Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΝΔΡΕΑΔΗΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΝΔΡΕΑΔΗΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 28 Αυγούστου 2009

Ο ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΒΙΟΣ ΚΑΙ Η ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ-ΤΑ ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ


Του ιστορικού συγγραφέα Ματθαίου Χ. Ανδρεάδη


Καθόλου αβάσιμος και ανεπίκαιρος δεν θα ήταν ένας σύγχρονος ιστορικός-κοινωνιολόγος αν, σοβαρά και αιτιολογημένα, βέβαια, υποστήριζε, ότι η Ελλάδα, αφ΄ότου πριν από 150 και πλέον χρόνια ανακηρύχθηκε ανεξάρτητο κράτος, για πολλές δεκαετίες, στη συνέχεια, δεινοπάθησε και θεσμικά και οργανωτικά και, προ παντός, πολιτικά.
Οτι, συγκεκριμένα, ο δημόσιος βίος στη χώρα, όπως οργανώθηκε, καταδείχθηκε ανίκανος να συμβάλει, αποτελεσματικά, στη λύση των κοινωνικών και οικονομικών προβλημάτων του Ελληνικού λαού, μολονότι (ή ακριβώς επειδή) απ΄την αρχή κυριάρχησε ο «δοβλετισμός», που εν πολλοίς οφείλεται και στον πατροπαράδοτο πολιτικό κοτζαμπασισμό αλλά και στη σύστοιχη συμπεριφορά του ίδιου του «πολίτη» προς τους εκπροσώπους του τότε υποτυπωδώς λειτουργούντος κρατικού μηχανισμού.
Ας τα ειδικεύσουμε ολ΄αυτά.
Μετεπαναστατικά, επεκράτησε ο «δοβλετισμός», δηλαδή ο Έλληνας «πολίτης» κατάφευγε ως πελάτης-οπαδός, στον εκάστοτε κατέχοντα την εξουσία κομματάρχη, τον οποίο θεωρούσε οτι εκπροσωπούσε πρωταρχικά, την αποδοτικότητα του .........
δημόσιου βίου, ακριβώς γιατί δεν μπορούσε, εν πολλοίς, ο ίδιος να πετύχει ουσιαστική επίλυση των ζωτικών του προβλημάτων στη θεσμικά υπανάπτυκτη, την εποχή εκείνη, οργάνωση του δημοσίου βίου. Και έπραττε έτσι ο Έλληνας «πολίτης» όχι γιατί δεν πίστευε στην ανάγκη ενός καλά οργανωμένου, θεσμικά και λειτουργικά, δημόσιου βίου, αλλά ακριβώς για τον λόγο ότι δεν λειτουργούσαν υγιώς και αποτελεσματικά οι υποτυπώδεις αυτοί θεσμοί.
Επειδή, λοιπόν, η χώρα δεν είχε φτάσει ακόμη σε ικανοποιητικό βαθμό ανάπτυξης, με αποτέλεσμα το χαμηλό επίπεδο λειτουργίας πλείστων ζωτικών τομέων του δημοσίου βίου, μπορεί να λεχθεί ότι ο ΄Ελληνας κατάφευγε στους κρατούντες κομματικούς φορείς, για τον ίδιο λόγο και καθ΄ όμοιο τρόπο με τον οποίο κατάφευγε, παλαιότερα, ο άρρωστος στον κομπογιαννίτη, όταν δεν υπήρχε ή δεν μπορούσε γιατρός να τον θεραπεύσει.

