ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ: 1 Ιαν 2010

Παρασκευή, 1 Ιανουαρίου 2010

Χριστούγεννα & Πρωτοχρονιά μέσα από ευχετήριες κάρτες και φωτογραφίες κοινωνικών εκδηλώσεων

Του Δημήτρη Χίλιου (*)

ΚΑΡΤΕΣ ΕΥΧΕΤΗΡΙΕΣ, γαλλιστί carte postale. Συνήθεια που μας ήρθε από την Εσπερία, στα τέλη του 19^ου αι. και …γνώρισε πιέννες.

Η ιδέα γεννήθηκε και πρωτοεφαρμόστηκε στην Αυστρία το 1869, η γυμνή κάρτα είχε μειωμένα ταχυδρομικά τέλη και αντικατέστησε τα γράμματα προς συγγενείς και φίλους. Σύντομα διαδόθηκε στις χώρες της Ευρώπης αρχικά και κατόπιν… ιλαρώς διέπλευσεν ωκεανόν.

Άνθισε επί έναν αιώνα και πλέον, συνιστώντας στοιχείο λαογραφίας, αστικών κυρίως κοινωνιών. Η UNICEF ήταν ο πρώτος διεθνής οργανισμός που εξέδωσε χριστουγεννιάτικη κάρτα για φιλανθρωπικούς σκοπούς, το 1949. Σήμερα, συνήθεια που φυλλορροεί, αποτελεί ντοκουμέντο κοινωνιολογικών και πολιτικών αναλύσεων, σε δουλειά να βρισκόμαστε!

Αν και στην εποχή της επικοινωνίας μέσω facebook, η καρδιά του ανθρώπου, μέρες Χριστουγέννων, αποζητά τη ζεστασιά, τις σπιτικές μυρωδιές, τον γλυκό λόγο μέσα από μιαν ευχή.

Ας καθηλώνεται στα τηλεοπτικά αναμασήματα η οικογένεια, ας αγοράζονται τα εδέσματα τυποποιημένα.

Για τούτες τις ημέρες αναπτύχθηκε πλούσια φιλολογία, ικανή να γεμίσει βιβλιοθήκες με πανηγυρικές Χριστουγεννιάτικες και Πρωτοχρονιάτικες εκδόσεις εφημερίδων και περιοδικών «μετά καλών εικόνων και ποικιλοτάτης τερπνής ύλη».

Επειδή τείνουν να ξεθωριάσουν τα μέχρι πρότινος καθιερωμένα, αναφερόμαστε στις γιορτές σε χρόνο υπερσυντέλικο. Μα όλα στο ..............

Διάβασε τη συνέχεια εδώ...

ΚΑΙΡΟΣ ΓΙΑ ΑΛΛΑ

ΙΔΕΟΓΡΑΜΜΑ

Επιφανειακοί. Υπερβολικοί. Υπερπρόθυμοι να δείξουμε κάτι που δεν είμαστε. Να ζήσουμε κάτι που δεν έχουμε, και είναι πέρα από τα όρια μας. Υπερκατανάλωση. Αιχμάλωτοι της Ύλης, του Εφήμερου και της Πλάνης. Η Μυθολογική Χίμαιρα προσωποποιημένη στον τρόπο ζωής που επιλέξαμε να ζήσουμε με ετερόκλητες και ανερμάτιστες ιδεοληψίες απεμπολώντας ότι πιο Όμορφο, Αληθινό, και Υψιπετές μας έχει κληροδοτηθεί και που είναι ο Πολιτισμός μας. Λησμονήσαμε τη Διακονία του Ελληνικού Πολιτισμού με τις πανανθρώπινες και αιώνιες αξίες του ως Πηγή Ευ Ζην. Το μέτρο του Μηδέν Άγαν. Το Λακωνίζειν. Τον Κοινωνικό Ασκητισμό. Την Ταπεινότητα και την Απλότητα. Τη Στροφή και Αλληλεγγύη προς την Ετερότητα. Τον Σημαίνοντα Διπλανό μας. Την Αμέριστη Συμπαράσταση και την Αυταπάρνηση προς τον Συνάνθρωπο. Την Πραότητα και Καταλλαγή προς ό,τι Άσχημο και Προσβλητικό. Τη Σύνεση.

Η Φτώχεια και ο Πλούτος είναι καταλυτικά για την ανθρώπινη συμπεριφορά. Ενέχουν όμως και έναν συμβολισμό. Ο Φτωχός κάνει όνειρα. Μοχθεί. Βάζει στόχους Έχει ξεκάθαρους στόχους και πρόγραμμα για να τους πετύχει. Όσους μπορεί. Μοχθεί. Βελτιώνεται. Ατενίζει υψηλότερα. Έχει πολλά θέλω για να ολοκληρώσει. Έχει και μια καταξίωση στην οποία προσβλέπει. Η αξιοπρέπεια του παραμένει αλώβητη. Λέει ένα καλημέρα στον συνάνθρωπο του. Τον νοιάζεται γιατί συμπάσχουν. Κοινή η βιοπάλη τους από την οποία αποθησαυρίζουν γόνιμες εμπειρίες ζωής και αισιοδοξία για το παραπέρα. Για το παραπάνω. Για το λίγο ψηλότερα.

