Τουριστική μονοκαλλιέργεια - Πικρές αλήθειες!

Η μονοκαλλιέργεια είναι κατάρα για έναν τόπο. Γεννάει τέρατα. Ότι είδους κι αν είναι αυτή. Πόσο μάλλον όταν είναι τουριστική. Καταστρέφει ολοσχερώς τις κοινωνίες και διαφθείρει με ταχύτητα τους πολίτες της. Κάτι σαν το χρηματιστήριο και τον τζόγο, μακριά από την προσπάθεια και τον ανθρώπινο μόχθο. Σε αυτές τις περιπτώσεις δεν μπορούμε να μιλάμε καν για ελπίδα ή κοινωνικό δίκαιο, ούτε φυσικά για υγιή κοινωνία. Εδώ παραιτείται κανείς από κάθε προσπάθεια εκ των πραγμάτων και την δυσωδία τους.
·
Από μόνος του ο τουρισμός σε μια χώρα είναι συμφορά. Παντελής καταστροφή της υποδομής και των αξιών της. Της ίδιας της ιστορίας της.
Ο τουρισμός είναι θετικός και ευεργετικός για τους κατοίκους, την χώρα και τους ίδιους τους τουρίστες, μόνο όταν συνεισφέρει. Μόνο όταν συμπληρώνει το εισόδημα, που δεν εξαρτάται αποκλειστικά από αυτόν.
·
Τα Μάλια και η Χερσόνησος είναι ισότιμη συμφορά με τις φωτιές του Αυγούστου που κάψαν την Αττική. Όπως και κάποια άλλα μέρη στην χώρα, ανάλογου φυράματος και παιδείας. Χωριά ολόκληρα καθ΄ όλα αδίστακτα για το άνομο και υπερβολικό κέρδος. Κάποιοι δε πιο μελετημένοι από εμένα ντόπιοι, μιλάν για χειρότερη κατάσταση και από πυρκαγιά γελώντας με τους συμπατριώτες τους που τους ξέρουν καλά όταν δεν αγριεύουν στο άκουσμά τους, λέγοντας σε μας του κατηχητικού, πως δεν έχουμε δει τίποτα στην τηλεόραση. Για πιο ζοφερή πραγματικότητα που δεν σταματάει ποτέ, αφού διαρκεί όλο πια τον χρόνο, με αμείωτη βαρβαρότητα στις μεταξύ τους ανταγωνιστικότατες, εχθρικές και πολεμικές σχέσεις τον χειμώνα. Εκεί κάτω οι άνθρωποι έχουν ..........κάψει το μέλλον τους. Αυτοί εκεί οι συμπατριώτες μας, είναι κανονικοί εμπρηστές. Αλλά είναι μεγάλης, απέραντης εμβέλειας. Καίνε τις συνειδήσεις των παιδιών τους πριν από όλα, μαθαίνοντάς τα πως βγαίνει το βρώμικο ψωμί. Καίνε το μέλλον όλων μας και όχι μόνο το δικό τους.
·
Εκεί δεν υπάρχουν ούτε αριστεροί ούτε δεξιοί, ούτε άλλες ενδιάμεσες ή ακραίες κοινωνικές και πολιτικές αποχρώσεις. Δεν αντιδράει ποτέ κανείς. Γιατί ο γηγενής υπόκοσμος παραμονεύει να τον χαντακώσει. Κοινωνίες σιωπηλού τρόμου. Δεν παίρνει κανείς είδηση. Κοινωνίες αγγελικής εικόνας. Μόνο η νύχτα ξερνάει τα μυστικά και τα τέρατα του τουριστικού παραδείσου. Εκεί υπάρχουν μόνο αδίστακτοι κονοματζήδες, που θέλουν να δουλέψουν 3-4 μήνες και να βγάλουν έσοδα ενός χρόνου. Είναι όλοι συνεργάτες, διαπλεκόμενοι, συνένοχοι, καλοί γνώστες κάθε παρανομίας, την οποία διαχειρίζονται και υπερασπίζονται με τα δόντια. Τα επιχειρήματα και οι τεκμηριώσεις πάνε κι έρχονται. Αλληλοεξαγοράζουν μεταξύ τους την σιωπή. Αστυνομία, κράτος, αγορανομία, Δήμαρχοι, εφημερίδες, παράγοντες, δεν μιλάει κανείς. Συμμετέχει δε όλη η οικογένεια μέχρι ετοιμόρροποι παππούδες και γιαγιάδες που βλέπουν ακούνε και ξέρουν τα πάντα, και που χαίρονται για την πρόοδο των παιδιών τους και των εγγονιών τους, γιατί αυτή είναι η πρόοδος για την οποία μας μιλούν για πάνω από 100 χρόνια και καμία άλλη, έτοιμοι όλοι να υπερασπιστούν κάθε λαμογιά των δικών τους.
Τα Μάλια, η Χερσόνησος, ο Λαγανάς το καλοκαίρι, είναι η πραγματική Ελλάδα.
·
Εκεί το κράτος, που έτσι κι αλλιώς είναι διαλυμένο πλήρως, είναι ανίσχυρο μπροστά στην εγκληματική αλληλεγγύη των κατοίκων. Εκεί δεν υπάρχει λαός ή πολίτες και τέτοιες λέξεις και εκφράσεις, εκεί υπάρχει μια μόνο συντεχνία αδίκου, αρπαγής, αποκλεισμού κάθε διαφωνίας Εκεί οι κάτοικοι έχουν υποκοσμική λογική μέσα από μια μακρά πορεία 30 χρόνων που εκπαιδεύτηκαν σε αυτήν. Ρωτήστε τους Κρητικούς τα ξέρουν καλλίτερα. Εκεί καίει ο ένας το μαγαζί του άλλου από τον ξέχειλο ανταγωνισμό και τον πακτωλό που εισρέει από τα τουριστικά απόβλητα του Αγγλικού καπιταλισμού που εξάγονται στα μέρη εκείνα της Ελλάδας που οι κάτοικοι δεν έχουν πλέον ίχνος αντίστασης, τσίπας ή απομεινάρια όποιας μορφής αξιοπρέπειας. Εκεί έχουν ανταλλαχθεί όλα από την απληστία του κέρδους.
·
Η τουριστική μονοκαλλιέργεια, απέκοψε με θεαματικά ποσοστά μείωσης τους ανθρώπους από την γη τους, την παράδοσή τους, τις καλλιέργειες τους, την ανεξαρτησία τους και την ελευθερία τους, και κυρίως την πίστη τους και την αγάπη τους σε αυτό που έκαναν, νιώθοντας ότι είναι κάτι πολύ σπουδαίο αυτό που προσφέρουν όπως πράγματι είναι. Ήταν η αρχή ενός θλιβερού τέλους για την επαρχία και όλο τον τόπο που βρεχόταν από θάλασσα.
·
Τουριστική ανάπτυξη που ακούτε δεν υπάρχει. Αυτό που αληθώς υπάρχει είναι μια υπανάπτυξη του ανθρώπου εξ αιτίας του τουρισμού και μια υποβάθμιση της ζωής και του περιβάλλοντος. Αυτό που ζούμε τα καλοκαίρια είναι μια αποκρουστική ανάπτυξη της ακρίβειας, του πλιάτσικου στα ήδη ισχνά πορτοφόλια των εργαζομένων, της δήθεν γνησιότητας του χωριού και του νησιού, και όλα αυτά που συναντάμε στις διακοπές και μας εξοργίζουν.
·
Δεν είναι εδώ θέμα επιδερμικής ηθικής αλλά ενός συλλογικού στοιχήματος με τον εαυτό μας αν θα επιτρέψουμε ή όχι εμείς οι υπόλοιποι μια επέκταση αυτής της εξαχρείωσης και στα υπόλοιπα νησιά μας.
Τα χορτάρια ξαναφυτρώνουν έστω αργά κάποτε, σε 100χρόνια. Οι συνειδήσεις όμως δεν ζούνε τόσο πολύ. Η χαμένη αξιοπρέπεια δεν ξαναγυρίζει ποτέ.
Πηγή
Διάβασε τη συνέχεια εδώ...