Οι φορείς και ο νεοέλληνας

Στο πολιτικό επίπεδο, μετεπαναστατικά, χαρακτηριστικός εκπρόσωπος του «δοβλετισμού» υπήρξε ο Ιω.Κωλέττης.
Έκτοτε, υπήρξαν βέβαια πολιτικοί ηγέτες, που διακρίνονταν, εν πολλοίς, για έμπρακτη ανιδιοτέλεια και ειλικρινές πάθος προσφοράς υπηρεσιών στο λαό και τον τόπο, με πνεύμα θυσίας, πραγματικοί δηλαδή πολιτικοί αγωνιστές, με λιτότητα βίου ως παράδειγμα για τους πολλούς.
Ωστόσο απ΄ τήν εποχή του Ιω.Κωλέττη και των διαδόχων του, κατά τις επόμενες δεκαετίες μέχρι πρόσφατα, περίσεψε η ευτέλεια στο πλείστο του δημοσίου βίου και η δημόσια ζωή να μετατράπηκε σε στίβο κομματικών παθών, όπου επιδιώχθηκε η εξασφάλιση, με κάθε θυσία, της κοινωνικής καρριέρας οποιουδήποτε τυχάρπαστου.
Ο Ιω.Κωλέττης υπήρξε ο θεμελιωτής της φαυλοκρατίας στον τόπο μας. Περίφημη έχει μείνει η απάντηση που έδινε κάθε φορά σε όσους τον κατηγορούσαν για κατάχρηση και διασπάθιση του δημοσίου χρήματος: «Μήπως τα κλέπτουν ξένοι; Οι Ελληνάδες μου τα παίρνουν!».
Προεπαναστατικά η καιροσκοπική «φρόνησις και η νηφάλιος απάθεια είχαν καταστή δευτέρα φύσις του εν τη αυλή του Αλή Πασά παιδευθέντος τούτου αν δρός».
Κατά τον Νικόλαο Δραγούμη («Ιστορικές Αναμνήσεις», τόμος Β΄,σελ. 106, έκδ. 1973) ο Ιω.Κωλέττης, μετεπαναστατικά:
«Εκμυζών όρθιος μακράν καπνοσύριγγα,μεθ΄υπομονής ακροώμενος των αιτούντων θέσιν, σύνταξιν, παράσημον,ή τι τοιούτον, απέτεινε σοβαρώς μεν, κατά το ειωθός, ιλαρώς, όμως την πανομοιότυπον απάντησιν: Έχεις δίκαιον, αγαπητέ! Εγώ γνωρίζω κάλλιστα τας πατρικάς και προσωπικάς σου υπηρεσίας και τα δικαιώματα της οικογενείας σου. ΄Εσο ήσυχος. .Θα λάβω υπ' όψιν την αίτησίν σου και θα σε ευχαριστήσω. Σημειωτέον δε, ότι, πολλάκις, ο αιτών ούτε πατέρα έσχεν, υπηρετήσαντα την Επανάστασιν ή το νεοπαγές Ελληνικόν Κράτος, ούτε οικογένειαν, αποκτήσασαν δικαιώματα. Αλλά, τοιαύτη πειθώ επέτρεχεν εις την βραχείαν απόκρισιν του υπουργού, ώστε πάντες ανεχώρουν, πιστεύοντες ότι το δίπλωμα ή τα χρήματα έκειντο ασφαλή εν τω θυλακίω ή ότι το παράσημον έστιλβε λαμπρόν περί τον τράχηλον ή το στήθος αυτών».
Ο λαϊκισμός του ΙωάννηΚωλέττη συνοψίζεται στο εκμυστηρευμένο «μυστικό» του προς τον Νικόλαο Δραγούμη: «Μη νομίζεις, ότι δεν έχω την δύναμιν και την ικανότητα και την συνείδησιν του διακρίνειν τον καλόν από του κακού, τον πεπαιδευμένον από του απαιδεύτου, τον τίμιον από του ατίμου. Βεβαίως προτιμώ εσέ καί τινας άλλους, ως φωστήρας εμπειρίας και χρηστότητος, αλλά έχετε δύναμιν; Ούτε μίαν ψήφον διαθέτετε!».
Και συνεχίζοντας κατέστησε δηλωτικό, ότι απευθύνεται στους πολλούς, που δεν συγκεντρώνουν τα στοιχεία αυτά (με τα οποία διακρινόταν ο συνομιλητής του) τους οποίους, βεβαίως, και παραμύθιαζε, όπως παραπάνω, ως γνήσιος φαυλοκράτης.
Ο Μακρυγιάννης γράφει στ΄ «Απομνημονεύματά» του (έκδ. «Μέλισσα»,σελ. 36Ι) ότι είπε σε συνομιλία του με τον Κωλέττη: «Ήταν ένα παλάτι χαλασμένο και το γκρεμίσαμεν από θεμελιούθεν και το φκιάσαμεν να καθίσουμεν όλοι μέσα. Βάλαμεν εις τις πόρτες εγγλέζικες κλειδωνιές και σου δώσαμεν τα κλειδιά εσένα, όπου βαστάς τα κλειδιά του λόγου σου, δια να μη μπαίνει όποιος θέλει, δια κείνο σου δώσαμεν εσένα τα κλειδιά. Του λόγου σου, ανοιγοκλείνοντας δια το νιτερέσιον μόνον το δικόν σου κι' όχι του σπιτιού, χάλασες αυτές τις παλιοκλειδωνιές κι' έβαλες εις το σπίτι κλειδωνιές τεφαρίκια Ευρωπαίϊκα και τις παλιοκλειδωνιές τις πέταξες...».
Ο τότε αντιπολιτευόμενος Τύπος υπήρξε δριμύς προς τον Κωλέττη, για τον βίο και την πολιτεία του. Κατά το θάνατό του, η εφημερίδα «Αιών» που εξέδιδε ο Ιωάννης Φιλήμων έγραφε σε κύριο άρθρο του (φύλλο 820 της 29 Οκτωβρίου 1847), μεταξύ άλλων, ότι τον Ιωάννη Κωλέττη-ο οποίος έφερε,όσο ζούσε, τη φουστανέλλα- «η Ιστορία θα χαρακτήριζε, ουσιωδώς, υπό τριπλήν έποψιν. Ως Έλληνα μεν κατά την φουστανέλλαν, ως Αλβανόν κατά τους τρόπους και ξενόφρονα κατά την κεφαλήν...».
Για την τεράστια περιουσία, που κατέλιπε ο Κωλέττης, ανερχόμενη στο μυθώδες για την εποχή ποσό των δραχμών 600.000, καθ΄ ον χρόνο αυτός, κατά το διάστημα της Επανάστασης (1821 μέχρι 1832) «εν διαστήματι δώδεκα ετών υπήρξεν ενδεής, αείποτε και δια μόνης αποζών της μισθοδοσίας του, δανειζόμενος πολλάκις ότε υπήρχεν εκτός των πραγμάτων», διετύπωνε αμείλικτα ερωτήματα ο αρθρογράφος, τονίζοντας ότι «πόσοι άλλοι απέθανον άποροι, τινές δε επί της ψάθης και ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης ήθελεν ενταφιασθή δια δημοσίας δαπάνης αν δεν υπήρχεν ο υιός του Ιωάννης;».
Γι'αυτό και κατηγορούσε τον άνδρα ως πλουτήσαντα «εκ της πολιτικής, από διάφορα εκ συνθήκης (σημ.συμβάσεων) μέσα, συστάσεων και προμηθειών και δια τούτο, ει και μη έχων ουδέ μίαν θρησκείαν, εδείχθη όμως Ανατολικός (σημ. ορθόδοξος) ειπών καθ' ην επέστρεφεν εποχήν εις την Ελλάδα: Τα σα εκ των σων τη Γαλλία προσφέρω κατά πάντα και δια πάντα!».
Και συνέχιζε ο αρθρογράφος: «Ο μη έχων τίποτε Ελληνικόν, παρά την φουστανέλλαν, ο μη έχων ουδέ μίαν θρησκείαν, αποκτήσας εις την ξένην και κοράσιον εξώγαμον, έπρεπε να φαίνεται εξωτερικός Έλλην, δια να υπηρετή εσωτερικώς τον ξενισμόν, έπρεπε να απατά και να αγυρτεύη, δια να παραδέχηται υπό των μωρών και κούφων ως Έλλην».
Η Ελλάδα, δοκίμασε στον κομματικό και πολιτικό, γενικά, βίο της, μέχρι μεν το τέλος του 19ου αιώνα, τον διαβόητο «Τζουμπέ», δηλαδή τον Δημ.Βούλγαρη, και τον ικανό, νεώτερο φαυλοκράτη, Θεόδωρο Δηλιγιάννη, έκτοτε δε και μέχρι σήμερα όχι λίγους όμοιούς τους .

