Παγκόσμια Ημέρα Δημοκρατίας

Παγκόσμια ημέρα Δημοκρατίας σήμερα και η ελληνική Βουλή έχει προγραμματίσει για το απόγευμα ειδική συνεδρίαση, σε επίπεδο αρχηγών κομμάτων, για τον εορτασμό της.

Παρών στη συνεδρίαση θα είναι και ο Πρόεδρος της Διακοινουβουλευτικής Ένωσης, Πιερ Σερντινάντο Κασίνι.

Ο Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων προχώρησε στην παρακάτω δήλωση, με αφορμή το σημερινό εορτασμό: «Η Ελλάδα έχει επιπλέον λόγους να γιορτάζει καθώς στη χώρα μας γεννήθηκε η Δημοκρατία».

Ο Υπουργός Παιδείας, Ευριπίδης Στυλιανίδης στάθηκε, από την πλευρά του, στη σημασία του δημοκρατικού μηνύματος για τη νεολαία της πατρίδας μας. «Τα παιδιά μαθαίνουν την ιστορία και την πολιτιστική τους ταυτότητα μέσω του εορτασμού της σημερινής ημέρας», τόνισε χαρακτηριστικά.

Επιπρόσθετα, η Βουλή, από εφέτος αθλοθετεί την απονομή βραβείων σε μαθητές του Γυμνασίου και Λυκείου, σε κάθε περιφέρεια, που θα διακριθούν στη συγγραφή έκθεσης για τη Δημοκρατία.

Διάβασε τη συνέχεια εδώ...

Οσο υπάρχουν όρθιοι πολίτες , μπορεί να μειωθούν οι βολεμένοι πελάτες

Γράφει ο Στέφανος Ληναίος

24 ΙΟΥΛΙΟΥ 1974 – 24 ΙΟΥΛΙΟΥ 2008

=================================

Είναι ένα κείμενό μου γραμμένο πριν από 7 χρόνια..

Χωρίς να προσθαφαιρέσω, σας βεβαιώνω, ούτε μια λέξη..

Δυστυχώς, δεν έχει αλλάξει τίποτε από τότε..

Ωστόσο παραμένω αισιόδοξος..

Όσο υπάρχουν, έστω και λίγοι, ΟΡΘΙΟΙ Πολίτες, μπορούμε να ελπίζουμε

ότι θα μειωθούν οι πολλοί, βολεμένοι, πελάτες..

Ευχαριστώ

σ.λ.

----

======================================================

..κάθε χρόνο, αυτές τις σημαδιακές μέρες, ευτυχώς ότι έχουμε μείνει

μερικοί Έλληνες που ξεχνάμε,για λίγο, τα βάσανα των άλλων λαών και

θυμόμαστε τα δικά μας.Κι αναρωτιόμαστε, τι άλλαξε στη ζωή μας, έπειτα

από τα εφτά μαύρα χρόνια της δικτατορίας..Βάζουμε το δικό μας "ευτυχισμένο"

σήμερα δίπλα στο δυστυχισμένο σήμερα μερικών άλλων λαών και ηρεμούμε.

Όταν όμως σκεφτούμε σοβαρά αυτό το δικό μας, "ευτυχισμένο", σήμερα,μας

πιάνει αφόρητη μελαγχολία.Φαίνεται,λοιπόν,ότι πληρώνουμε πολύ ακριβά..

..ΤΟ ΤΙΜΗΜΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

===========================

..κι αναρωτιόμαστε,τι έγινε άραγε,τι άλλαξε,τόσα χρόνια

μετά την επιβολή της δικτατορίας;

------------------------------------------------------------

Άραγε γιατί αγωνίστηκαν οι, λιγοστοί έστω, τολμη- τίες, Ελληνες, εναντίον της βαρβαρότητας της δι- κτατορίας; Για να γευθούμε όλοι, επί τέλους, τα αγα-

θά μιας πραγματικής Δημοκρατίας ή να τα μοιρασθούν, όλα, κάποιοι εκλεκτοί της ευνοιοκρατίας;

""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""

Αν σ'εκείνα τα δίσεκτα χρόνια της δικτατορίας κάποιος μας έλεγε ότι και μετά την πτώση της, το μέλλον αυτού του τόπου δεν θα ήταν καλύτερο, ασφαλώς θα γελούσαμε ή θα τον...δέρναμε..Eκτός κι αν είμαστε γέροι και σοφοί και ξέραμε πολύ καλά ότι, αιώνες τώρα, τα ίδια γίνονται..Παντού..