Το πε και το 'κανε

Χανιώτης
Διάβασε τη συνέχεια εδώ...

Περί του κλεισίματος των blogs

Γράφει ο Νάσος Ζαγγογιάννης


Είναι μεγάλη ανοησία σε όποιον φιμώνει blogs.
H παραπάνω ανάρτηση "του μας έκανε ακόμη πιο δυνατούς" τα λέει όλα. Εμείς θα προσθέσουμε και το "πιο γνωστούς".

Η αλήθεια είναι ότι η αρνητική διαφήμιση πολλές φορές έχει θετικά αποτελέσματα σε ένα χώρο που παλεύει για την ύπαρξή του. Τα παραδείγματα πολλά και χαρακτηριστικά.

Η αρχή έγινε με το press-gr και ακολούθησαν πολλά άλλα με τελευταία χαρακτηριστική περίπτωση αυτή του troktiko. Βέβαια αν εξαιρέσουμε τα πραγματικά προβλήματα που η ίδια εταιρία ανέφερε τα υπόλοιπα "κλεισίματα" ή όπως θα επιθυμούσαν μερικοί να γίνουν "μάρτυρες" για μας εδώ ΔΕΝ υφίσταται περίπτωση φίμωσης, αλλά παράβαση όρων του παροχέα διαδικτυακού χώρου (Google).

Περιμέναμε κάποια εξήγηση από τους φίλους του nonews να αιτιολογήσουν ότι: "γράψαμε αυτό ή εκείνο και αυτό ενόχλησε" έτσι κάνουν οι πραγματικοί παθόντες οι οποίοι πράγματι το σύστημα του πολεμάει ή τους φοβάται. Αλλά από ότι ........
έδειξαν τα πράγματα το σύστημα είναι πολύ πιο ισχυρό και σιωπά επιλέγοντας άλλες μορφές και τρόπους επίλυσης των "ενοχλητικών".

Η περίπτωση του pressmme ήταν χαρακτηριστική και οι άνθρωποι που υπέπεσαν σε ποινικές γκάφες το έκλεισαν από μόνοι τους. Αυτό ΔΕΝ μπορεί να ενταχθεί στην όλη παραφιλολογία της φίμωσης, αλλά σε διαπροσωπικές διαφορές και ποινικές δίκες.
(αν και η μούγκα της ιστορίας του συγκεκριμένου blog μας θέτει ερωτηματικά τα οποία ΔΕΝ μας αφορούν). Το ότι υπήρξε τελευταία κλώνος και αυτό ΔΕΝ μας ενοχλεί αρκεί οι κλωνοποιημένοι να κοιτάνε στο καθρέπτη τους τον αρχικό πρόσωπο και να αναρωτιούνται αν αυτό είναι μια ελεύθερη φωνή ή συμβάλλει προβοκατόρικα στη νομοθέτηση για φίμωση της ελεύθερης έκφρασης.

Η συμπαράστασή μας σε κάθε blog που ισχυρίζεται ότι έχει περιπέτειες είναι αμέριστη, αλλά πάντα με τη δική μας στοχαστική ματιά. Χαρακτηριστικές περιπτώσεις φίμωσης είναι δύο που περιγράφονται με τα σχετικά links: >>>Ο «Γολγοθάς» του ελληνικού blogging και . . .<<< ...και οι δύο αυτές περιπτώσεις έχουν δικαστική διαμάχη και ΔΕΝ έχουν να κάνουν με φίμωση από τη πολιτεία.