Ο Ρωμηός
Κατά τις εποχές αυτές προέκυψε (και κυριάρχησε), βαθμιαία, ο λεγόμενος «Ρωμηός», ο οποίος μιμούμενος, στην αντιφατικότητά του, το ήθος των αρχόντων του, προσάρμοσε, ανάλογα και θεμελίωσε τη δική του, ατομική και κοινωνική ζωή, στην «περιρρέουσα» ατμόσφαιρα.
Κατά το πρώτο στάδιο, όταν είδε τους επιτήδειους να κυριαρχούν, τους κόλακες, τους κίβδηλους και τους θρασείς να θριαμβεύουν και τους συκοφάντες και ψευδολόγους ν΄αποβαίνουν οι ρυθμιστές της δημόσιας ζωής, δε δίστασε κι΄ αυτός, εμφανίζοντας τα αρνητικά χαρακτηριστικά του στοιχεία να επωφεληθεί, ατομικά και οικογενειακά (αργότερα συντεχνιακά). Μεταποίησε, έτσι, τα εγγενή του συστατικά στοιχεία (μεταξύ άλλων, και το περίφημο «φιλότιμό» του) σε αναρχική εκδήλωση και τη φιλονομία του σε καταφανή αντίθεση προς το νόμο, ενώ η πατροπαράδοτη ματαιοδοξία του, παρουσίασε εικόνα αρπακτικού «κτητικού» συναισθήματος και η πηγαία του δημιουργικότητα όλα τα χαρακτηριστικά καταστροφικής μανίας.
Πολύ περισσότερο όταν στη μετεγενέστερη εποχή κυριάρχησε ο κρατισμός με την επέκταση του δημόσιου τομέα, που απορρόφησε όλη την αυθόρμητη κοινωνική προσπάθεια του νεο-έλληνα-«Ρωμηού» στο κράτος, το οποίο έτσι παρουσιαζόταν έχοντας πλούσιο συνταγολόγιο προσφοράς ποικίλων εδεσμάτων απ΄τό μαγειρείο του...
Ο «Ρωμηός», γοητευμένος με τον τρόπο αυτό νόμισε, ότι, επί τέλους, θα ζη, χωρίς τίμημα εφεξής πλέον, όχι μέσα στο κράτος, αλλά θα σιτίζεται απ΄ το κράτος, το οποίο θα έπαυε, έτσι, να του είναι και ενοχλητικό ως επιτάσσον, επιτρέπον ή απαγορεύον και θα παρέμενε, απλώς κράτος...παρέχον μόνο.
Η πρόκληση αυτού του είδους για τον «Ρωμηό» υπήρξε μεγάλος πειρασμός, ως διαρκής και ασφαλής δυνατότητα, που του υποσχόταν ότι θ΄αποκτήσει το παν χωρίς προσπάθεια και αγώνα, αμφιβολία ή κινδύνους (αρκούσε μόνο να ομαδοποιούνταν στην κομματική «στρούγκα»). Αυτά όλα γι΄αυτόν αποτέλεσαν, βέβαια, ευκαιρία να εξασφαλίσει, δια βίου, τα προς το ζην, περνώντας έτσι τον εαυτό του μέσα απ΄τό κράτος, στην κρατική μηχανή και στους άλλους δημόσιους οργανισμούς και κρατικές επιχειρήσεις, κάθε είδους. Ενισχυόμενος δε και απ΄τή δημαγωγία, έφτασε η στιγμή να αισθάνεται λέγοντας: «Το κράτος είμαι εγώ!».
Το κράτος όμως του είδους αυτού απογύμνωσε την κοινωνία, σε μεγάλο βαθμό, απ΄τίς εγγενείς δυνάμεις της προσωπικής και ατομικής δημιουργικότητας, το ίδιο δε, τελικά, κατάντησε παράλυτος οργανισμός, ουσιαστικά, απ΄ τον «Ρωμηό», που ενέργησε πάνω σ΄αυτό όπως το μαλακόστρακο «Βερνάρδος ο ερημίτης».
Είναι δε «Βερνάρδος ο ερημίτης», κατὰ τους φυσιοδίφες, το μαλακόστρακο εκείνο, το οποίο εξοντώνει το μαλάκιο στο όστρακο του ο ποίου εγκαθίσταται και το οποίο, χωρίς να του μεταβάλλει την εξωτερικὴ του εμφάνιση , καταστρέφει, ολοκληρωτικά το εσωτερικό του.
Ήδη ο λαός, βλέποντας όχι λίγους κρατούντες «εφορμώντας επί το φιλαρχείν, διαφθείροντας τας ουσίας, κατά πάντα τρόπον, δελεάζοντας δε και λυμαινομένους τα ήθη» (Πολύβιου, «Ιστορίαι» ΣΤ,9,6-9), με συνέπεια «δωροδόκους και δωροφάγους (τους πλείστους των Ρωμηών) να κατασκευάζουσι», στην πλειοψηφία του προσαρμόζεται στα κρατούντα, σύμφωνα με την Ισοκράτεια προς Νικοκλέα παραίνεση: «Το της πόλεως ήθος ομοιούται τοις άρχουσι».