Αν μας έλεγε π.χ., ότι όχι μόνο δεν θα τιμωρηθεί αλλά μάλλον θα δικαιωθεί αυτός ο υψηλόβαθμος αστυνόμος, αυτός που "κατηχούσε" μερικούς ιδεολόγους κρατούμενους, με κείνο το κυνικό γελάκι του, πίσω από το γεμάτο φακέλλους γραφείο του ή στην ταράτσα της Μπουμπουλίνας. Που ενώ οι άλλοι σε έδερναν, αυτός σου "ψιθύριζε":

" Τσάμπα πολεμάτε την επανάσταση ρε παιδιά..Νομίζετε ότι και αν τη ρί

ξετε δηλαδή, θα αλλάξει τίποτε; Είμαι σ'αυτή τη θέση 30 χρόνια..Κανένας δε με κούνησε, βρε σεις, κι ούτε θα με κουνήσει ποτέ.. Γιατί εμένα έχει ανάγκη οποιαδήποτε εξουσία κι όχι εσάς.."

Σχεδόν τα ίδια έλεγε κι ο συνταγματάρχης Κρούτα, ένας "ρεαλιστής" ήρωας στο έργο του Μίλαν Κούντερα "Οι κλειδοκράτορες", που παίζαμε τότε στο θέατρο ΑΛΦΑ, μέχρι που το σταμάτησαν κι αυτό:

" Διότι αγαπητέ μου η εξουσία δεν χρειάζεται πολυλογάδες. Η οποιαδήποτε εξουσία χρειάζεται στρατιώτες πιστούς που εκτελούν επακριβώς τις εντολές της. Οπως και στο στρατό. Η μόνη διαφορά είναι στα όπλα. Αντί για τανκς και πολυβόλα, θα έχουμε Τράπεζες, χρηματιστήρια, τηλεοράσεις και ξενυχτάδικα. Κι αντί να σας λέμε στρατιώτες,λοχαγούς και ταγματάρχες, θα σας βαφτίζουμε λογιστές, διαχει-ριστές και συμβούλους. Αυτό θα είναι και το τίμημα της Δημοκρατίας.."

Ετσι κι έγινε..Σε όλο τον κόσμο κι όχι μόνο στον τόπο μας βέβαια..Κι αν αξιοποιήθηκαν, σε κάποιες κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης,μερικοί "τολμητίες"

που έδρασαν πραγματικά, την εποχή της δικτατορίας, αυτό έγινε μόνο και μόνο γιατί...συνεμορφώθησαν προς τας υποδείξεις, όπως έλεγε το ηρωικό τότε και ξεφτισμένο τώρα..άσμα..

Πέρασαν τόσα χρόνια από τις 24 Ιουλίου του 1974 κι όμως τίποτε, σχεδόν, δεν βρήκε τις σωστές του διαστάσεις. Τα λιγοστά αφιερώματα γι'αυτή τη θλιβερή επέτειο, είναι πρόχειρα, ανεύθυνα, επιδερμικά. Και όσο πάνε φθίνουν φιλολο-γώντας..Με καλεσμένους λίγους εναπομείναντες πραγματικούς μάρτυρες και πολλούς

νεόκοπους αστέρες εκπρόσωπους μιας κολονακιώτικης αριστεράς..

Κι όμως κάποτε πρέπει να πληροφορηθούν και οι επόμενες γενιές ότι την αντίσταση κατά της δικτατορίας δεν την έκαναν μόνον κάποιοι επώνυμοι..Ούτε μόνον αυτοί που ήταν και παραμένουν εκλεκτοί μερικών κύκλων που κρατούσαν, κρατούν και θα κρατούν τα κλειδιά της εξουσίας.