Όταν γράφεις επώνυμα και εκφράζεις πολιτικές απόψεις, πρέπει τουλάχιστον να είσαι έγκυρος, συνεπής, τίμιος και πάνω από όλα αντικειμενικός. Για τους λόγους αυτούς επιμένουμε να γράφουμε ότι οι περιπτώσεις αυτές που προαναφέρθηκαν και όσες άλλες (από ότι γνωρίζουμε) έχουν να κάνουν με ιδιαιτερότητες του blogger και ενός άλλου αντίκλητου. Εμάς μας ενδιαφέρει και πολεμάμε τη κρατική φίμωση που επιχειρείται για έλεγχο της ενημέρωσης.

Άρα τίμιοι αναγνώστες μας η αλήθεια είναι ότι η εξουσία επιδιώκει τη φίμωση και πρέπει το υγιές κομμάτι του blogging να αντισταθεί, όπως με τους ενωμένους bloggers οι οποίοι είναι ΜΗ επαγγελματίες δημοσιογράφοι και ενδιαφέρονται μέσα στα συνταγματικά τους περιθώρια να ακουστεί η φωνή τους, ή όποια φωνή του που σαν ελεύθεροι πολίτες μπορούν και πρέπει να εκφράζονται ελεύθερα.

Έχουμε γράψει, και όσοι μας διαβάζουν το γνωρίζουν, ότι είμαστε υπέρ της ψευδωνυμίας η οποία σου παρέχει τη δυνατότητα της ελευθερης έκφρασης (προστατεύοντας τα προσωπικά σου δεδομένα - για ευνόητους λόγους) και από την άλλη είσαι ένα υπαρκτό πρόσωπο που κινείσαι μέσα στα όρια της ευπρέπειας, της ηθικής δεοντολογίας του σεβασμού της προσωπικότητας του άλλου και σαφώς ο λόγος σου πρέπει να κινείται στα θεσμοθετημένα όρια του νομικού μας πολιτισμού.

Κάθε άλλη επίκληση ότι η ανωνυμία είναι ελευθερία και μπορεί ο καθένας να υβρίζει ή να συκοφαντεί επωνύμους είναι αμετροέπεια και ηθικός ξεπεσμός.

Τα παραπάνω εγράφησαν μετά τη δημοσιοποίηση του ίδιου του blog ότι συνεχίζει κανονικά χωρίς να σχολιάσει τους λόγους που ισχυρίζεται ότι τον φίμωσαν ή έστω τους λόγους που του εδόθη η άδεια να συνεχίσει να γράφει.
Η συνέχιση να αδιαφορεί χωρίς να μας εξηγήσει τους παραπάνω λόγους, για μας είναι διαφημιστικός... κάτι άλλο ΔΕΝ προκύπτει από αυτά που τουλάχιστον εμείς γνωρίζουμε.

ΣΤΟΧΑΣΜΟΣ- ΠΟΛΙΤΙΚΗ


Διάβασε τη συνέχεια εδώ...

Το κρυφό χαρτί του Καραμανλή

Γράφει ο Μικρός Φωκίων

• Για το εθνικό συμφέρον νοιάζομαι είπε ο αυθαιρετούχος υπουργός
• Για την πάρτι του νοιάζεται είπε ο Μανώλης
• Είναι και μαρτυριάρης
• Ο οποίος υπουργός μπορεί να μην ακούει τις ερωτήσεις περί εκλογών αλλά ακούει πολύ καλά τους κατασκευαστές
• Έτσι ανακοίνωσε ότι θα ρίξει και άλλο τσιμέντο στην Αθήνα
• Για το καλό του περιβάλλοντος, μας είπε
• Το περιβάλλον το ξέρει;
• Σύμφωνα με τον Αδέσμευτο Τύπο οι νεοδημοκράτες αναρωτιούνται «εμείς ποιον ψηφίσαμε να μας κυβερνά; Τον Καραμανλή ή τον Λούλη;»
• Τον Λούλη φυσικά
• Ο Καραμανλής βαριέται
• Εξάλλου σύμφωνα με ένα ανέκδοτο που κυκλοφορεί, η πιο δύσκολη δουλειά που κάνει ο καταλληλότερος είναι το πρωινό ξύπνημα
• Ο Τραγάκης είπε ότι ο ........Μανώλης παραιτήθηκε για ιδιοτελείς λόγους
• Ποιος μίλησε…
• Ο ανιδιοτελής
• Καλά οι ψηφοφόροι πόσο έψαξαν για να στείλουν στην βουλή τέτοια φιντάνια;
• Τελικά οι πρόωρες εκλογές έχουν καταντήσει σαν τις παραιτήσεις του Μανώλη
• Θα γίνουν και κανείς δεν θα το πιστέψει
• Πάντως αν δεν γίνουν μέχρι μέσα Οκτώβρη θα πάμε για Μάρτη
• Πιάνουν τα κρύα και που να τρέχει τώρα από την Ραφήνα σε πόλεις και χωριά για συγκεντρώσεις
• Ο Μητσοτάκης έχει σκάσει από το κακό του
• Ο γιός του Αντρέα θα γίνει πρωθυπουργός πριν από την δική του κόρη
• Αλλά υπάρχει μια επετηρίδα στην Ελλάδα
• Πάει: Καραμανλής, Παπανδρέου, Μητσοτάκης
• Δεν χαλάμε τις παραδόσεις

Μικρός Φωκίων
Διάβασε τη συνέχεια εδώ...