«Τι δέον γενέσθαι;»
Τώρα, λοιπόν, ο Ρωμηός, ενώ διαπιστώνει ότι το κρατικό οικοδόμημα είναι ένας ανίκανος σκελετός χωρίς αίμα, με φανερά τα επιθανάτια φαινόμενα και θεωρεί βέβαιη την κατάρρευσή του, παρ΄όλα αυτά καταβάλλει, μανιωδώς, μεγαλύτερη προσπάθεια ν΄απομυζήσει και την τελευταία ικμάδα, τόσο αυτού, όσο και των δημοσίων οργανισμών και άλλων επιχειρήσεων, με την κινητοποίηση των ποικίλων και αντιτιθεμένων συντεχνιών του (και όχι μόνο), χωρίς ωστόσο να παύει και ν΄ ανησυχεί για την επιούσα, όταν δηλαδή η Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση θα επαναφέρει (όπως ήδη έχει αρχίσει) τα πράγματα στην προτέρα κατάσταση του μόχθου και της παραγωγικότητας, αρετές δηλαδή τις οποίες αυτός δυστυχώς έχει αποβάλει.
Τι, λοιπόν, θα πετύχαινε, άραγε, ο σύγχρονος Αδαμάντιος Κοραής απευθύνοντας στους νεοέλληνες, το εναγώνιο ερώτημα εκείνου: «Σεις Γραικοί, που ηξεύρετε να γκρεμίζετε οικοδομάς,γνωρίζετε (μήπως) να οικοδομήσετε ευνομουμένην Πολιτείαν;». Σήμερα, δηλαδή, μπορουν άραγε, ν΄ ανευρεθούν όπως παλαιότερα, όταν σε παρόμοιες εποχές αναζητούνταν «τα σημεία σωτηρίας ως εις τα σπλάγχνα ενός σφαγίου», για τα πεπρωμένα του σύγχρονου Ελληνισμού, που είναι αναγκασμένος να χάραξει νέα πορεία προς την αναγέννησή του, μέσα στο κοινό Ευρωπαϊκό σπίτι;.
Οι αισιόδοξοι μπορούν να ελπίζουν και αγωνιζόμενοι. Για τους απαισιόδοξους ο επελθών εξισωτισμός στην αθλιότητα, μέσα σε μιά επηρμένη μετριότητα, με εδραιωμένο, πια, τον εκχυδαϊσμό και την τυποποίηση της μετριότητας στην κοινωνία, που δημιούργησε μιά νέου τύπου δημαγωγία, ελάχιστες ελπίδες τρέφει.
Γι΄ αυτούς, όπως φαίνεται, κάτω απ΄ τις σημερινές συνθήκες, θα είναι πολύ δύσκολο ν΄ απορριφθεί μιά νοοτροπία που ως δήθεν «ιδεολογία», συσσώρευσε στο κεφάλι του ο «Ρωμηός» και υιοθέτησε, με απύθμενη αφέλεια, ένα απόθεμα κοινοτοπιών, προκαταλήψεων, κενών λέξεων, υπολειμμάτων παρωχημένων ιδεών, συνθημάτων και προπαγάνδας και που ως σύνολο, επέδρασε πάνω του, διαβρωτικά, ως τοξικό κατάλοιπο, το οποίο αυτός θεώρησε ως πνευματική και πολιτιστική καλλιέργεια.
Τι δέον γενέσθαι, λοιπόν, εν προκειμένω;
α) Όπως έχει γραφεί: «Μόνο αν εμφανισθούν νέοι άνθρωποι, με αληθινή αγάπη για το λαό, άνθρωποι πρόθυμοι να θυσιάσουν τον ατομικισμό τους, τόσο ελεύθεροι ψυχικά, ώστε να μπορέσουν να πιστέψουν και ν΄ αφοσιωθούν σ΄ ένα έργο, που να υπαχθούν στη μελέτη του λαού και να εξετάσουν με καλόβουλο κριτικό μάτι τις εκδηλώσεις του. Όταν πάψει το βουλευτιλίκι να θεωρείται ο ακραίος σταθμός κοινωνικής καριέρρας, θα είναι δυνατό ο Έλληνας πολιτικός να γίνει φορέας πολιτισμού».
β) Μείωση ριζική του κράτους ως οικονομικού παράγοντα για να ελευθερωθούν οι δημιουργικές δυνάμεις του λαού και ν ΄αναπτυχθούν οι ικανότητες του για την πρόοδο σε όλους τους τομείς και
γ) Κολασμός, ποινικός και πολιτικός, των λωποδυτών και των δημαγωγών, ώστε και ο λαός, ν΄αντιληφθεί, ότι οσοδήποτε ψηλά και αν βρίσκεται ο δημαγωγός κι΄ ο απατεώνας, ως παραβάτης του ηθικού και γραπτού νόμου, τιμωρείται. Κι΄ αυτό θα έχει, αναμφίβολα, παραδειγματικό χαρακτήρα στο σύνολο του λαού.

