Του Spread ο χαβάς

Γράφει ο Τριαντάφυλλος Καρατράντος


Τελικά, αυτά τα spreads έχουν βαλθεί να τρελάνουν την Ελληνική κοινωνία, δεν εξηγείται αλλιώς η εμμονή τους να μην πέφτουν. Τα υψηλά επίπεδα που στέκουν, έχουν τελματώσει τη χώρα για μήνες σε έναν κρίσιμο, αλλά μονόπλευρο αγώνα, ο οποίος δεν φαίνεται, δυστυχώς, να καταλήγει κάπου.
Αποτέλεσμα; Να μην κυβερνάται η χώρα ομαλώς. Η agenda, σε εσωτερικό και εξωτερικό, είναι μονοθεματική, με έντονο το ενδεχόμενο, όταν και αν σταθεροποιηθεί η κατάσταση, η Κυβέρνηση να βρεθεί αντιμέτωπη με μία Βαβέλ προβλημάτων, τα οποία ήδη έχουν αρχίσει να στοιβάζονται επικινδύνως.
Η αποκλιμάκωση της κατάστασης, μοιάζει με τις μέρες που μετρά ο νεοσύλλεκτος φαντάρος, και μετατίθεται ασκόπως μήνα με το μήνα. Ως τότε όμως; η ανάπτυξη βρίσκεται στην εντατική, η ανεργία αυξάνεται, η εγκληματικότητα εκρήγνυται, και οι Υπουργοί δεν μπορούν να συντονιστούν και να βηματίσουν κυβερνητικά.
Ακόμα και οι μεταρρυθμίσεις, οι τόσο.......
Διάβασε τη συνέχεια εδώ...

Τυφλότητα

Γράφει ο Τριαντάφυλλος Καρατράντος

«Το μίσος και η απώλεια της εμπιστοσύνης είναι τα παιδιά της τυφλότητας». Αυτό είναι ένα από τα πλέον γνωστά επιγράμματα του Άγγλου ποιητή William Watson. Δεν θα μπορούσε να είναι και το επίγραμμα στη νεκρική στήλη της μεταπολιτευτικής δημοκρατίας; Μίας δημοκρατίας ελλειμματικής, επίπλαστης και πελατειακής.
Το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα επένδυσε στην καλλιέργεια της τυφλότητας, τράφηκε από στρατιές τυφλωμένων οπαδών- υπηρετών που δεν μπήκαν ποτέ στον κόπο να αξιολογήσουν το πιστεύω τους, το ακολουθούσαν με ένα φονταμενταλιστικό πάθος φωνάζοντας «αριστερά» και «δεξιά» χωρίς να καταλαβαίνουν την έννοια των λέξεων. Μιλούσαν για σοσιαλισμό και φιλελευθερισμό αναφερόμενοι στο ΠΑΣΟΚ και στη Ν.Δ. αντίστοιχα, πόσο τυφλοί μπορεί να έχουμε υπάρξει στην πολιτική μας ζωή άραγε;
Οι νόμοι μας ψηφίστηκαν και δεν εφαρμόστηκαν από μία στρατιά άβουλων και κομματικών πειθαρχημένων «εκπροσώπων μας», οι οποίοι μπερδεύουν την νομοθετική εξουσία με την μικροπελατειακή επίφαση της εκτελεστικής.
Η διαμαρτυρία μας, αυτή και αν βασίστηκε στην .........
Διάβασε τη συνέχεια εδώ...

Ο τελευταίος να αφήσει το χρίσμα

Γράφει ο Τριαντάφυλλος Καρατράντος

Τους ακούς να συζητούν για τα χρίσματα τους, μόνο αυτό τους νοιάζει. Πως θα πάρουν ένα κομματικό σήμα προέλευσης για να μπορέσουν να διεκδικήσουν ένα δήμο. Και τι να τον κάνουν; Ότι έκαναν και όλες τις προηγούμενες φορές. Πελατειακές σχέσεις, προσωπικές φιλοδοξίες, διαφθορά, αναποτελεσματικότητα και πολλά άλλα, είναι τα χαρακτηριστικά που συνθέτουν το μωσαϊκό της Τοπικής Αυτοδιοίκησης στην Ελλάδα.
Δυστυχώς, το κατεπείγον του Προγράμματος Καλλικράτης, και οι εκλογές πού έχουν οριστεί για το Νοέμβριο, δεν αφήνουν πολλά περιθώρια στις υγιείς εκείνες δυνάμεις που θα μπορούσαν να αλλάξουν την τελματωμένη κατάσταση στην Τοπική Αυτοδιοίκηση. Το μεγάλο στοίχημα για να πετύχει μία μεταρρύθμιση της μορφής του Προγράμματος Καλλικράτη είναι η ανανέωση και η κινητοποίηση του κατάλληλου πολιτικού προσωπικού. Δυστυχώς, κάτι τέτοιο δεν είναι εφικτό όσο υπάρχουν οι κομματικές στρούγκες με τα χρίσματα.
Διάβασε τη συνέχεια εδώ...