Ο Πλούσιος ονειρεύεται για όλο και περισσότερο στοίβαγμα.Με κάθε θεμιτό και αθέμιτο. Έχει εξαγοράσει το όνομα και τη φήμη του. Τρομοκρατείται στην ιδέα ότι θα χάσει το βιος του και μετά τί θ’ απογίνει. Τί θα πουν γι’ αυτόν. Η ζωή του όλη στρέφεται γύρω από το Φαίνεσθαι και τη Μέγιστη Πλάνη της Ύλης. Αιχμάλωτος στο Αδιέξοδο του Πόσο Παραπάνω και ολοένα Πόσο Παραπάνω. Σιδηροδέσμιος της Απλησίας του. Ιδανικός Αυτόχειρας.

Και αν αναρωτιέστε για τον Νεόπλουτο αυτός και αν είναι η προσωποποίηση της Ύβρις. Άμυαλος, που πιστεύει ότι η ζωή του τα χρωτούσε όλα τα καλά και ευτυχώς γι’ αυτόν ήρθε το πλαστικό χρήμα της πιστωτικής, το εορτοδάνειο, το διακοποδάνειο και δεν συμμαζεύεται για να ζήσει το όνειρο του, που έγινε εφιάλτης όταν ήρθε η ώρα να πληρώσει τα χρωστούμενα. Πληρώνει το μάρμαρο του ότι δεν έμαθε να ζει μέχρι εκεί που έφτανε το πάπλωμα του. Ως κοινωνία αυτό πληρώνουμε τώρα. Τον αρχοντοχωριατισμό μας. Από τη Φουστανέλα στον εφιάλτη του Αρμάνι και Χαρμάνι Όλα. Εγκλωβισμένοι στον Χαζοϋλισμό μας.

Ευτυχώς όμως που υπάρχει μια στάλα ελπίδας. Βλέπουμε από τα οικονομικά στοιχεία ότι έχουμε πάψει να χρησιμοποιούμε τις πιστωτικές κάρτες, δεν παίρνουμε – ή αν θέλετε δεν μας δίνουν- δάνεια για βραχύβια καλοπέραση. Κατά πως δείχνουν τα πράγματα αυτό είναι το πιο αισιόδοξο μήνυμα για την Ελληνική κοινωνία και για την Οικονομία μας. Αλλάξαμε σελίδα και φαίνεται ότι η νέα δεκαετία του 21^ου αιώνα θα μας βρει ανανεωμένους, κατασταλαγμένους από την αποθησαύριση των επώδυνων κοινωνικών και οικονομικών εμπειριών μας. Και όταν αλλάζουμε εμείς, βελτιώνεται και η Οικονομία. Άλλωστε η Οικονομία είναι Ψυχολογία.

Διάβασε τη συνέχεια εδώ...

Δώρο εορτών

Το 1897 η 8χρονη Βιρτζίνια έστειλε ένα γράμμα στην εφημερίδα Sun της Ν. Υόρκης ζητώντας μια απάντηση στο ερώτημα που προβληματίζει ακόμα παιδιά αυτή της ηλικίας: ήθελε να μάθει αν υπάρχει Άγιος Βασίλης. Ο εκδότης της εφημερίδας, Francis P. Church, ανταποκρίθηκε στην επιστολή της μικρής, δίνοντας την απάντησή του μέσα από το εισαγωγικό σημείωμα της εφημερίδας. Το σημείωμα αυτό έμελλε να σημαδέψει την ιστορία της εφημερίδας, αφού αναδημοσιευόταν από τότε και πέρα κάθε χρονιά μέχρι το 1949, οπότε σταμάτησε να εκδίδεται το έντυπο. Σήμερα, το ίδιο κείμενο θεωρείται μια από τις πιο ξεχωριστές αναφορές στον αγαπημένο Άγιο των παιδιών.

«Είμαι 8 χρόνων. Μερικοί από τους μικρούς μου φίλους λένε ότι δεν υπάρχει Αϊ-Βασίλης. Ο μπαμπάς μου λέει "Αν το βλέπεις στη Sun, είναι πραγματικό". Παρακαλώ, πείτε μου την αλήθεια, υπάρχει ο Άγιος Βασίλης;» Virginia O'Hanlon

«Βιρτζίνια, οι φίλοι σου κάνουν λάθος. Έχουν επηρεαστεί από τον σκεπτικισμό της εποχής μας. Δεν πιστεύουν παρά μόνο ότι βλέπουν. Νομίζουν ότι τίποτα δεν υπάρχει αν δεν μπορούν να το αντιληφθούν με το μικρό τους το μυαλό. Όλα τα μυαλά, Βιρτζίνια, ανεξάρτητα από το αν είναι ............
Διάβασε τη συνέχεια εδώ...