Διάβασε τη συνέχεια εδώ...

Κυριακή 9 Αυγούστου 2009

Μια βεβήλωση της Ακρόπολης-΄Ενα ιστορικό προηγούμενο


Του ιστορικού συγγραφέα Ματθαίου Χ. Ανδρεάδη

Τον 19o αιώνα και δη κατά το έτος 1854, η Ελλάδα στις περιπέτειές της δεν συνάντησε συναντίληψη από τις κυριότερες Ευρωπαϊκές χώρες. Η πολιτική που άσκησαν έναντι της Ελλάδος η Γαλλία, η Αυστρία και η Αγγλία, ήταν εν πολλοίς άδικη και ωμά κυνική: Η Γαλλία,με την εφαρμογή του προ δύο αιώνων καθιερωθέντος κανόνος πολιτικού ρεαλισμού, τουλάχιστον στα Ευρωπαϊκά πράγματα, όπως τον διατύπωσε ο καρδινάλιος Ρισελιέ στην "Πολιτική Διαθήκ稨" του και σύμφωνα με τον οποίο σε θέματα κρατικής πολιτικής όποιος έχει τη δύναμη, έχει συχνά και το δίκαιο με το μέρος του, ενώ αυτός που είναι αδύναμος, μόνο με πολύ μεγάλη δυσκολία μπορεί ν' αποφύγει τον στιγματισμό του ως αδίκου από την παγκόσμια κοινή γνώμη.
Η Αγγλία, με τη συνέπειά της στις διακηρύξεις του λόρδου Πάλμερστον, που κυνικά ομολογούσε ότι η Μεγάλη Βρεταννία δεν έχει φίλους, αλλά μόνο συμφέροντα! Και η Αυστρία με την ωμή πολιτική του Μέττερνιχ, εμπνευστή και κατευθυντήριου νου της Ιερής Συμμαχίας, που απέρριπτε κάθε μεταβολή, επομένως και επαναστατικό κίνημα, στην Ευρωπαϊκή ήπειρο.
Ας δούμε, λοιπόν, ένα σχετικό επεισόδιο του 19ου αιώνα: Το 1854, η Ελλάδα, αφού ατύχησε στον ακήρυκτο Ελληνοτουρκικό πόλεμο, με τον ανταρτοπόλεμο που ενίσχυε στα αλύτρωτα εδάφη της Ηπείρου και της Θεσσαλίας και τις μετακινήσεις στρατιωτικών δυνάμεων στα σύνορά της, υπέστη ατιμωτική Αγγλο-Γαλλική στρατιωτική κατοχή, ενώ η ........
Τουρκία έγινε αποδεκτή στην Ευρωπαϊκή οικογένεια, όταν, με τη Συνθήκη των Παρισίων, οι τρεις χώρες (Γαλλία,Αυστρία και Αγγλία) εγγυήθηκαν την ακεραιότητα του Οθωμανικού κράτους και δεσμεύθηκαν να θεωρήσουν κάθε προσβολή της Τουρκίας ως casus belli εναντίον τους!
Στο έλεος των Αγγλο-Γάλλων, η Ελλάδα υποχρεώθηκε, μεταξύ άλλων ταπεινώσεων, τελεσιγραφικώς μάλιστα, ν΄αλλάξει κυβέρνηση και ν΄ αποκηρύξει τους αντάρτες. Υπείκουσα στην ανάγκη, απέκτησε την τελευταία κυβέρνηση του Αλεξάνδρου Μαυροκορδάτου και προ παντός υπουργό των Στρατιωτικών τον γαλλόφρονα και ασυστόλως επιδεικνύοντα την στενότητα των σχέσεών του με τα Γαλλικά στρατεύματα κατοχής Δημήτριο Καλλέργη, αποκληθέντα "υπουργόν Κατοχής".
Ο τελευταίος αυτός έγινε η αιτία να υποστεί η χώρα περαιτέρω, σημαδιακό, εξευτελισμό, απ τις δυνάμεις κατοχής, όταν πραγματοποιήθηκε, την 10η Ιουνίου 1854, "επί του εμβαδού του ναού του Παρθενώνος, κραιπαλώδες συμπόσιον" με τη συμμετοχή 200 περίπου συμποσιαστών, Άγγλων και Γάλλων αξιωματικών, καθώς και του Έλληνα υπουργού των Στρατιωτικών και της συνοδείας του, αφού, όμως, προηγουμένως, οι εν Αθήναις πρέσβεις των δύο χωρών ζήτησαν επιτακτικά "όπως, κατά το συμπόσιον, εγερθούν προπόσεις και γίνουν ισάριθμοι επευφημίαι από όλους-και από τους Έλληνες-η πρώτη υπέρ του Αυτοκράτορος των Γάλλων, η δευτέρα υπέρ της Βασιλίσσης της Αγγλίας, η τρίτη υπέρ της Αγγλο-Γάλλο-Τουρκικής συμμαχίας και η τετάρτη υπέρ του εξευγενισμού (!) της Ανατολής!" (εννοώντας και την Ελλάδα.). Η κυβέρνηση αντέδρασε στη σχετική αξίωση, όχι για άλλο λόγο, αλλά γιατί δεν είχε προβλεφθεί πρόποση και υπέρ του Βασιληά Όθωνα. Στην αντίδρασή της όμως αυτή, μόνο ο Γάλλος πρεσβευτής επείσθη, ενώ ο Άγγλος συνάδελφός του έμεινε αμετάπειστος. Τελικά, συμφωνήθηκε να μη γίνει καμμία πρόποση.
Έτσι, "επί εκτεταμένης τραπέζης και υπό σκηνήν, και δαπάναις του Ελληνικού Δημοσίου παρετέθη το συμπόσιον από της 4 μ.μ. ώρας μέχρι της 10 μ.μ., της Ελληνικής στρατιωτικής μουσικής παιανιζούσης".
Η οργή των Ελλήνων για την προσβολή εκδηλώθηκε δια των Αθηναϊκών εφημερίδων όσο ήταν δυνατό, αλλά και απ'τη φοιτητική νεολαία και από μερικούς αντιπολιτευομένους τον Όθωνα. Εγράφη,τότε:
".Έπρεπεν, επί ξενικής κατοχής, να προσγίνη, μεθ' όσων άλλων ύβρεων της εθνικής τιμής και η βεβήλωσις αύτη των λειψάνων των προγόνων ημών. Έπρεπε, ώστε τινές εξ ημών να δειχθώσι και των Τούρκων χειρότεροι, κραιπαλούντες και μεθύοντες εν τόπω, όπου άλλοτε οι πρόγονοι ημών ελάτρευον τον Θεόν των, εν ώ τόπω, όστις εισέτι φέρει τας αρχάς του Χριστιανισμού, μετεσχηματίσθη ο Παρθενών εις ναόν της Αγίας Σοφίας και σώζονται αι εικόνες. Έπρεπεν ώστε Έλληνες λεγόμενοι να συμποσιάσωσιν εν τόπω τον οποίον αυτοί οι Τούρκοι εσεβάσθησαν, διότι και αυτοί τόπον προσκυνήσεως του θεού των τον εξέλεξαν" (εφημ. "Αιών", των Ιωάννη και Τιμολ. Φιλήμονα, φυλ. 1467 και 1468 της 9ης και 12ης Ιουνίου 1854).
Και πρόσθετε καταλήγοντας με σημασία η ίδια η εφημερίδα:
" Ο εν Παρισίοις ανταποκριτής του Βελγικού Τύπου μεταδίδει, ότι αναμένεται όπως ο στρατηγός Καλλέργης καταστή αφορμή της ενώσεως των δύο θρησκειών, της «Καττόλικης» και της Ορθοδόξου αίτινες διαιρούσιν την πατρίδα των Ελλήνων" (!)
Όλ'αυτά, που ανακαλεί η ιστορική μνήμη, έχουν σχέση με την υποβοήθηση της εθνικής αυτογνωσίας
.
Διάβασε τη συνέχεια εδώ...