Πίστευε αλλά Δήλωνε

Γράφει ο Τριαντάφυλλος Καρατράντος

Η εθνική μας ταυτότητα, κατά ένα μεγάλο ποσοστό, έχει ως συστατικό στοιχείο την Ορθοδοξία. Η Εκκλησία συγκαταλέγεται ανάμεσα στους θεσμούς που εμπιστεύεται διαχρονικά ο Έλληνας. Συχνά, αυτή η εμπιστοσύνη πέφτει αντικείμενο εκμετάλλευσης, και οι υπόγειοι δεσμοί εκκλησίας και πολιτείας είναι κάτι πάνω από πελατειακοί. Ακόμη και στις πρόσφατες περιόδους, που η Εκκλησία της Ελλάδος κλονίστηκε από σκάνδαλα, δεν κινδύνευσε ποτέ η σχέση λαού και Εκκλησίας.
Σήμερα όμως, τα πράγματα φαίνεται να αλλάζουν. Το ζήτημα της περιουσίας της Εκκλησίας τίθεται πιο έντονα από ποτέ. Το πέπλο της αδιαφάνειας που καλύπτει για αιώνες την περιουσία της Εκκλησίας, είναι πλέον λαϊκή απαίτηση να αρθεί. Ως τώρα, όποια φωνή τολμούσε να .........
Διάβασε τη συνέχεια εδώ...

Η Σιωπή και τα Χρυσόψαρα

Γράφει ο Τριαντάφυλλος Καρατράντος

Ακόμη και ο κατηγορούμενος για το πλέον απεχθές έγκλημα έχει το δικαίωμα της απολογίας, πόσο μάλλον ο Πρωθυπουργός της χώρας για 5 χρόνια. Ένας πρωθυπουργός ο οποίος χρεώνεται, δίκαια, ένα σημαντικό κομμάτι της τραγικής οικονομικής κατάστασης της χώρας, ένας πρωθυπουργός, το όποιο έργο της κυβερνήσεως του, απαξιώνεται καθημερινά ακόμη και από το ίδιο του το κόμμα. Ο άνθρωπος αυτός, ο οποίος αναθεματίζεται σχεδόν από το σύνολο της Ελληνικής κοινωνίας, δεν νιώθει την ανάγκη να απολογηθεί, να δώσει τη δική του ερμηνεία στη δημιουργία της κρίσης, να υπερασπιστεί το όποιο έργο του;
Δεν νιώθει την ανάγκη να πει μερικές κουβέντες στο λαό που τον τίμησε δύο φορές με την ψήφο του; Δεν νιώθει την ανάγκη να υπερασπιστεί το κόμμα που τον ανέδειξε στην εξουσία;
Εάν όχι, δυστυχώς για μία ακόμη φορά ένας πολιτικός εφαρμόζει την τακτική του χρυσόψαρου. Άσε τον Έλληνα να βρίσει, κάποια στιγμή θα ξεθυμάνει, και θα βρει άλλον να τα φορτώσει.
Κάποτε έπιανε, μόνο που σήμερα έχει..........
Διάβασε τη συνέχεια εδώ...

Η Σπατάλη

Γράφει οΤριαντάφυλλος Καρατράντος


Όσο και να κόψεις τα επιδόματα, ακόμη και αν παγώσεις τους μισθούς δεν μπορείς να επιτύχεις την τακτοποίηση των οικονομικών σου. Δεν μπορείς να την επιτύχεις γιατί το Ελληνικό κράτος είναι υπερτροφικό και σπάταλο. Ο μόνος τρόπος για να μπορέσεις να μειώσεις ριζικά το κόστος του κράτους στην Ελλάδα, είναι να μειώσεις τις σπατάλες. Εκεί βρίσκεται το κλειδί της ομαλοποίησης της δημοσιονομικής κατάστασης της χώρας.
Μου διηγήθηκε χθες ένας φίλος ένα περιστατικό εξοργιστική σπατάλης. Έχουμε μία γεώτρηση, παρουσιάζει κάποιο πρόβλημα. Χωρίς να εξετάσουμε το πρόβλημα, ιδιωτική εταιρεία, στην οποία ειρήσθω εν παρώδω εργάζεται και δημοτικός σύμβουλος της πλειοψηφίας, ανασύρει τη γεώτρηση, με αποτέλεσμα να την καταστρέψει και να χρειάζεται καινούρια. Η υπόθεση πηγαίνει στο Δημοτικό Συμβούλιο, κατατίθενται τρεις προτάσεις για τη νέα γεώτρηση, ανάμεσα σε αυτές και πρόταση της ίδιας εταιρείας που έβγαλε τη γεώτρηση. Η πρόταση της εταιρείας αυτής είναι η ..........
Διάβασε τη συνέχεια εδώ...

