Γράφει ο Βασίλης ΧασιώτηςΥπάρχουν εκείνοι που κάνουν τα πράγματα να συμβαίνουν, εκείνοι που παρατηρούν τα πράγματα να συμβαίνουν, κι εκείνοι που δεν γνωρίζουν τι έγινε.
Άγνωστος
- Ρε ήμουνα νιος και γέρασα. Είπε ο Νόντας, συνταξιούχος του ΟΣΕ από την εποχή ήταν ακόμα ΣΕΚ. Ξέρεις πόσο χρονώ είμαι;
- Πόσο; Ρωτάει ο Λεωνίδας.
- Ογδόντα πέντε και βάλε.
- Να τα κατοστήσεις.
- Ρε ξέρεις από πότε ακούω για το ότι πότε ο ένας θα κάνει την Ελλάδα Καλιφόρνια, πότε ο άλλος θα μας κάνει Σουηδία, πότε ο άλλος Ελβετία, πότε ο άλλος Γαλλία, και δε ξέρω εγώ τι άλλο;
- Από πότε;
- Ξέρεις πότε ιδρύθηκε η Ακαδημία Αθηνών;
- Όχι!
- Ε, από τότε!
- Τόσο πρόσφατα δηλαδή!
- Τόσο!
Η κουβέντα στην ομήγυρη στο .........Καφέ Σαντάν του Σώτου, ήταν περί των προοπτικών της Ελλάδας. «Υπάρχουν», επιμένουν οι μεν, «υπάρχουν μόνο όταν βγάλει ο ήλιος κέρατα», επιμένουν οι δε.
- Πάει και τέλειωσε. Μια ζωή θα λέμε γιατί δεν κάναμε τούτο και τ’ άλλο, και μια ζωή θα φασκελώνουμε τον εαυτό μας για τους πολιτικάντηδες που επιλέγουμε για να μας απογοητεύουν. Σας το λέει ο μπάρμπα Νόντας και να το θυμάστε σα φύγω απ’ τη ζωή.
- Ψωροκώσταινα, βρεε! Βρυχάται ο Βλάσης. Ψωροκώσταινα! Πάει και τέλειωσε.
Επιδοκιμασίες από τους περισσότερους. «Ναι αυτό είναι. ψωροκώσταινα» ο ένας, «τι μπορεί να κάνει η μικρή Ελλαδίτσα» ο άλλος, «τι να κάνουμε μ’ αυτούς που μας κυβερνάνε» ο παράλλος, «έτσι ήτανε πάντα» ο παραδίπλα.
- Αφού με τόσα που πήρε η Ελλάδα τα τελευταία 25 χρόνια απ’ την Ευρώπη και δεν μπόρεσε να πεταχτεί απ’ τη μιζέρια και τη φτώχεια των πολλών, πάει τέλειωσε. Άλλη ευκαιρία δεν θα μας ξαναδοθεί, είπε ο Στάθης.
«Τέλειωσε», «πάει» συντάχθηκαν διάφορες φωνές.
- Για σταθείτε ρε παιδιά. Είπε ο Λεωνίδας.
- Τι;
- Για σταθείτε. Δεν είναι έτσι μονοκόμματα τα πράγματα.
- Και πώς είναι του απαντά ο Βλάσης.
- Εγώ πιστεύω ότι η Ελλάδα έχει τεράστιες δυνατότητες.
- Και από πού το συμπέρανες; Ρώτησε ο Θύμιος. Έκανες μελέτες;
Γελάκια από διάφορους.
- Όχι ρε Θύμιο, μελέτες δεν έκανα, γιατί το ξέρεις ότι μελέτες δεν ξέρω να κάνω.
- Ε τότε;
- Κι εσύ δηλαδή, όταν λες ότι δεν μπορεί να γίνει τίποτα άλλο, έκανες μελέτες και το λες;
- Όχι, αλλά αυτό δείχνει η ιστορία.
- Και πότε ρε τη μελέτησες την ιστορία; Στη Τετάρτη μικρή που ούτε κι αυτή την έβγαλες;
- Γιατί εσένα σου δείχνει ότι είμαστε Ελβετία και δεν το ξέρουμε;
Πάλι γελάκια.
- Ναι ρε Θύμιο, άλλα μου δείχνει.
-Σαν τι δηλαδή;
- Μου δείχνει ότι η Ελλάδα είναι σαν ένα γαϊδούρι.
- Τώρα ρε μας βρίζεις όλους; Νευριάζει ο Βλάσης.
- Βλάση μη βιάζεσαι. Η Ελλάδα είναι σαν ένα γαϊδούρι που αντέχει να πούμε ένα σαμάρι, κι αντί να κουβαλάει ένα σαμάρι της έχουν αδερφέ μου βάλει πάνω της και πέντε κι έξη κι εφτά και δέκα σαμάρια. Τι ν’ αντέξει η έρμη να κουβαλά;
- Κι από πού το βγάζεις αυτό το συμπέρασμα; Ρωτά ξανά ο Βλάσης.