Δευτέρα 8 Ιουνίου 2009

ΔΗΜΟΚΟΠΟΙ-ΔΗΜΟΣΚΟΠΟΙ ΚΑΙ Μ.Μ.Ε

Γράφει ο Ματθαίος Ανδρεάδης

Το «Βατερλώ» των δημοσκόπων, όπως φάνηκε στις Ευρωεκλογές,αυξάνει τις υποψίες, ότι ορισμένοι απ΄αυτούς,(που έργο τους είναι η έρευνα,ανάλυση και η εκτίμηση των διαθέσεων και των ροπών της κοινής γνώμης σε διάφορα σημαντικά θέματα),με τις σφυγμομετρήσεις, που κατά παραγγελία, συνήθως, των πελατών τους διενεργούν, υποβάλλουν τέτοιου είδους ερωτήσεις στους ερωτώμενους και με τέτοιο ιδιάζοντα τρόπο εκτελούν τις σχετικές τους εργασίες,ώστε κατορθώνουν και παίρνουν απαντήσεις, σύμφωνα προς τα ζητήματα που απασχολούν τους εντολείς τους, ή σε κάθε περίπτωση, κατά τις θέσεις, που οι ίδιοι έχουν προκαθορίσει ή έχουν κατά νου.
Το βάσιμο ή μη των αιτιάσεων αυτών,ασφαλώς δεν είναι εξακριβώσιμο.Το γεγονός όμως ότι στη χώρα μας,όχι λίγες σφυγμομετρήσεις έχουν αποδειχθεί,όπως τώρα,post factum, ασύμπτωτες προς τις εκφραζόμενες, τελικά, πραγματικές διαθέσεις της κοινής γνώμης,όταν οι διαθέσεις αυτές έχουν εξαχθεί-σε πολιτικά,ιδίως,ζητήματα-απ΄ την κάλπη, δημιουργεί, για το αξιόπιστο των αναλύσεων αυτών, εύλογη καχυποψία,η οποία και πλανιέται στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Οι κατήγοροι των δημοσκόπων, όχι μόνο δεν διστάζουν να χαρακτηρίσουν ως αναξιόπιστα τ΄αποτελέσματα που παρουσιάζονται απ΄αυτούς ως προβλέψεις και τάσεις, ιδίως κατά τις προεκλογικές περιόδους, αλλά προχωρούν ακόμη παρά πέρα, συσχετίζοντας και συνδέοντας τις σφυγμομετρήσεις αυτές με την ασκούμενη,απ΄τους δημοκόπους, παραπλάνηση του λαού.
Υποστηρίζεται,ειδικώτερα,ότι υπάρχει,έτσι ή αλλιώς,εκ των πραγμάτων,κάποιου είδους συνάφεια μεταξύ δημοσκόπων και δημοκόπων,με συνεργούς, αμφοτέρων, τα λεγόμενα μέσα μαζικής ενημερώσεως.
Οι δημοκόποι και στην πολιτική ζωή και στο πεδίο του πολιτισμού,λαϊκίζουν.Λαϊκισμός στην περίπτωση της πολιτικής ζωής,σημαίνει εσκεμμένη εξαπάτηση των ........

πολιτών,για εξασφάλιση απ΄τους πολιτικούς δημαγωγούς-χωρίς,βέβαια,σταθερά προγράμματα και αρχές-της ψήφου του λαού,με υποσχέσεις και ψευδή πειθώ, προς ετερόκλιτα,κοινωνικά,στοιχεία.
Ο Antonio Gramsci (βλ. Gefängnishefte. Kritische Gesamtausgabe, Argument-Verlag, Hamburg 1991-1999), είχε μιλήσει για τη στρατηγική της κυριαρχίας επι των εγκεφάλων που βασίζεται στις θεωρίες περί πολιτιστικής και πολιτικής ηγεμονίας.Κατ΄αυτόν,βασικός φορέας του φαινομένου αυτού έπρεπε να είναι μια κοινωνία των πολιτών, της οποίας η Elite, σύλλογοι και άλλες οργανώσεις θα αναλάμβαναν να παίξουν το ρόλο του μετασχηματιστή του συνειδητού των πολιτών, μεταλλάζοντας βαθμιαία τις παληές αξίες και τους παληούς κανόνες.