Επανεκκίνηση

Γrάφει ο Τριαντάφυλλος Καρατράντος

Μοιάζουν με τις τελευταίες ημέρες της Πομπηίας ενός πολιτικού συστήματος και μία κοινωνικής χίμαιρας που για δεκαετίες σώρευε προβλήματα, χωρίς να σκέφτεται τις λύσεις.
Στην Ελλάδα του 2010, ασχολούμαστε με το πορνό βίντεο της Τζούλιας Αλεξανδράτου την ώρα που τα ΜΑΤ κάνουν επίθεση με δακρυγόνα στο Μανώλη Γλέζο. Στην Ελλάδα του 2010, βάζουμε στο ίδιο καλάθι τον συνταξιούχο του ΟΓΑ που μετρά το δώρο του Πάσχα με τον υπάλληλο της Ολυμπιακής, την διαφορά μισθού του οποίου, όταν προσληφθεί σε άλλη δημόσια υπηρεσία, θα αναλάβει να καλύψει ο Ελληνικός λαός. Στην Ελλάδα του 2010, οι εργατοπατέρες συνειδητοποιούν ότι οι εργαζόμενοι δεν είναι πλέον πρόβατα προς εκμετάλλευση. Στην Ελλάδα του 2010, η ατομικότητα εμφανίζεται με τον ......
Διάβασε τη συνέχεια εδώ...

Κανόνες Εμπλοκής

Γράφει ο Τριαντάφυλλος Καρατράντος

Η ασφάλεια στην πιο απλή, αλλά συνάμα αξιωματική της μορφή, ορίζεται ως εξής: «ασφάλεια για όλους, ασφάλεια παντού, ασφάλεια για πάντα». Η προστασία της ασφάλειας του ενός όμως, δεν μπορεί να γίνεται εις βάρος της ασφάλειας του άλλου, αυτή η θεμελιώδης λογική έγινε ακόμη πιο συστατική της έννοιας της ασφάλειας τη δεκαετία του ’90 με την ανάδυση του παραδείγματος της ανθρώπινης ασφάλειας. Η ασφάλεια του ιδιώτη σε καμία περίπτωση πλέον δεν μπορεί να θυσιάζεται ούτε στο βωμό της εθνικής, αλλά ούτε και της συλλογικής ασφάλειας. Αυτή η αρχή πρέπει να διέπει κάθε επιχείρηση, ειδικά της αστυνομίας, στην οποία χρησιμοποιείται βία στον σύγχρονο κόσμο.
Κάτι τέτοιο όμως δεν φαίνεται να έγινε στην επιχείρηση στο Βύρωνα. Όταν δέχεσαι πυρά δεν σηκώνεις απλά το όπλο σου και ανταποδίδεις, υπάρχουν οι περίφημοι κανόνες εμπλοκής σε μία ένοπλή σύρραξη, πόσο μάλλον όταν αυτή ...........
Διάβασε τη συνέχεια εδώ...

Η Ε.Ε. δεν είναι ο εχθρός

Γράφει ο Τριαντάφυλλος Καρατράντος

Αλήθεια, αν ήσασταν εσείς η Ευρωπαϊκή Επιτροπή τι γνώμη θα σχηματίζατε για την Ελλάδα; Τι γνώμη θα σχηματίζατε για μία χώρα που κάνει απογραφές, πλασματικές αυξήσεις του ΑΕΠ και δίνει επί χρόνια λανθασμένα στοιχεία; Νομίζω πως θα ήσασταν πιο σκληροί απέναντι στην Ελλάδα.
Όλη αυτή η ρητορική και η υστερία περί κατοχής, υποδούλωσης και δεν ξέρω και εγώ τι άλλο, δεν βοηθάει κανέναν. Η Ε.Ε. δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως εχθρός, αλλά ως σύμμαχος. Αν απλώς ρίξουμε την ευθύνη στην κακιά «νεοφιλελεύθερη» Ε.Ε. που θέλει να βλάψει την Ελλάδα, θα δείξουμε για μία ακόμη φορά ότι δεν έχουμε πάρει το μάθημα μας, θα δείξουμε ότι δεν έχουμε καταλάβει ότι ο μεγαλύτερος εχθρός μας είναι ο ίδιος μας ο εαυτός, και πάνω από όλα οι ολίγιστες Κυβερνήσεις που οδήγησαν την Ελλάδα σε αυτή την ιλαρή κατάσταση.
Δεν εξυπηρετεί κανέναν, ούτε και το δικό μας αυτισμό, να αντιμετωπίζουμε την Ε.Ε. ως μία χαζή, φράγκικη, χοντρή αγελάδα, την οποία πάντα θα ..........
Διάβασε τη συνέχεια εδώ...

Τι Μπορούμε να Πληρώσουμε;