- Γιατί εσύ δεν το βλέπεις;
Κάνει μια γκριμάτσα απορίας ο Βλάσης που σήμαινε «τι να δω;»
- Δεν είναι ρε Βλάση, συνέχισε η Λεωνίδας, έξτρα σαμάρια όλα αυτά που ενώ έπρεπε να έρθουν και να χρησιμοποιηθούν για να αλαφρύνουν το φορτίο, αντίθετα έρχονται και το επιβαρύνουν;
- Και πάλι δεν σε εννοώ.
- Θα με εννοήσεις. Δεν μου λες; Είναι ή δεν είναι πρόσθετο σαμάρι όταν πολλά από τα λεφτά που μπήκαν στη χώρα τα τελευταία 25 χρόνια αντί να πάνε στο λαό πήγανε στις τσέπες λίγων συμφερόντων, όπως δηλαδή οι εφημερίδες και οι πολιτικοί τόσα χρόνια λένε;
Καμιά απάντηση.
- Όχι ρε Βλάση. Να μου απαντήσεις.
- Ε, ναι. Πήγαν.
- Αληθεύει ή όχι που αυτή η Ψωροκώσταινα ενώ δεν έχει μια για να δώσει στους πολλούς, μοιράζει στους ημετέρους της μέσα στο ίδιο το δημόσιο και τις επιχειρήσεις που ελέγχει τεράστια ποσά;
- Πως δηλαδή;
- Τι πώς; Δεν μου λες, όταν εμένα ας πούμε, αν ήμουνα στους εκλεκτούς της, και δούλευα στο δημόσιο, και ήμουνα ας πούμε προσόντων για 800 ευρώ το μήνα κι αυτά με το ζόρι, κι αντί να μου δίνει 800 ευρώ το μήνα μου δίνει και προαγωγές και θέσεις αναξιοκρατικά και με πληρώνει 3000 και 5000 και περισσότερα ακόμα το μήνα αργομισθία, μαζί με άλλες θέσεις που με τοποθετεί, όπως ας πούμε διάφορα συμβούλια, επιτροπές, κ.λπ. είναι αυτό ρε Βλάση ένα ακόμα σαμάρι στο αθώο το ζώο ή δεν είναι;
Σιωπή ο Βλάσης.
- Είναι απάντησε ο μπάρμπα Νόντας.
- Εδώ ρε χτες το βράδυ στο δελτίο ειδήσεων, εδώ στο καφενείο, δεν είμασταν όλοι μαζί που ακούγαμε αυτή την έρευνα που είχε κάνει ο σταθμός για το ΙΚΑ και τα δημόσια νοσοκομεία που έδειχνε πανάκριβα ιατρικά μηχανήματα που έχουν αγοραστεί εδώ και χρόνια και δεν λειτουργούν ακόμα;
«Δίκιο έχει», ακούστηκε από διάφορες φωνές. «Τ’ ακούσαμε χτες».
- Τι είναι όλα αυτά; Συνέχισε ο Λεωνίδας. Όχι σας ρωτώ; Δεν είναι σαμάρια πάνω στο αθώο το ζώο; Κι αν κάποια στιγμή το ζώο τα τινάξει, τότε ρε Βλάση, εσύ την ιστορία τη διαβάζεις να πούμε έτσι που να σου λέει ότι ήταν αδύναμο το ζώο κι όχι ότι με τόσα σαμάρια, και σε τριαξονικό να τα βάζανε, πάλι θα τα’ φτυνε; Ρε η Ελλάδα αντέχει. Είναι πολύ δυνατή. Άλλες χώρες, αν είχαν πάνω τους τα σαμάρια αυτά, θα είχανε τινάξει τα πέταλα. Το πρόβλημα αλλού είναι.
- Πού;
- Ότι τα γκέμια είναι σε λάθος χέρια. Δεν είναι ψωροκώσταινα η Ελλάδα. Άτυχη είναι. Πλούτη έχει. Αλλά το πάνω χέρι το έχουν τα λαμόγια και λίγες παρέες. Πάει και τέλειωσε.
Σιγή στην ομήγυρη.
- Ειδήσεις, ακούστηκε μια φωνή, σπάζοντας τη σιωπή. Σώτο, φωνή.
Βάζει φωνή.
Ο παρουσιαστής αναγγέλλει τα θέματα. «Θέμα πρώτον : χειρότερες μέρες για τους συνταξιούχους και τους μισθωτούς».
- Σώπα! Μια φωνή ειρωνείας ακούστηκε κάπου απ’ το βάθος.
«Θέμα δεύτερον : να δουλεύουμε μέχρι τα 70 προτείνουν αναλυτές».
- Ρε δεν το βάζετε για σιγουριά μέχρι τα 90; Είπε γελώντας ο Στάθης.
«Θέμα τρίτον : είμαστε ακριβότεροι από δυο ως και είκοσι φορές σε διάφορα είδη προϊόντων σε σχέση με την Ευρώπη»
- Βλάση, λέει ο Λεωνίδας. Άλλο ένα σαμάρι που ξέχασα να σου πω. Να είναι πίσω δυο και τρεις φορές στους μισθούς και μπρος είκοσι φορές στις τιμές.
- Αυτό κι αν είναι σαμάρι, είπε ο Θεόφιλος.
Μετά τον πρόλογο ξεκίνησε το δελτίο ειδήσεων. Ας το ακούσουμε λοιπόν