Κι ακόμη να πληροφορηθούν αυτά που συμβαίνουν γύρω μας,τα τελευταία χρόνια και οι ίδιοι "λογιστές" τα παραποιούν ή τα ωραιοποιούν..Η, το χειρότερο, μας κάνουν να αποφεύγουμε να τα σκεπτόμαστε. Εχοντας μάλιστα, αυτοί οι παντοδύναμοι κύκλοι, τα πάντα στα χέρια τους, διαθέτουν τέτοια "αόρατη" προπαγάνδα που μπορούν να κατευθύνουν όχι μόνο τις ιδέες μας αλλά και τις αντιδράσεις μας..

Κι όπως λέει ο Νόαμ Τσόμσκι: "Η προπαγάνδα, είναι για τη δημοκρατία ό,τι είναι το ρόπαλο σ'ένα ολοκληρωτικό κράτος" !!! Σχεδόν τα ίδια είπε πρώτος ο Πλάτων πριν από 2.500 χρόνια!!!

Ανοίγουμε την τηλεόραση κι αν δούμε κάποια εκπομπή που μπορεί να μας θυμίσει την 21η Απρίλη, πατάμε αμέσως το κουμπί και κολυμπάμε σ'άλλα κανάλια... Στα κουτσομπολιά και τα μπαράκια της Μυκόνου όπου παραθερίζουν, αχταρμάς, επιδειξίες, μεγαλοεπιχειρηματίες, πολιτικοί μαιντανοί, χορτασμένοι καλλιτέχνες και πεινασμένοι "διανοούμενοι". Διαβάζουμε βιβλία και περιοδικά μπαίνοντας στα άδυτα της ανώμαλης ζωής διάσημοτήτων..Πάμε σινεμά και θέατρα με βιτσιόζικα

θέματα..Και έπειτα τρώμε σαν κότες το καλαμποκάλευρο που μας ταίζουν, οι σοβαροφανέστατοι, αιώνιοι έμποροι της δόξας, κακαρίζουμε, χωνεύουμε και κοιμόμαστε πανευτυχείς.

Προσπάθησε να μιλήσεις σε κάποιον, γι' αυτή την κοινωνία της παρακμής που μας πνίγει κάθε μέρα..Για την παγκοσμιοποίηση, το Μπους, τη μαφία,τα ναρκωτικά

Για το Κόσοβο,για τα Σκόπια,την Κύπρο και τους εξοπλισμούς.Για το συνταξιοδοτικό

το ασφαλιστικό,την τηλεόραση και την υγεία μας..Και, πρόπάντων, για το ποιός κυβερνάει αυτό τον τόπο...Θα σε κοιτάξει σαν νάσαι από άλλο πλανήτη, θα μουρμουρήσει μέσα του: "δε μας παρατάς ρε φίλε.." και θα συνεχίσει να διαβάζει τα νέα του χρηματιστηρίου, τρώγοντας τρία χάμπουργκερ..

Αυτό λοιπόν είναι το τίμημα της Δημοκρατίας; Γιαυτό λοιπόν βασανίστηκε τόσος κόσμος σ'αυτά τα εφτά μαύρα χρόνια της 21ης Απρίλη 1967; Για να γκρεμίσει τη βαρβαρότητα της δικτατορίας και να χτίσει την παρακμή της δημοκρατίας;

.-------21.4.2001.-----------

( Από το βιβλίο του Στέφανου Ληναίου Η ΑΛΥΣΙΔΑ – Εκδόσεις ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ-2003)

=========================================================================

Διάβασε τη συνέχεια εδώ...

Αν μοιραστείς τον πόνο σου, μισός θα μείνει. Κι αν τη χαρά σου μοιραστείς, διπλή θα γίνει.