Γράφει ο Τριαντάφυλλος Καρατράντος

Αν κάποιος προσπαθήσει να βρει δηλώσεις πολιτικών που θέλουν να υποστηρίξουν ένα νέο φορολογικό σχέδιο θα παρατηρήσει μία απίστευτη ομοιότητα που διαπερνά αιώνες, ηπείρους, πολιτικές πεποιθήσεις και ιδεολογίες. «Κανένα φορολογικό σύστημα δεν είναι τέλειο», αυτή είναι η πιο διάσημη δήλωση που συνάντησα δίπλα από κάθε φορολογική προσπάθεια.
Όντως, το φορολογικό σύστημα, όσο εύκολο μπορεί να μοιάζει, και όσο απλές είναι οι οικονομικές θεωρίες πάνω στις οποίες στηρίζεται, άλλωστε δεν είναι και πάρα πολλές, είναι μία από τις πιο δύσκολες μεταρρυθμιστικές πρωτοβουλίες.
Γιατί; Πολύ απλά, η φορολογία δεν είναι απλώς σύνολο στοιχείων και υπολογισμοί, είναι ζήτημα πολιτικής. Και εκεί που αρχίζει η πολιτική, εμφανίζονται οι συγκρούσεις των συμφερόντων, οι αντιθέσεις, οι εξαιρέσεις, τα κεκτημένα και τελειώνει η οικονομική θεωρία.
Αυτή ήταν η κατάσταση για χρόνια στην..........
Διάβασε τη συνέχεια εδώ...

Το Επώδυνο και το Τολμηρό

Γράφει ο Τριαντάφυλλος Καρατράντος

Ο Πρωθυπουργός έχει χρησιμοποιήσει πολλές φορές τη φράση θα ματώσουμε αν χρειαστεί. Χθες, με το διάγγελμα του ζήτησε από τον Ελληνικό λαό να ζοριστεί και σε κάποια σημεία να ματώσει.
Η περίσταση απαιτεί μέτρα, αυτό δεν μπορεί να το αμφισβητήσει κανείς, όμως πέρα από τα έκτακτα μέτρα και τα οδυνηρά, υπάρχουν και τα τολμηρά.
Η διακυβέρνηση είναι ένα παιχνίδι στρατηγικής, όταν έχεις απέναντι τον αντίπαλο έχεις διάφορες επιλογές. Μία επιλογή για να κερδίσεις τη μάχη είναι να στείλεις σε κατά μέτωπο επίθεση το στράτευμα σου, θα ματώσεις, θα κινδυνέψεις να χάσεις το μεγαλύτερο μέρος των στρατιωτών σου, αλλά έχεις πολλές πιθανότητες να κερδίσεις. Η άλλη επιλογή είναι η απρόβλεπτη στρατηγική, το απροσδόκητο, αυτή η επιλογή δεν στηρίζεται στη βία, αλλά στο τέχνασμα, μπορείς να χάσεις, αλλά αν κερδίσεις θα έχεις περάσει σώος τη δοκιμασία. Πολλοί, θα έλεγαν την πρώτη επιλογή τολμηρή, θαρραλέα, αλλά πιθανότατα δεν θα είχαν διαβάσει κάποιο βιβλίο στρατηγικής.
Η αύξηση έμμεσων φόρων, το ...............
Διάβασε τη συνέχεια εδώ...

Ο Φαύλος Κύκλος του Συνδικαλισμού

Γράφει ο Τρ. Καρατράντος
Οι φετινές κινητοποιήσεις των αγροτών μας προσφέρουν μία μεγάλη ευκαιρία, μας προσφέρουν την ευκαιρία να αποτινάξουμε και να αποσαθρώσουμε αυτό το απόστημα που λέγεται επαγγελματικός συνδικαλισμός. Αυτοί οι επαγγελματίες μεσάζοντες, οι νταβατζήδες των δικαιωμάτων των εργαζομένων και των παραγωγών, οι οποίοι θέλουν να έχουν τη διαχείριση των πραγμάτων για να μπορούν να πουλούν την κοινωνική ομάδα που μόνο καθ’ ομολογία εκπροσωπούν. Όλοι αυτοί βρίσκονται στα προπύλαια της εξουσίας, διαπραγματεύονται με αυτή, την κοινωνική ή επαγγελματική ομάδα που εκπροσωπούν, όπως οι μεγάλοι αγροτοπατέρες της ΠΑΣΕΓΕΣ που κορδώνονταν σαν πράσινα γύφτικα σκεπάρνια γιατί λέει δεν άφηναν τα μπλόκα να στηθούν, έλα όμως που όχι μόνο στήθηκαν, αλλά θέριεψαν και τους ξεσκέπασαν. Στα μπλόκα της αγροτιάς και σε πανελλήνια σύνδεση μπαίνει το τέλος, το τέλος στις επαγγελματικές ύαινες που δεν θέλουν να επιλύονται τα προβλήματα, ώστε να έχουν με αυτό τον τρόπο ρόλο. Όμως το μεγάλο στοίχημα είναι από εδώ και μπρος, πως η κοινωνία θα μπορέσει να κινητοποιήσει τις υγιείς εκείνες δυνάμεις που θα τερματίσουν το φαύλο κύκλο και θα ανοίξουν έναν άλλο υγιή και αντιπροσωπευτικό.

Διάβασε τη συνέχεια εδώ...