Παρ΄ημίν,ήδη από 35ετίας έχει αρχίσει το φαινόμενο αυτό κατ΄αρχήν με τον λαϊκισμό,που, όπως επιγραμματικά έχει λεχθεί, σημαίνει «ο Θεόφιλος να υποκαθιστά τη ζωγραφική,το μπουζούκι τη μουσική,ο Μακρυγιάννης τη λογοτεχνία και ο Καραγκιόζης το θέατρο»,και άλλα βέβαια.Και στο έργο αυτό προωθητές υπήρξαν τα μέσα μαζικής ενημερώσεως,ο Τύπος, γενικά,ο κινηματογράφος κ.λπ.
Και οι δημοκόποι να χρησιμοποιούν και αξιοποιούν τη δύναμη των μέσων μαζικής ενημερώσεως κ.λπ.
Από εδώ και η δημιουργία, εκατέρωθεν κοινών συμφερόντων.
Τα φαινόμενα αυτά, έτσι που κατά την τελευταία 35ετία συνέβησαν στο χώρο του Τύπου κυρίως και της ραδιοτηλοψίας στην Ελλάδα, μπορούν ν’ αποτελέσουν ασφαλείς, εν προκειμένω,ενδείξεις.
Κατά συνέπεια, οι δημοσκοπήσεις της μορφής αυτής,ως αίσθηση εκάστοτε,της κοινής γνώμης,είναι επηρεασμένες, αναμφισβήτητα, απ΄την πολιτική προπαγάνδα και δύναμη επιρροής των μέσων μαζικής ενημερώσεως.
Και οι, έτσι ή αλλιώς, κατευθυνόμενες, σφυγμομετρήσεις αυτές μπορούν να χρησιμοποιηθούν,από τους πελάτες-δημοκόπους, «αντί αληθείας» για περαιτέρω επηρεασμό του λαού, κατά ποικίλους τρόπους, όπως, λ.χ., με την εν συνεχεία αναπαραγωγή απ΄ τα μέσα μαζικής ενημερώσεως κ.ο.κ.
Συμπέρασμα: Εφ΄ όσον ευσταθούν τα παραπάνω τότε για την πρόκληση φαινομένων αλλοιώσεως των πραγματικών διαθέσεων της κοινής γνώμης,δηλαδή για τον αθέμιτο επηρεασμό του φρονήματος ανυποψίαστων πολιτών,δεν ευθύνονται μόνο οι δημαγωγοί,οι και
«οχλοάρεσκοι» παλαιότερα ονομαζόμενοι, αλλά και άλλοι, εκάστοτε,απ τούς παραπάνω παράγοντες του δημοσίου βίου,οι οποίοι έχουν κοινό συμφέρον να προβληθεί η έτσι κατασκευαζόμενη πραμάτεια στην πολιτική αγορά,ώστε, άκριτα και για εντυπωσιασμό των αφελών και των καλοπίστων, να διευκολυνθεί η πώληση αυτού του προβαλλόμενου προϊόντος...
Σε κάθε περίπτωση,αν απαλλαγούν οι δημοσκόποι απ’ την κατηγορία,ότι αποτελούν συνεργούς στη δημιουργία φαινομένων λαϊκισμού-μολονότι τα σε βάρος τους στοιχεία δεν είναι λίγα-η εμπειρία μιας 35ετούς περιόδου δίνει το μέγεθος της αλλοτριωτικής επιδράσεως, που άσκησε ο λαϊκισμός των δημαγωγών και των ασυνείδητων, τότε, μέσων μαζικής ενημερώσεως στο υποσυνείδητο μερίδων του λαού.
Το φαινόμενο του λεγομένου Κοσκωταδισμού, με τη συγκέντρωση στα χέρια ενός ατόμου τόσο μεγάλης δημοσιογραφικής δυνάμεως και ύποπτου τραπεζικού πλούτου,σε συνάρτηση και με το αξιοθρήνητο θέαμα των προσερχόμενων,σε συνωστισμό, πανεπιστημιακών, πολιτικών,καλλιτεχνών,δημοσιογράφων κ.λπ.,για να τον υπηρετήσουν, τότε, με εκσυγχρονιστικούς όρους, μπορεί να πει κανείς ότι επαναλήφθηκε έκτοτε στη χώρα,τώρα μάλιστα που υπάρχει και το επιτυχημένο ιταλικό πολιτικοδημοσιογραφικό φαινόμενο Μπερλουσκόνι.
Και δεν είναι λίγοι εκείνοι,που υποστηρίζουν,ότι στην Ελλάδα το φαινόμενο βρίσκεται «εν τω γίγνεσθαι».
Του πολιτικού αρθρογράφου-ιστορικού συγγραφέα Ματθαίου Χ. Ανδρεάδη