Ραγδαίες εξελίξεις. Ακύρωσε το πρόγραμμα του ο Κάρολος Παπούλιας

Όλα δείχνουν ότι οι πολιτικές εξελίξεις θα είναι ραγδαίες.
Μόλις πριν από λίγο έγινε γνωστό από τη Προεδρία της Δημοκρατίας, οτι ο Πρόεδρος Κάρολος Παπούλιας, ακύρωσε τη προγραμματισμένη επίσκεψη του στα Ιωάννινα την ερχόμενη Πέμπτη.
Είναι φανερό, πως λόγω των εξελίξεων, αποφασίστηκε ότι ο κ. Κ. Παπούλιας δεν πρέπει να λείπει από την πρωτεύουσα.
Σε ερώτημα που τέθηκε στη Προεδρία της Δημοκρατίας για την αιτία ακύρωσης του ταξιδίου του Προέδρου, η απάντηση ήταν ότι δεν υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος λόγος.
Διάβασε τη συνέχεια εδώ...

κόλαση φωτιάς στην Καλιφόρνια…

Ανθηροστόμου και Υακίνθης, αν-οσίων

Παραιτήσου ΑΜΕΣΩΣ …Μπάρακ Ομπάμα!

Διάβασε τη συνέχεια εδώ...

Σημάδια εκλογών

"Συνεχίζονται τα σημάδια που προειδοποιούν ότι οι εκλογές είναι κοντά.
Από ότι μαθαίνουμε δόθηκε εντολή στο ΚΕΠΥΟ της εφορίας να σταματήσουν την εκτύπωση 600,000 χρεωστικών εκκαθαριστικών τα οποία θα τα έστελναν εντός της εβδομάδαςστους φορολογούμενους. Ολα δείχνουν εκλογές κόντρα σε κάθε λογική....."
Διάβασε τη συνέχεια εδώ...

Εμείς και οι «Κουτόφραγκοι»

Γράφει ο Αλέξανδρος Πιστοφίδης

Η έννοια του πολίτη γεννήθηκε πριν 2500 χρόνια στην Αθηναϊκή Δημοκρατία. Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη , «πολίτης είναι αυτός που συμμετέχει ενεργά και υπεύθυνα στα κοινά». Η συμμετοχή του πολίτη προϋποθέτει πάνω απ όλα αμοιβαίους δεσμούς των μελών της κοινωνίας και εμπιστοσύνη και εδώ, για τη σύγχρονη Ελλάδα, αρχίζει το πρόβλημα. Πολύ συχνά, για να δικαιολογήσουμε την αδιαφορία και την ανακολουθία μας, σε πολλά θέματα (χαρακτηριστική περίπτωση οι κινήσεις πολιτών, όπως αυτή για τις πυρκαγιές, που γεννιούνται από τα ΜΜΕ και μόλις σβήσουν τα φώτα της τηλεόρασης σβήνουν και αυτές το ίδιο όπως και η δήθεν οικολογική συνείδηση των νεοελλήνων), επικαλούμεθα τον ελληνικό ατομικισμό σαν γνήσια αρχαιοελληνική κληρονομιά. Αγνοούμε σκόπιμα, ότι μπορεί οι αρχαίοι πρόγονοί μας να ήταν ατομιστές αλλά δεν ήταν αδιάφοροι και εκ των προτέρων δύσπιστοι απέναντι στον άλλον. Εμείς, οι νεοέλλληνες, σαν άτομα προς τον διπλανό, σαν πολίτες έναντι του κράτους ή σαν εκπρόσωποι του κράτους (υπάλληλοι) έναντι των πολιτών, μέχρι τουλάχιστον να αποδειχθεί το αντίθετο, βλέπουμε στον άλλον έναν λύκο ή έναν απατεώνα.. Όπως γράφει ο καθηγητής κοινωνιολογίας στο πανεπιστήμιο του Leeds, Zygmunt Bauman: «Οι άνθρωποι διαμορφώνονται, παρακινούνται και καθοδηγούνται από τον κόσμο μέσα στον οποίο τυχαίνει να κατοικούν…Οι άνθρωποι που αντιμετωπίζονται σαν λύκοι τείνουν να μοιάσουν τους λύκους και οι άνθρωποι που αντιμετωπίζονται με εμπιστοσύνη τείνουν να γίνουν άξιοι εμπιστοσύνης. Πολίτες που γεννιούνται και πεθαίνουν σε κοινωνίες δημοκρατικές και ειρηνικές εμπιστεύονται ο ένας τον άλλον ενώ σε κοινωνίες αυταρχικές, ανασφαλείς (και «χύμα» όπως η δική μας) συμβαίνει το αντίθετο». Δεν είναι λοιπόν καθόλου τυχαίο ότι εμείς οι νεοέλληνες (ξύπνιοι και μάγκες στα λόγια), ορμώμενοι από τις προσωπικές μας εμπειρίες δυσπιστίας και επιφυλακτικότητας σε οτιδήποτε ξένο (ακόμη και συγγενικό), θεωρούμε τους βορειοευρωπαίους αφελείς και «κουτόφραγκους».
Χθες συνάντησα έναν έλληνα μετανάστη από τη Σουηδία, ο οποίος έφυγε από το χωριό του στα 25 και επέστρεψε μετά από 40 χρόνια δουλειάς. Μετά από μια ώρα συζήτηση, οι ...........
περισσότεροι στην παρέα διαπίστωναν με κάποια έκπληξη «πόσο αφελείς μέχρι βλακείας και αθώοι, σχεδόν κουτοί είναι οι μετανάστες από την βόρεια Ευρώπη και Αμερική». Δύσπιστοι σε όλους και σε όλα, γιατί η ζωή εδώ είναι ζούγκλα, θεωρούμε κάθε εύπιστο και ειλικρινή πολίτη «κουτό», κοινώς «μαλάκα». Η δυσπιστία μας αυτή επεκτείνεται ακόμη και σε οτιδήποτε σχετίζεται με πολιτειακούς θεσμούς, εκδηλώνεται με κάθε είδους σχόλια και κρίσεις για γενικευμένη «διαφθορά»(των άλλων) και σταματά σε απαισιόδοξες και μοιρολατρικές διαπιστώσεις. Η ελληνική κοινωνία έχει μια ιδιαιτερότητα, την κληρονομιά του αρχαιοελληνικού μεγαλείου, που είναι ταυτόχρονα πηγή δύναμης αλλά και παγίδα εφησυχασμού. Όπως, παιδιά διασήμων που ζουν κάτω από τη σκιά των γονιών τους δεν μπορούν να ξεφύγουν από την μετριότητα αλλά υπάρχουν για να επικαλούνται το λαμπρό παρελθόν των γονιών τους, έτσι κι εμείς σαν λαός, σε κάθε δυσκολία επικαλούμεθα τους προγόνους μας ζώντας μέσα από αυτούς ένα άδοξο μεγαλείο που δεν κληρονομείται. Νιώθουμε κληρονόμοι δίχως όμως διαθήκη.
Θα πρέπει επιτέλους να καταλάβουμε ότι κάθε άνθρωπος και κάθε λαός, κάνει εκείνο που του επιτρέπουν οι δυνατότητές του. Θα πρέπει επιτέλους να καταλάβουμε, πως, αυτοί είμαστε και αυτά μπορούμε. Αυτοί είναι οι ηγέτες μας, δεν έχουμε καλύτερους γιατί και εμείς οι υπόλοιποι δεν είμαστε καλύτεροι. Το καλύτερο δεν έρχεται σαν επιφοίτηση του αγίου πνεύματος, ούτε κληρονομείται αλλά έρχεται μέσα από δουλειά, πολλή δουλειά στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο και γενικώς στη ζωή.
Το 1987, οι Σουηδοί αγρότες εισήγαγαν οικειοθελώς την απαγόρευση της πρόσμιξης ζωοάλευρων στις ζωοτροφές, αναγκάζοντας την ίδια την κυβέρνησή τους τέσσερα χρόνια αργότερα, το 1991, να κάνει την απαγόρευση αυτή νόμο του κράτους. Όταν, δηλαδή οι διάφορες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, με το άλλοθι της ανταγωνιστικότητας, υπερασπιζόταν το δικαίωμα των αγροτών τους να χρησιμοποιούν νεκρά ζώα για τον εμπλουτισμό των ζωοτροφών, με τις τραγικές σήμερα συνέπειες της νόσου «των τρελών αγελάδων», οι Σουηδοί αγρότες θεωρώντας, ότι η εμπιστοσύνη του αγοραστικού κοινού προέχει των στενών τους συμφερόντων, συμφώνησαν οι ίδιοι στην αυτοαπαγόρευση. Η Ενωση Σουηδών Αγροτών, με συζητήσεις και αντιπαραθέσεις, επανεξέτασε μεθόδους παραγωγής και επέβαλλε αυτοαπαγορευτικά μέτρα, τα οποία δεκαπέντε 15 χρόνια αργότερα, το Δεκέμβριο του 2000, θεσμοθετήθηκαν από την Ε.Ε., και αυτά μόνο για έξι μήνες. Σε μια κοινωνία ώριμων και υπεύθυνων πολιτών, όπως είναι η σουηδική, η ρήση «το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι» είναι άγνωστη. Σε αυτήν την κοινωνία έζησε 40 χρόνια ο έλληνας μετανάστης και προσαρμόστηκε. Δεν ήταν στο DNA του να είναι ανεύθυνος πολίτης και «χύμα».