Η Γερμανία των Βαλκανίων

Γράφει ο Τριαντάφυλλος Καρατράντος

Τόσες αναφορές στους Γερμανούς είχαμε να ακούσουμε από την εποχή της Κατοχής. Μόνο που αυτή τη φορά οι Γερμανοί δεν έρχονται μόνο από μόνοι τους, επιτιθέμενοι στη δημοσιονομική μας κατάσταση, αλλά τους καλούμε και εμείς θέλοντας στις σοβαρές πολιτικές μας επιλογές να εφαρμόσουμε Γερμανικά μοντέλα. Γερμανικό μοντέλο προτείνει το ΠΑΣΟΚ για τον εκλογικό νόμο, Γερμανικό μοντέλο προτείνει και ο Σαμαράς για το ζήτημα των μεταναστών και της ιθαγένειας. Μόνο που τα Γερμανικά μοντέλα δεν είναι σίγουρο ότι μπορούν να εφαρμοστούν σε μία Βαλκανική χώρα, ειδικά όταν αυτή είναι τόσο ιδιαίτερη όσο η Ελλάδα. Άλλωστε, αν η επίκληση στο φόβο δεν βρίσκει ποτέ ηχώ στην καρδιά ενός Γερμανού, όπως έλεγε ο Bismarck, η καρδιά και τσέπη του Έλληνα είναι φοβισμένες και άδειες. Τι θα λέγατε να γινόμασταν η Γερμανία των Βαλκανίων και στο ζήτημα των μισθών και των τιμών;
Διάβασε τη συνέχεια εδώ...

Τα Προοδευτικά Σοκ και η Συντήρηση

Γράφει ο Τριαντάφυλλος Καρατράντος

Όσο παρήχηση και να κάνει το διά μόνο στην Ελλάδα μπορούμε να το ακούμε ως παρά. Είναι και αυτή μία εθνική μας πρωτοτυπία. Εμείς στο Ελλάντα είτε πάμε σε πόλεμο είτε σε διάλογο ποιούμε την ίδια προετοιμασία: όπλα, κραυγές, εξαλλοσύνες, πάθος, μαγκιά και περίσσευμα πατριωτισμού/ διεθνισμού και συνομωσιολογίας. Έτσι, εύκολα καταλαβαίνετε ότι ο διάλογος γίνεται παράλογος. Έχουμε συνηθίσει, ειδικά σε ζητήματα που θίγουν με την ευρεία ή την στενή έννοια την εθνική μας ταυτότητα, όπως είναι για παράδειγμα ο νέος Κώδικας για την Ιθαγένεια, να επιρρίπτουμε τις ευθύνες της πόλωσης στους συντηρητικούς και τους πατριώτας, όχι ότι αυτοί δεν μάχονται υπέρ βωμών και εστιών, αλλά και οι προοδευτικοί έχουν την ίδια δυνατότητα τσιρίδας με τον Άδωνη Γεωργιάδη και την ίδια φτώχια επιχειρημάτων με το ΚΚΕ.
Η Ελληνική κοινωνία, ειδικά σε ορισμένα ζητήματα είναι εξόχως συντηρητική, αυτό δεν μπορεί να το αρνηθεί κανείς, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να τις ρίχνουμε το ρατσιστικό ανάθεμα άκριτα και γενικευμένα, το ίδιο γίνεται και με τις προοδευτικές φωνές, συχνά μπορεί να υπερβάλλουν, αλλά αυτό δεν πρέπει να μας κάνει να τις δαινομοποιούμε και να κωφεύουμε στα επιχειρήματα τους. Ο μύλος της πόλωσης και του διχαστικού λόγου συντηρείται και από τις δύο πλευρές. Η πλειοψηφία όμως των Ελλήνων πολιτών, η οποία βρίσκεται κάπου στη μέση και προσπαθεί να σχηματίσει γνώμη, πνίγεται ανάμεσα στις κραυγές και υπόκεινται ένα τρομερό σοκ, το οποίο την αδρανοποιεί και τελικά την κάνει άτολμη και συντηρητική.
Αυτό θέλουν οι «προοδευτικοί»; Να ενισχύσουν τα συντηρητικά αντανακλαστικά της κοινωνίας μας; ποιος κερδίζει από αυτό; σίγουρα όχι οι μετανάστες, αλλά σίγουρα όχι και οι Έλληνες. Μία κοινωνία δεν αλλάζει με μεμονωμένα υστερικά σοκ, αλλά με συγκριμένες δομές και θεσμούς.
Διάβασε τη συνέχεια εδώ...