Φίλοι θαμώνες γεια σας.
Γράφει ο ευθύλογος
Ο αριθμός, η έκταση αλλά και η ένταση των σχολίων στην προηγούμενη ανάρτησή μου «Ποιοι βρίζουν το ΠΑΣΟΚ με πόνο και ποιοι με χαρά» (Παρασκευή 4 Ιουλίου 2008) δείχνει ότι το ενδιαφέρον για την πολιτική είναι . . . στο κόκκινο, πράγμα παρήγορο γιατί επιβεβαιώνεται έτσι οτι κάποιοι αντιδρούν, αισθάνονται την πρόκληση και νοιώθουν υποχρεωμένοι να πάρουν θέση.
Είχα σκοπό να βάλω τίτλο «Ο γιος του γερμανοτσολιά και της ταγματασφαλίτισσας απαντά». Αλλά μετά θυμήθηκα τον φίλο gianniotis.gr και το «Όξω πούστη απ’ την παράγκα» και σκέφτηκα, ρε μπας και το πιστέψουν κάποιοι; (Όσοι δεν διαβάζετε τα σχόλια, μπορεί να μην καταλάβετε τούτη την παράγραφο)
Δεν με ενοχλούν οι προσωπικές επιθέσεις, τις έχω συνηθίσει και τις θεωρώ δεδομένες εκ προοιμίου.
Άλλωστε οι εκ του ασφαλούς εμπαθείς χαρακτηρισμοί είναι ο μόνος λόγος που χρησιμοποιώ nickname (ψευδώνυμο). Δεν μου αρέσει κάποιοι να σκυλεύουν το πραγματικό μου όνομα παραμένοντας οι ίδιοι ανώνυμοι.
Έχω δημοσιεύσει επώνυμα πολύ οξύτερες απόψεις που προφανώς προκάλεσαν αντίλογο τον οποίο σέβομαι απόλυτα, ανεξάρτητα αν συμφωνώ. Αλλά αντίλογο με επιχειρήματα που να αντέχει σε κριτική.
Άργησα να απαντήσω γιατί από Πέμπτη βράδυ 3 Ιουλίου έμεινα από Internet.
Δυστυχώς ισχύει και εδώ ο νόμος του Murphy.
«Το Internet θα σας αφήσει τη στιγμή που το χρειάζεστε περισσότερο»
Και τώρα – Δευτέρα μεσημέρι - «με την ψυχή στο στόμα» γράφω.
Έκανα μόνος μου μερική επιδιόρθωση.
Βέβαια η σύμπτωση μπορεί να οδηγήσει πολλούς στη σκέψη οτι άργησα να απαντήσω γιατί …αποστομώθηκα. Πραγματικά θα χαιρόμουν να είχαν δίκιο.
Και για να μπούμε στο . . . ψητό.
Πρώτα από όλα εύχομαι στον φίλο CHIEF ENGINEER καλές θάλασσες.
(αν εξακολουθεί να ταξιδεύει)
Από αυτόν περίμενα το πιο σκληρό σχόλιο αλλά μου προέκυψαν άλλοι Ροβεσπιέροι στο δρόμο. Χαίρομαι που κατάλαβε το πνεύμα της ανάρτησης. Μάλλον έχουμε τον ίδιο πόνο κι ας μην είμαι μέλος ούτε του ΠΑΣΟΚ, ούτε άλλου κόμματος.