Είναι καιρός, δίχως προκαταλήψεις και κόμπλεξ, να αρχίσουμε να ξαναπαίρνουμε σιγά-σιγά πίσω, λίγα από τα φώτα που δώσαμε κάποτε. Οι αρχαίοι πρόγονοί μας δεν είχαν τέτοια κόμπλεξ, δεν δίσταζαν να πάρουν κάτι από άλλους λαούς. Όπως έγραφε ο Πλάτων στην Επινομίδα: «Ότι περ αν έλληνες Βαρβάρων παραλάβωσι, κάλλιον τούτο εις τέλος απεργάζονται» (ότι πάρουν οι έλληνες από τους βαρβάρους το μετατρέπουν σε κάτι καλύτερο). Στο κάτω-κάτω, εμείς παίρνουμε πίσω κάτι που είχαν δανείσει οι πρόγονοί μας και το οποίο δυστυχώς χάσαμε στην πορεία.
Οι αρχαίοι πρόγονοί μας δούλεψαν σκληρά (ταπεινά και σεμνά) για να φτάσουν εκεί που έφτασαν, με αρχές όπως: «γνώθι σ΄αυτόν», «καλόν καγαθόν»,«μηδέν άγαν», «παν μέτρον άριστον», «αιδώς-κύδος –τιμή & κλέος», κ.α. Αυτά τα χαρακτηριστικά, δυστυχώς, τα βρίσκεις σήμερα σε όλους τους ανεπτυγμένους λαούς, που λέμε πως «πήραν τα φώτα από εμάς»! Δεν υπάρχει απελπιστικότερο πράγμα για έναν λαό από το έλλειμμα αυτογνωσίας και από το να διαπιστώνει ότι μειώνονται ολοένα αυτά για τα οποία αξίζει να αγωνίζεται.
Αν δεν το καταλάβουμε αυτό, αν δεν καταλάβουμε, ότι κάθε λαός είναι αυτό που του επιτρέπουν οι ικανότητές του και τα περιμένουμε όλα από τις πολιτικές ηγεσίες μας και το λεγόμενο ανώνυμο κράτος, όχι απλώς «κακό του κεφαλιού μας», αλλά «πάμε κατά διαόλου» και το ακόμη χειρότερο, το αγνοούμε.
Διάβασε τη συνέχεια εδώ...

Φωτιά στο πολιτικό σκηνικό

Ο soter σκιτσάρει για το καφενείο
Για περισσότερα σκίτσα στο skitso.biz

Διάβασε τη συνέχεια εδώ...