Να τα λες και να τα Κάνεις

Γράφει ο Τριαντάφυλλος Καρατράντος

Είναι εύκολο να λες ότι ο Έλληνας δεν είναι ορθολογικός ψηφοφόρος, μπορείς όμως να το τεκμηριώσεις;
Ανορθολογική πολιτική συμπεριφορά σημαίνει να έχεις τη δυνατότητα επιλογής μίας ορθολογικής λύσης και εσύ αντ’ αυτής να επιλέγεις μία άλλη πέραν της λογικής. Έχει ο Έλληνας αυτή τη δυνατότητα; Τότε γιατί λίγες μόνο ημέρες μετά την κάθε εκλογική διαδικασία καταλήγει στο συμπέρασμα ότι είναι μαζοχιστής, και μάλιστα σε τόσο μεγάλο βαθμό που σκέφτεται για να ηδονιστεί περισσότερο να ακρωτηριάσει τα άνω άκρα του;
Σαν λαός είμαστε μαζοχιστές σε πολλά πράγματα, δεν μπορώ να πω, αλλά εδώ συμβαίνει κάτι άλλο. Πολύ απλά οι πολιτικοί μας άλλα υπόσχονται και άλλα κάνουν. Άλλα λέει το προεκλογικό πρόγραμμα και άλλα δείχνει η κυβερνητική πρακτική. Διχασμένες προσωπικότητες θα σκεφτείς, όχι θα απαντήσεις, απλά ξέρουν να κεντρίζουν την ελπίδα μας, αυτή τη θολή και ψεύτικη ελπίδα, η οποία ακινητοποιεί τη λογική. Βέβαια, σε αυτή την περίπτωση ισχύει απόλυτα η ρήση needs two to tango, οι πολίτες δεν έχουν πέσει σε αυτή την παγίδα μία φορά, αλλά αμέτρητες, άρα έχουμε και εμείς ευθύνες.
Γιατί συνεχίζουμε να τους πιστεύουμε τότε; Πολύ απλά γιατί αρνούμαστε να αναλάβουμε τις ευθύνες μας, προτιμούμε να αναζητήσουμε άλλοθι του τύπου χειρότερα δεν γίνεται, παρά να διεκδικήσουμε κάτι καλύτερο, γιατί αυτό το καλύτερο θέλει και τρόπο και .........
Διάβασε τη συνέχεια εδώ...

Το Πολιτικό Χρηματιστήριο του 2009

Γράφει ο Τριαντάφυλλος Καρατράντος

Συνηθίζεται με το τέλος μίας χρονιάς και τον ερχομό μίας άλλης να κάνουμε το ταμείο αυτής που έφυγε. Από πολιτικής πλευράς το 2009 ήταν αρκετά πλούσιο. Διεξήχθησαν εθνικές εκλογές, ευρωεκλογές, αλλά και εσωκομματικές στη Ν.Δ. Για να δούμε λοιπόν το πολιτικό χρηματιστήριο του 2009 πως διαμορφώθηκε. Ποιες ήταν οι μετοχές που σημείωσαν άνοδο, και ποιες αποδείχτηκαν φούσκες.

Limit Up

1. Γιώργος Παπανδρέου, έγινε Πρωθυπουργός.

2. Αντώνης Σαμαράς, κατάφερε να καλύψει μέσα σε 2 μήνες απουσία χρόνων.

3. Μιχάλης Χρυσοχοίδης, ο πιο αποτελεσματικός Υπουργός της Κυβέρνησης

4. Αλέξης Τσίπρας, πήρε πάνω του την είσοδο του ΣΥΡΙΖΑ στη Βουλή

5. Γιώργος Παπακωνσταντίνου, είναι ένας ορθολογικός συνομιλητής με την Ε.Ε. και τις αγορές.

6. Δημήτρης Αβραμόπουλος, έδειξε πως το προσόν του καλού διπλωμάτη είναι οι συμμαχίες.

7. Νίκος Χρυσόγελος, έφερε έναν διαφορετικό πολιτικό λόγο και ήθος στη δημόσια σφαίρα.

8. Χρήστος Παπουτσής, έγινε ο εκφραστής του λαϊκού ΠΑΣΟΚ.

9. Κυριάκος Μητσοτάκης, διαφοροποιήθηκε από την οικογένεια και παίρνει την ευκαιρία του

10. Χάρης Παμπούκης, αθόρυβα βρέθηκε να είναι το Νούμερο 2 της Κυβέρνησης.

Limit Down

1. Κώστας Καραμανλής, η πιο γρήγορη απομυθοποίηση Πρωθυπουργού στην Ελλάδα

2. Ντόρα Μπακογιάννη, έχασε μέσα από τα χέρια της κάτι που θεωρούσε δεδομένο

3. Αλέκος Αλαβάνος, ανέδειξε όλη την αλαζονεία και την εσωστρέφεια της αριστεράς

4. Γιώργος Σουφλιάς, προσωποποίησε την αποτυχία της Κυβέρνησης της Ν.Δ.

5. Νικήτας Κακλαμάνης, εκβίαζε την επανεκλογή του όταν η Αθήνα πνίγονταν στα σκουπίδια

6. Αλέκα Παπαρήγα, δεν κατάφερε να εισπράξει την πολιτική κρίση του καπιταλιστικού συστήματος

7. Κώστας Σκανδαλίδης, ο πρώτος βουλευτής της Α΄ Αθηνών έμεινε εκτός Κυβέρνησης

8. Λούκα Κατσέλη, περιορίστηκε στο χαρτοφυλάκιο της εσωτερικής οικονομίας και απογοήτευσε στο θέμα του ΟΛΠ

9. Λευτέρης Ζαγορίτης, χρεώνεται την κομματική διάλυση της Ν.Δ.

10. Δημήτρης Σιούφας, το υπερκομματικό του προφίλ έγινε τοιχογραφία.

