει από ψηφοφορία του κοινού.

Αφού κυμάτισαν οι γαλανόλευκες στο διάσημο απόσπασμα «Ίτε παίδες
Ελλήνων...», αφού είδαμε έναν Φοίβο Απόλλωνα να τραγουδάει το «Fever»,
έναν Ρώσο Ρουβά να κυλιέται στα πατώματα, έναν Ορέστη να λέει ραπαριστά
τον μονόλογό του, έναν Πυλάδη με τσιρότα στο στόμα να διαμαρτύρεται γιατί
δεν του βάζει ο ποιητής λόγια, μια Ηλέκτρα καραγκούνα κι άλλα χαριτωμένα,
ήρθε η καλύτερη στιγμή με την ερμηνεία της Στεφανίας Γουλιώτη- Κασσάνδρας
στον «Αγαμέμνονα». Ήταν κωμική, σκωπτική, τραγική, ανατρεπτική, πάντα μέσα
στη σύμβαση της παράστασης του Λιγνάδη. Διόλου συμπτωματικά πήρε το δεκάρι
της, με δύο τόνους, αφήνοντας την πιο ωραία ανάμνηση.

=============================================

Μετά το φιάσκο του Λάγκχοφ και τη μανιέρα του Τερζόπουλου,
βλέπουμε τώρα και τα εφηβικά καλαμπούρια Λιγνάδη-Μαρκουλάκη
να ξεσαλώνουν στα Επιδαύρια χώματα..Αν προσθέσουμε μάλιστα
και τα ‘ κατορθώματα ‘ του Εθνικού, τον Έμπορο του Λάς Βέγκας
μαζί με το Στάλιν του Μαρμαρινού και το Βυθό της Πατεράκη
( έπονται και οι δυό Οιδίποδές της..),αναρωτιέμαι και είμαι
βέβαιος ότι θα αναρωτιέστε κι εσείς.

Το Ελληνικό Φεστιβάλ,έχει μετατραπεί,πλέον,σε παιδική χαρά;

Και η μόνη «σοβαρή» προσπάθεια, τελικά, ήταν η παλαιοντολογική
μουσική βραδιά του Κραουνάκη,που θα ήταν καλύτερη στο Δελφινάριο
βέβαια και όχι στο Ηρώδειο.

Κατά βάθος την πονάω τη σημερινή νέα γενιά.

Η μόνη πηγή έμπνευσής τους είναι τα απόβλητα του καταναλωτικού
αμοραλισμού και η μόνη τους εμπειρεία τα βίτσια της παρέας τους.


Ας ελπίσουμε ότι θα μεγαλώσουν κάποτε και θα σοβαρευτούν.

Ως τότε, θα έχουν αφήσει, δυστυχώς, το στίγμα της εποχής τους.
Θέλοντας, δηλαδή, να δείξουν την απελπισία της ηλικίας τους,
θύματα της γενικότερης παρακμής,κατάφεραν να την πολλαπλασιάσουν..

Με κύριους συνένοχους, χορηγούς και χειροκροτητές, την εκάστοτε
αναίσθητη εξουσία και τα ανθρωποφάγα,οικονομικά συγκροτήματα.

 Έλενα Δ. Χατζηιωάννου -  ΝΕΑ – 14.7.08

Διάβασε τη συνέχεια εδώ...