Λένε πως ο πόνος όταν μοιράζεται λιγοστεύει. Μακάρι γιατί ώρες - ώρες είναι αβάσταχτος.
Λυπάμαι μόνο που . . . τον πήραν και αυτόν τα σκάγια.
Μην ξεχνάμε οτι έβρισαν κάποτε τον Σάκη Καράγιωργα . .. . εδώ θα δυσκολευτούν;
Για να μην πούμε τι τραβάει ο Κ. Σημίτης όπως βέβαια και ο Γ. Παπανδρέου από την άλλη μεριά. Δυστυχώς οι εμφύλιοι πόλεμοι είναι πάντα οι πιο αιματηροί.
Κάτι ξέρει ο λαός που λέει:
- Ποιος σου έβγαλε το μάτι;
- Ο αδερφός μου.
- Γι’ αυτό σου το έβγαλε τόσο βαθειά;
Σε αρκετά σημεία απάντησε αντί για μένα ο φίλος CHIEF ENGINEER. Και τον ευχαριστώ γι’ αυτό.
Σε κάποια δεν μπορώ να απαντήσω γιατί δεν έχω τις απαραίτητες πληροφορίες.
Π.χ. δεν μπορώ να μιλήσω για την Δυτική Αττική γιατί δεν ξέρω αν είναι θέμα της Κεντρικής Εξουσίας ή των τοπικών Δήμων.
Και κάτι ακόμη. Μήπως κάποιοι πολιτικοί φρόντισαν πρώτα να αγοράσουν οικόπεδα ή παλιά κτίρια, όταν η περιοχή ήταν υποβαθμισμένη και μετά να την αναβαθμίσουν; Παλιό και δοκιμασμένο το κόλπο αυτό.
Μήπως έχουμε «ΒΡΑΧΩΔΗ ΟΙΚΟΠΕΔΑ» σε νέα έκδοση;
Δυστυχώς οι πολιτικοί στην Ελλάδα είναι εξ ορισμού ύποπτοι. Έτσι το θέλησαν.
Σε κάποια άλλα σχόλια όχι απλά δίνω δίκιο αλλά και υπερθεματίζω.
Όπως κάποιο που διάβασα για την μειωμένη ελληνικότητα και εθνικοφροσύνη. Μπορώ να αναφέρω αντίστοιχο και πολύ πιο προκλητικό περιστατικό.
Αυτό που γράφω παρακάτω είναι πίνακας επιτυχόντων σε Ανωτάτη Σχολή που αναρτήθηκε μετά τις εισαγωγικές εξετάσεις. (μιλάμε για την δεκαετία του ’50) Έγραφε τα εξής: (Δηλώνω επιφύλαξη ως προς τους αριθμούς)
Εκ των 738 προσελθόντων επέτυχον οι κάτωθι 52.
1) . . . . . . . . . . . . .
2) . . . . . . . . . . . . .
- - - - - - - - - - - - -
51) . . . . . . . . . . .
52) . . . . . . . . . . . .
Των υπολοίπων τα γραπτά δεν ελήφθησαν υπ’ όψιν λόγω ήθους και χαρακτήρος.