Το 2010 ήρθε, τα προβλήματα όμως παραμένουν, χρειάζονται πολιτικές επιλογές, η κοινωνία το έχει καταλάβει, οι πολιτικοί όμως κωφεύουν και υπαναχωρούν. Δεν είναι δύσκολο μία μετοχή που σημειώνει άνοδο να μετατραπεί σε εκκωφαντική φούσκα, όπως ακριβώς έγινε με τον Κώστα Καραμανλή, αυτό θα πρέπει να το επαναλαμβάνουν κάθε μέρα μπροστά στον καθρέφτη τους οι Κυβερνώντες. Καλώς μας ήρθες 2010.
Διάβασε τη συνέχεια εδώ...

Οι Ρευστοί Καιροί

Γράφει ο Τριαντάφυλλος Καρατράντος

Μπαίνουμε στη δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα. Η πρώτη δεκαετία ήταν τόσο έντονη και συμπιεσμένη, σε χρόνο και γεγονότα, που μοιάζει με ξεχωριστό αιώνα. Αν ψάχναμε να βρούμε τα δύο κύρια χαρακτηριστικά της πρώτης δεκαετίας, αυτά ήταν ο φόβος και η τεχνολογική έξαρση.
Ο φόβος από την τρομοκρατία, από την κλιματική αλλαγή, από τις πανδημίες, από τη φτώχια, από τη μετανάστευση δημιούργησε αβεβαιότητα, ενεργοποίησε την ατομικότητα και τα συντηρητικά αντανακλαστικά.
Η τεχνολογική έξαρση ήταν το συνώνυμο της προόδου, αλλά παράλληλα συντέλεσε στην αστάθεια και στη ρευστότητα.
Η έννοια κλειδί ήταν η αλληλεξάρτηση. Το άνοιγμα, κύριο χαρακτηριστικό της παγκοσμιοποίησης, η κατάργηση με άλλα λόγια του χώρου και του χρόνου, μας έφερε αντιμέτωπους με την αστάθεια. Αυτή καλούνται να διαχειριστούν οι κυβερνήσεις, αλλά αυτή καλούμαστε να διαχειριστούμε και εμείς στην καθημερινότητα μας.
Η κυκλικότητα ήταν η κίνηση που μας χαρακτήρισε, κυκλικότητα κεφαλαίου, κυκλικότητα ανθρώπων, κυκλικότητα υπηρεσιών. Η κυκλικότητα όμως αυτή είχε και σοβαρές ατέλειες, οι οποίες έγιναν κατανοητές με τον πιο σκληρό τρόπο και την οικονομική κρίση.
Η άσκηση της εποχής μας είναι ο τετραγωνισμός της κυκλικότητας και η αναζήτηση της σταθερότητας. Αυτό είναι το στοίχημα του 2010, η σταθερότητα, αυτή θα μπορέσει να γεννήσει την ελπίδα και το όραμα και να περιορίσει τα υπερεθνικά πετάγματα της πεταλούδας.
Διάβασε τη συνέχεια εδώ...

Ο Χατζηπετρής στην Κοπεγχάγη

Γράφει ο Τριαντάφυλλος Καρατράντος

Φταίτε και εσείς, φταίμε και εμείς, φταίει και ο Χατζηπετρής…
Μάλλον δεν έχουν συνειδητοποιήσει τι έγινε στην Κοπεγχάγη οι ηγέτες των χωρών. Η περίφημη Συμφωνία εξελίχθηκε σε ένα σύγχρονο περιβαλλοντικό ναυάγιο. Μόνο που το ναυάγιο αυτό δεν είναι στιγμιαίο, είναι μία τραγωδία διαρκείας, ναυαγούμε περιβαλλοντικά σε συνέχειες. Στην Κοπεγχάγη αναμέναμε το δεσμευτικό εκείνο θεσμικό πλαίσιο το οποίο θα αντικαθιστούσε αυτό του Kyoto. Το πλαίσιο του Kyoto, το οποίο θα το αντικαθιστούσαμε πριν καν να εφαρμοσθεί.
Φαύλος κύκλος της αναβλητικότητας και των μη συγκεραζόμενων συμφερόντων.
Οι πάγοι όμως συνεχίζουν να λιώνουν. Και οι ηγέτες; Παίζουν το ντόμινο των ευθυνών. Φταίει η Κίνα λέει η Μεγάλη Βρετανία. Φταίνε οι ΗΠΑ λέει η Κούβα. Φταίει η Ινδία λέει η Δύση. Φταίτε οι αναπτυγμένοι λένε οι αναπτυσσόμενοι, όχι εσείς φταίτε τους απαντούν οι αναπτυγμένοι. Μπιζζ, μήπως φταίνε οι πολίτες; Ναι, ναι, ναι εσείς φταίτε. Το ξέρουμε πολυχρονεμένοι μας ηγέτες, εμείς φταίμε.
Κάπου εκεί μπαίνει και το ΚΚΕ, για να έρθουμε και στην Ελλάδα, το οποίο καταγγέλλει το διεθνές κεφάλαιο ότι έχει εφεύρει την κλιματική αλλαγή για να μπορέσει να απομυζήσει και άλλο το λαό.
Η κλιματική αλλαγή όμως είναι εδώ, οι επιπτώσεις της είναι πλέον ορατές ακόμη και στην Ελλάδα. Δεν υπάρχουν περιθώρια ομφαλοσκόπησης και μιθριδατισμού. Πρέπει να δούμε το μέλλον, η έκκληση του ΟΗΕ για νέα Σύνοδο μέσα στο 2010 θα έχει αντίκρισμα μόνο αν οι χώρες συνειδητοποιήσουν ότι δεν υπάρχει άλλος χρόνος. Ίσως να πρέπει να στήσουν το συνεδριακό κέντρο πάνω σε ένα μεγάλο παγόβουνο της Αρκτικής που λιώνει.
Ως τότε; Θα τους παρακολουθούμε σαν τους επιβάτες ενός πλοίου στο οποίο έχει ανοίξει μία μεγάλη τρύπα και μπάζει νερό, και αυτοί δεν ασχολούνται με το πώς θα κλείσουν την τρύπα, αλλά με το ποιος την άνοιξε.
Διάβασε τη συνέχεια εδώ...