Πεθαίνοντας για τη σύνταξη

ΣΕ ΠΕΡΙΟΠΤΗ ΘΕΣΗ στο πάνθεον των ιστορικών γαλάζιων «μεταρρυθμίσεων» (μαζί με τη μείωση της ανεργίας και της φορολογίας, την ενίσχυση των εισοδημάτων, την πάταξη της διαφθοράς και της γραφειοκρατίας) περιλαμβάνεται πλέον και η δραστική μείωση του χρόνου έκδοσης των συντάξεων.

Όλα γίνονται όπως ακριβώς είχε δεσμευτεί η Ν.Δ.: Έκδοση σύνταξης σε έναν μήνα! Φυσικά αποδείχτηκε ότι και αυτό ήταν ένα από τα δεκάδες προεκλογικά πυροτεχνήματα αφού είναι εντυπωσιακή η αύξηση του χρόνου αναμονής των συντάξεων, σε σημείο ώστε πολλοί υποψήφιοι συνταξιούχοι να πεθαίνουν περιμένοντας! Ακόμη και δυόμισι χρόνια περιμένουν να πάρουν τη σύνταξή τους χιλιάδες ασφαλισμένοι.

Οι σοβαρές ελλείψεις σε προσωπικό αλλά και η καθυστέρηση στη μηχανοργάνωση είναι οι σημαντικότεροι λόγοι καθυστέρησης στην έκδοση συντάξεων, με μεγάλα θύματα όσους έχουν διαδοχική ασφάλιση (σύνταξη σε δύο και πλέον Ταμεία). Η ταλαιπωρία των ...........
ασφαλισμένων διογκώθηκε και λόγω των πρόσφατων ενοποιήσεων των ασφαλιστικών ταμείων, αφού αυτά φορτώθηκαν με πρόσθετα γραφειοκρατικά προβλήματα. Είναι χαρακτηριστικό ότι στο Ταμείο Πρόνοιας- που καταβάλλει την εφάπαξ αποζημίωση στους δημόσιους υπαλλήλους- οι καθυστερήσεις φθάνουν τους 20 μήνες. Απαράδεκτη είναι και η εικόνα που επικρατεί στον τομέα υγείας του ΙΚΑ, όπου ο χρόνος των ιατρικών εξετάσεων από 3 έως 5 ημέρες έγινε από 20 έως 35 ημέρες, ενώ για πολλές εξετάσεις και ειδικότητες ο χρόνος αναμονής έχει ξεπεράσει και τους 6 μήνες! Και δεν θα πρέπει να ξεχνάμε την τραγική οικονομική κατάσταση στην οποία έχει οδηγήσει η κυβέρνηση το ασφαλιστικό σύστημα (μαζί με τις ανατροπές στα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης). Στο τέλος του έτους που διανύουμε τα ασφαλιστικά ταμεία χρειάζονται περίπου 4,7 δισ. ευρώ. Και φυσικά δεν είναι μόνο τα προβλήματα με τις συντάξεις, αλλά και η παράταση της άγριας λιτότητας με θύματα μισθωτούς και συνταξιούχους που σηκώνουν τα φορολογικά βάρη (σ.σ.: η πάσης φύσεως φορολογία και οι ασφαλιστικές εισφορές αντιστοιχούν στο 60% του μέσου μισθού, όταν 1 στα 4 ευρώ που παράγονται στην Ελλάδα δεν φορολογείται λόγω της τεράστιας φοροδιαφυγής).

Έτσι, με δεδομένη την παράταση της ίδιας αντεργατικής και αντικοινωνικής πολιτικής (και το 2010) θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε τη φιλοσοφία της οικονομικής κυβερνητικής πολιτικής:

Δουλεύουμε και παράγουμε περισσότερα, πληρωνόμαστε λιγότερα και πληρώνουμε περισσότερα, χωρίς να είναι σίγουρο ότι θα πάρουμε σύνταξη!
ΠΗΓΗ
Διάβασε τη συνέχεια εδώ...

Προσοχή στις πληροφορίες, σεβαστείτε τις οικογένειες των αγνοουμένων

Έκκληση απηύθυνε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Στέφανος Στεφάνου προς τα μέσα μαζικής ενημέρωση, να σεβαστούν τον πόνο και την αγωνία των συγγενών των αγνοουμένων και να μην αναδημοσιεύουν "μη επιβεβαιωμένες πληροφορίες".
Ο κ. Στεφάνου, όταν κλήθηκε να σχολιάσει τις νέες αποκαλύψεις της εφημερίδας
"Afrika ", είπε ότι η κυβέρνηση επιθυμεί να σεβαστεί την έκκληση που απηύθυνε ο πρόεδρος της Επιτροπής των Συγγενών των Αγνοουμένων "να μην αναδημοσιεύονται μη επιβεβαιωμένες πληροφορίες, που είναι επίπονες και ψυχοφθόρες".
"Η κυβέρνηση κάνει ό,τι χρειάζεται για τη διερεύνηση και τη διακρίβωση της τύχης των αγνοουμένων" σημείωσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος
Διάβασε τη συνέχεια εδώ...

Τελικά θα κάνει το χατίρι της Ντόρας

"Μέσα σε ένα θολό τοπίο, με τις δημοσκοπήσεις αρνητικότατες, ο Καραμανλής πήρε τελικά την απόφαση να πηδήσει στο κενό..."
Διάβασε τη συνέχεια εδώ...

Πρώτο βραβείο σχεδιασμού για πρωτότυπο φόρμουλας

Στα «σκαριά» είναι το δεύτερο αγωνιστικό μονοθέσιο της Ομάδας Φόρμουλα του ΑΠΘ και, πριν ακόμα κατασκευαστεί, αυτό απέσπασε ήδη την πρώτη του μεγάλη διεθνή διάκριση.