Και σίγουρα ξέρετε πολύ καλά τι σήμαινε τότε «ήθος και χαρακτήρας».
Δεν αρνούμαι οτι έγιναν σωστά πράγματα επί ΠΑΣΟΚ, π.χ. το ΕΣΥ.
Αλλά δεν πιστεύω οτι στην πολιτική πρέπει να εισάγουμε την αντίληψη του «συμψηφισμού των ενεργειών» ούτε την θεωρία της «απαλλαγής δια της συγκρίσεως». Το έχω ξαναγράψει αυτό.
Για μένα το «Συμβόλαιο με το Λαό» έχει ισχύ Συμβολαίου. Δεν ισχύει κατά ποσοστό!
Παραβλέπω τους χαρακτηρισμούς, απλά ας αναρωτηθούν κάποιοι:
Ξέρουν πολλούς δεξιούς να λένε οτι «στη δεξιά ανήκει το χρήμα και η εξουσία και στην αριστερά το ήθος και οι θυσίες;»
Ξέρουν πολλούς δεξιούς να «θεωρούν φυσιολογικό να τους εξαπατήσουν άλλα κόμματα – γιατί ποτέ δεν τα πίστεψαν - αλλά θεωρούν ιεροσυλία να τους εξαπατήσει το ΠΑΣΟΚ γιατί το πίστεψαν;».
Ξέρουν πολλούς δεξιούς «να ψάχνονται και να ντρέπονται που ψάχνονται;».
Φίλοι, οι ταμπέλες είναι εύκολη υπόθεση. Ο συνδυασμός κομματικής προσήλωσης και ελευθερίας στη σκέψη είναι το δύσκολο.
Και πάμε στις πολιτικές ελευθερίες και στον φόβο του χωροφύλακα.
Εν μέρει σωστή παρατήρηση.
Αλλά σκεφτήκαμε μήπως ήταν ιστορική συγκυρία;
Από τη στιγμή που νομιμοποιήθηκε το ΚΚΕ (χάνοντας βέβαια τη γοητεία της παρανομίας) οι εξελίξεις αυτές ήταν προδιαγεγραμμένες.
Δεν το έκανε βέβαια με χαρά ο Καραμανλής αλλά ήταν υποχρεωμένος. Το ίδιο συνέβηκε στην Πορτογαλία και στην Ισπανία. Παράλληλη πορεία έχουμε από το1974 και μετά με αυτές τις χώρες. Θυμάστε την θρυλική Πασιονάρια;
Αν δεν υπήρχαν πολιτικές ελευθερίες δεν θα υπήρχε και είσοδος στην Ευρωπαϊκή Ένωση για καμιά από τις τρεις χώρες.
Βέβαια εδώ, οι μεταχουντικές υποχρεωτικές εξελίξεις, παρουσιάστηκαν σαν βήματα εκδημοκρατισμού και κοινωνικοπολιτικής προόδου.
Ίσως γιατί οι πολιτικοί ξέρουν να παρουσιάζουν ακόμη και «το σκατό για τούρτα».
Πως θα παρουσιάσουν το μπρούτζο για χρυσάφι;
Κάποιοι μπορεί να αισθάνονται σαν προνόμια τα απαράγραπτα δικαιώματά τους.
Και να προσκυνάνε στο διηνεκές αυτούς που τους τα «παραχώρησαν»
Προσωπικά δεν μπορώ να αισθανθώ ευγνωμοσύνη όταν μου «δίνουν» αυτό που μου ανήκει. Αισθάνομαι οργή και λύσσα όταν μου το στερούν!!
Και για να τελειώσουμε και με τα γκομενιλίκια των πολιτικών.
Ο μπακάλης της γειτονιάς μου μπορεί να έχει γκόμενα. Ο πρωθυπουργός όχι!
Τον μπακάλη θα τον κρίνω από το αν με κλέβει ή όχι στο ζύγι και στο λογαριασμό. Δεν με απασχολούν οι ερωτικές του κατακτήσεις, αρκεί να μην συμπεριλαμβάνεται η γυναίκα μου. Κι αν ήταν καλλίτερος από μένα, ίσως και να την έστελνα μαζί του μπας και πιάσουμε κι εμείς από ράτσα.
Για τον πρωθυπουργό δεν είναι το ίδιο! Οι πολιτικοί δεν (πρέπει να ) έχουν αδιαφανή ιδιωτική ζωή. Αυτό είναι το τίμημα της δόξας.
Αν ξέραμε πόσο επηρεάζει η κάθε Ασπασία τον . . . Περικλή της! [1]
Και πόσοι εκβιασμοί και μηχανορραφίες μπορούν να στηθούν πίσω από μια κρυφή ιδιωτική ζωή! Εκβιασμοί που οι πολίτες θα τους πληρώνουν χρόνια και χρόνια!!
Αλλά και όταν η κρυφή ζωή αποκαλύπτεται, (θυμάστε το νεύμα στο αεροπλάνο;)
μπορεί να συγκινούνται κάποιες σιτεμένες γεροντοκόρες των βορείων προαστείων και να χαϊδεύουν το περιεχόμενο του οσχέου τους κάποια θλιβερά αρσενικά που νομίζουν ότι τώρα . . . ήρθε η ώρα της γκόμενας και γι’ αυτά, αλλά την ίδια στιγμή πολλοί εχέφρονες κουνάνε απελπισμένα το κεφάλι τους καταλαβαίνοντας ότι όταν ο ηγέτης ικανοποιεί τις ανθρώπινες αδυναμίες του, η ηγεσία μετατρέπεται σε . . . απλή προεδρία, ίσως και σε κάτι χειρότερο. Σε καρικατούρα της.

* * * * *

[1] Πληροφορίες από πρώτο χέρι για το θέμα αυτό παρέχονται στο βιβλίο
«Η πόρνη της Δημοκρατίας»
Το έγραψε η Christine Joncour ερωμένη του Roland Dumas πρώην υπουργού των Εξωτερικών της Γαλλίας.

Και ως γνωστόν η Γαλλία έχει και Δημοκρατία καλλίτερη αλλά και πουτάνες καλλίτερες από μας.

Φιλικά

Ευθύλογος
Διάβασε τη συνέχεια εδώ...