Η Αλαζονεία στα Σκουπίδια

Γράφει ο Τριαντάφυλλος Καρατράντος

Κάθε φορά που περνάω από τη Λιοσίων και βλέπω τα αυτοκίνητα να προσπαθούν να αποφύγουν τους λόφους των σκουπιδιών σκέφτομαι το Δήμαρχο Αθηναίων.
Ο Νικήτας Κακλαμάνης είναι ο πιο κομματικός Δήμαρχος που είχε η Αθήνα εδώ και πολλά χρόνια. Ο Δημήτρης Αβραμόπουλος παρέδωσε την κομματική του ταυτότητα και θέλησε να εκμεταλλευτεί το άστρο του, το οποίο δημιουργήθηκε από τις δύο απανωτές εκλογικές νίκες τους για το Δήμο, με τη δημιουργία ενός νέου κόμματος. Η Ντόρα Μπακογιάννη, διατήρησε επίσης ένα σχετικά υπερκομματικό προφίλ, αν και δεν παρέλειψε να αφήσει την Κοτζιά για το Νεοκλασικό κτίριο του ΥΠΕΞ.
Ο Νικήτας Κακλαμάνης είναι μία ξεχωριστή περίπτωση. Στη διάρκεια της εσωκομματικής διαδικασίας της Ν.Δ. για την ανάδειξη νέου αρχηγού, πραγματικά βαρεθήκαμε να τον βλέπουμε στα τηλεοπτικά παράθυρα. Βέβαια, φρόντισε να μην μας αφήσει παραπονεμένους και μετά το πέρας της διαδικασίας. έσπευσε λοιπόν να δηλώσει ότι θα είναι και πάλι υποψήφιος για το Δήμο Αθηναίων, και αν θέλει η Ν.Δ. ας τον στηρίξει.
Ουσιαστικά, ο Νικήτας Κακλαμάνης, ο οποίος ήταν από τους σκληρότερους επικριτές του Αντώνη Σαμαρά αυτή την περίοδο, κάνει έναν πολιτικό εκβιασμό στον Πρόεδρο της Ν.Δ. Ακούγοντας για τις παρασκηνιακές συζητήσεις που έχουν ανοίξει γύρω από το ...........
Διάβασε τη συνέχεια εδώ...

Ο Ηγέτης

Γράφει ο Τριαντάφυλλος Καρατράντος

Βιώνουμε την εποχή που η ηγεσία περνά σοβαρή κρίση. Οι ηγέτες απομυθοποιούνται καθημερινά. Η έκρηξη των νέων τεχνολογιών και η διάχυση της γνώσης έχει μειώσει τον πολιτικό χρόνο και έχει κάνει τον ηγέτη μέρος της καθημερινότητας μας. Κρίνεται κάθε μέρα, και κρίνεται αυστηρά.
Ο ηγέτης είναι ένα ταμπού της κοινωνίας μας. Δεν μπορούμε με τίποτα να ξεπεράσουμε την περίοδο των ηγετών- μύθων, την εποχή του ενός ανδρός αρχή. Νοσταλγούμε τη δωρικότητα του Καραμανλή και τον τσαμπουκά του Ανδρέα. Η κοινωνία μας, η πολιτική μας ζωή είναι στηριγμένες στο πρότυπο του ηγέτη.
Αλήθεια πως συμπεριφέρεται μία χώρα που έχει τον ηγέτη στο επίκεντρο της πολιτικής της ζωής όταν αυτός δεν υπάρχει;
Ποιος είναι όμως ο ηγέτης; Γιατί έμειναν στην ιστορία ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και ο Ανδρέας Παπανδρέου;
Υπάρχουν πολλοί τύποι ηγετών, η πιο γενικευμένη, αλλά και πιο χρήσιμη κατηγοριοποίηση είναι αυτή μεταξύ οραματιστών και εκσυγχρονιστών.
Ανοίγοντας ένα βιβλίο ηγεσίας βρίσκεις τον εξής ορισμό για τον Οραματιστή: εμπνέει τους ανθρώπους να ονειρευτούν το μεγαλείο, αλλά ασχολείται λιγότερο με την ............
Διάβασε τη συνέχεια εδώ...