Διάβασε τη συνέχεια εδώ...

Δευτέρα 1 Ιουνίου 2009

Πολιτικά Τζάκια


Γράφει ο Ματθαίος Χ. Ανδρεάδης

Ο Χρ. Γιανναράς στο άρθρο του"Ψηφίζουμε Μονάρχη, όχι κόμμα" (Διάβασε εδώ)
Για το πρώτο θέμα:
,ουσιαστικά,ασχολείται με την πολιτική κληρονομικότητα των Ελλήνων κομματικών ηγετών υπονοώντας σαφώς οτι και ο Ελληνικός λαός έχει σχετικά με την κατάντια του τόπου ευθύνες.
Το πολιτικό καταγωγικό στον τόπο μας πάντοτε σήμαινε ενα είδος
πολιτικής δυναστείας,κυρίαρχων προσώπων. Εκτός Ελλάδος όμως και σ΄ όλη
την κοινοβουλευτική ιστορία του δυτικού κόσμου δεν βρίσκεται
κληρονομική διαδοχή στην πολιτική εξουσία.Ακόμη και στη μητέρα του
κοινοβουλευτισμού,τη Βρεταννία (πλην δυο πρωθυπουργών με το όνομα Πίττ).
Αλλά και στον τέως ανατολικό κόσμο και λοιπών δικτατοριών,μόνο
στους Ζίφκωφ,Μπρέζνιεφ,Μάο, Τσαουσέσκου,Σαντάτ,και ήδη στην Κούβα των
Κάστρο (και σε λίγους,ίσως άλλους),παρατηρήθηκαν φαινόμενα οικογενειακής
διαδοχής.
Στην Ελλάδα,κατά τον 19ο αιώνα,κυριάρχησαν οι πολιτικοί Ιω.Κωλέττης,Δ.Βούλγαρης,Αλεξ.
Κουμουνδούρος, Χαρίλ.Τρικούπης και
Θεόδ.Δηλιγιάννης,αλλά κανείς τους δεν άφησε,εξ αίματος ή εξ
αγχιστείας,πολιτικούς απογόνους.
Τα πολιτικά τζάκια εμφανίσθηκαν ως διαδοχή γενεών τον 20ο αιώνα,οταν ο εθνικός διχασμός ανάμεσα Βενιζελικών και αντιβενιζελικών,έφερε και τους πρώτους πολιτικούς κληρονόμους,(Σοφοκλή Βενιζέλο, Παναγ. Κανελλόπουλο,αντίστοιχα,κ.ά).
Για να προστεθούν,
μεταπολεμικά,σ΄αυτούς οι Κων.Τσαλδάρης,Γ.Ράλλης κ.ά,και μεταπολιτευτικά
οι πολιτικοί κληρονόμοι του Γεωργίου Παπανδρέου,Ανδρέας και υιός του
Γεώργιος Παπανδρέου (μαζί και οι συγγενείς τους),οπως οι Καραμανλήδες
(κι΄εδώ οι αντίστοιχοι της ευρύτερης οικογένειας διάδοχοι) κ.ά.

Για το δεύτερο ζήτημα,δηλαδή τη διαχρονική συμπεριφορά του λαού, που έθεσε ο Χρ.Γιανναράς στην επιφυλλίδα του αυτή,χρειάζεται κάποια ευρύτερη ανάπτυξη

Διάβασε τη συνέχεια εδώ...

AddToAny