Η Aristotle Racing Team (ACT) του Τμήματος Μηχανολόγων Μηχανικών του ιδρύματος εντυπωσίασε με την παρουσίαση της μελέτης του νέου αυτοκινήτου στον Διεθνή Διαγωνισμό Formula Student, που πραγματοποιήθηκε στο Σίλβερστοουν της Αγγλίας κατακτώντας το πρώτο βραβείο σχεδιασμού και τη δεύτερη θέση στη γενική κατάταξη.
Πρώτο βραβείο σχεδιασμού για πρωτότυπο φόρμουλας

Ανάμεσα σε 16 ομάδες από όλο τον κόσμο, οι Ελληνες φοιτητές πήραν 147 από τους 150 βαθμούς στην κατηγορία του σχεδιασμού και 276 από τους 325 βαθμούς στη γενική κατάταξη της κλάσης 3. Απέναντι στους κριτές, αλλά και υπό το .........
βλέμμα εκπροσώπων μεγάλων αυτοκινητοβιομηχανιών που παρακολουθούν τον διεθνή διαγωνισμό, τα μέλη της ACT παρουσίασαν με άψογο τρόπο την άρτια μελέτη τους για τις δυνατότητες του πρωτότυπου μονοθέσιου, που έχουν προσομοιαστεί σε υπολογιστή.

Διακρίσεις
Το δεύτερο αυτοκίνητο της Ομάδας Φόρμουλα, που θα κατασκευαστεί έως τον ερχόμενο Μάρτιο ώστε να μπορεί να τρέξει το καλοκαίρι στην κλάση 1, θα είναι ελαφρύτερο, μικρότερο, πιο στιβαρό και πιο γρήγορο από το πρώτο, που έχει αποσπάσει ήδη δύο διακρίσεις (18η θέση σε 25 διαγωνιζόμενους στην Ιταλία το 2007 στην παρθενική του εμφάνιση και 20ή στους 80 πέρυσι πάλι στο Σίλβερστοουν). Επιπλέον, θα είναι και «πράσινο», αφού θα έχει τη δυνατότητα να καίει βιοαιθανόλη.

Θα είναι υβριδική κατασκευή, αποτελούμενη από χάλυβα και ανθρακονήματα και θα διαθέτει, μεταξύ άλλων, πρωτοποριακά συστήματα υποβοήθησης της εκκίνησης, ελέγχου της ολίσθησης κατά την επιτάχυνση και αυτόματης αλλαγής ταχυτήτων.

Ολα αυτά, βεβαίως, θα γίνουν πραγματικότητα με την προϋπόθεση ότι θα εξασφαλιστεί η χρηματοδότηση, που συνολικά αναμένεται να προσεγγίσει τις 100.000 ευρώ. Το ΑΠΘ καλύπτει περίπου το 15% του προϋπολογισμού του εγχειρήματος και το υπόλοιπο πρέπει να αναζητηθεί σε χορηγίες.
ΕΘΝΟΣ
Διάβασε τη συνέχεια εδώ...

ΕΓΚΛΗΜΑ Η ΥΠΕΡΒΟΣΚΗΣΗ

Γράφει ο Roderikos

Από το 1981, που μπήκαμε στην Ε.Ε., άρχισε με τη συνεργασία του κράτους και της τοπικής
αυτοδιοίκησης- που δεν χαλάει χατίρι στους βοσκούς-η υπερβόσκηση της φτωχής χλωρίδας της Κρήτης .
Αλλά όταν οι ίδιοι οι δημοτικοί άρχοντες είναι κτηνοτρόφοι και απολαμβάνουν την ασυδοσία της υπερβόσκησης, πως να σταματήσει το κακό?
Τότε δημιουργήθηκαν τεράστια κοπάδια που χρειάζονταν απέραντους βοσκότοπους που δεν είχαν και δεν έχουν την απαιτούμενη βοσκο-ικανότητα.
Έπρεπε να είχαν τεθεί τότε όροι από το κράτος και όχι η ανεξέλεγκτη και "τσαμπουκαλίδικη"
εκμετάλλευση της γης που δεν είναι πάντα βοσκότοποι, αλλά ελαιώνες , αμπελώνες, περιβόλια, ακόμη και αυλές σπιτιών, χωρίς τα αστεία αγρονομεία να μπορούν να κάνουν τίποτα...
Μόνο η περιοχή των Ανωγείων-Ζωνιανών έχει πάνω από 300.000 ζωντανά.
Ο ίδιος ο πρόεδρος του κτηνοτροφικού συνεταιρισμού Ανωγείων έχει πει (ΑΝΩΓΗ), πως από
τα υπάρχοντα αιγοπρόβατα πρέπει να μείνουν τα μισά , για να προστατευθεί η χλωρίδα και η πανίδα του Ψηλορείτη.
Στο 5 Λιβαδοπονικό συνέδριο, που έγινε στο Ηράκλειο ειπώθηκε πως στο 55% της κρητικής
γης βόσκουν 1,5 εκατομμύριο γιδοπρόβατα, που οδηγούν μαθηματικά στην ερημοποίηση και
στην εξαφάνιση πολλών ειδών φυτών.
Μεταξύ 1961 και 1991 αυξήθηκε ο μεν αριθμός προβάτων 529% , των δε αιγών 279% (Παπαναστάσης).
Καλά θα κάνουν λοιπόν οι βοσκοί μας, να σταματήσουν τισ καταλήψεις δημοσίων κτιρίων,
για να λύσουν τα προβλήματα τους και να δηλώνουν τα πραγματικά ζώα που έχουν για να πάρουν τις επιδοτήσεις, να σταματήσουν να βάζουν πυρκαγιές για φρέσκο χορτάρι και να σταματήσουν να ζητούν από το κράτος τις γελοίες αερολιπάνεις.

Τέλος το κράτος , να απαγορεύσει το ταχύτερο δυνατόν την ελεύθερη βόσκηση των αιγών
κάτι που συμβαίνει σ' όλη την Ευρώπη.
Διάβασε τη συνέχεια εδώ...

ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ -ΜΕΣΑΙΩΝΑΣ

Εργαζόμενοι δύο ταχυτήτων στο Υπουργείο Πολιτισμού (ΟΠΕΠ – Οργανισμός Προβολής Ελληνικού Πολιτισμού). Από τη μια η συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων όμηροι της διοίκησης με συμβάσεις ενός μήνα. Κάθε τελευταία μέρα του μήνα τους λένε αν θα τους κρατήσουν και τον επόμενο μήνα. Δεν είναι αλήτες ή τεμπέληδες. Οικογενειάρχες είναι με παιδιά και μισθούς των 800-1000 ευρώ το μήνα για να ζήσουν την οικογένειά τους. Από την άλλη οι κολητοί του υπουργού που τους έκαναν προχθές συμβάσεις τριών ναι 3 χρόνων. Και με μισθούς απίστευτους. Μόνο οι γραμματείς του Πρόεδρου και του Διευθύνων παίρνουν από δυόμισυ χιλιάρικα.

Γιατί οι οικογενειάρχες και τα μεταπτυχιακά είναι όμηροι των 800 ευρώ και συμβάσεις ενός μήνα και οι κολητές γραμματείς 3 χρόνια και δυόμισυ χιλιάρικα;

Ενας θαμώνας

Διάβασε τη συνέχεια εδώ...

Είναι έτοιμος να την Νίκη

Κάνε κλικ να ανοίξει η εικόνα

Ο Φάνης Ξημεράκης δημιουργεί για το καφενείο
Για περισσότερη σάτιρα satira-epikerotitas.blogspot.com
Διάβασε τη συνέχεια εδώ...

ΤΑ ΚΟΥΠΟΝΙΑ

ΤΑ ΠΕΖΟΠΟΡΗΜΑΤΑ του Μαράκου

-εκεί Ζήμενς περικαλώ?

-ε ψίτ,τι κάνεις εκεί συγκάτοικε?

-σσσσ..βρήκα ενα μικρό θησαυρό απ τα νιάτα μου..

-πως μπογούμε να σας εξυπηρετήσουμε μπίτε?

-θαθελα να κάνω παραγγελιά φρουλάιν

-ένα λεπτό να κγατήσω σημείωση μπίτε..

-τι κάνεις εκεί βρε αθεόφοβε?

-παραγγέλνω ψηλέα μου από μια μεγάλη εταιρία

-τι παραγγέλνεις δηλαδή?

-σσσς..μη μιλάς,μόνο ..........
άκουγε

-σας ακούω μπίτε

-θέλω,ενα ψυγείο,ενα πλυντηριο,μια κουζίνα και ενα μπλέντερ…

-τρελάθηκες κοντέ,με τί θα τα πληρώσουμε?

-σσσσς…ξέρω τι κάνω παραμορφωμένε μου

-μπογώ να γωτήσω κύγιε,μετγητοίς ή με κάγτα μπίτε?

-ούτε με το ένα ,ούτε με το άλλο φρουλάιν μου

-ε τότε, με τί θα πληγώσετε μπίτε?

-με κουπόνια της ΝΔ ,με τί άλλο δα?

-δυστυχώς κύγιε μου,δεν πεγνάνε πια αυτά τα κουπόνια

-μήπως του ΠΑΣΟΚ να πούμε?

-ένα λεπτό παγακαλώ να γίξω μια ματιά μπίτε..

-πού να ρίξετε μια ματιά φρουλάιν να πούμε?

-στο τελευταίο γκάλοπ κύγιε μου,πού αλλού?

Μαράκος
Διάβασε τη συνέχεια εδώ...

Ταύτιση απόψεων στη Ν.Δ. Υποδειγματική σύμπνοια !

Από τα Γκαρντάσια taxalia

Διάβασε τη συνέχεια εδώ...

Ξεκλείδωσαν το nonews-news και του έβαλαν προειδοποίηση

Το nonews-news είναι πάλι στον αέρα με προειδοποίηση όμως ότι το περιεχομενό του είναι απρεπές.


Tο πρώτο κείμενο που ανέβασε η ομάδα του nonews

Έξι μέρες μετά την αυθαίρετη, απροειδοποίητη και αναιτιολόγητη απόσυρση και μόλις λίγες ώρες μετά την εμφάνιση της εναλλακτικής μας λύσης 1, η google "ξεκλείδωσε" το nonews-NEWS.
Αρχίζουμε πάλι από 'δω. Διατηρούμε πάντα σε ετοιμότητα την εναλλακτική λύση 1. Η θλιβερή και ανόητη παρένθεση μας έκανε ακόμη πιο δυνατούς.
NONEWS-NEWS
Διάβασε τη συνέχεια εδώ...

ΕΛΠΙΔΟΒΟΡΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΒΡΥΞΕΛΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ…

Γράφει ο Βασίλης Χασιώτης

Είκοσι χρονώ γομάρι σήκωσα όλο το νταμάρι
Κι έχτισα στην εμπασιά το χωριού την εκκλησιά
Του χωριού την εκκλησιά
Άϊντε θύμα άϊντε ψώνιο άϊντε σύμβολο αιώνιο
Αν ξυπνήσεις μονομιάς θα ‘ρθει ανάποδα ο ντουνιάς
……..

[Κ. Βάρναλης]
(Σημαντική διευκρίνιση : η λέξη «ελπιδοβόρα» (μηνύματα…), δεν είναι λάθος. Το «ελπιδοβόρος» ερμηνεύεται όπως ας πούμε το αιμοβόρος. Συνεπώς, ελπιδοβόρος είναι εκείνο το βαμπιρ που έχοντας προς τούτο τη σχετική θεσμική ή μη θεσμική εξουσία, τρέφεται με το αίμα του κάθε ελπιδοφόρου)

Ήρθε, λέει, νέο «μπουγιουρντί» από τις ελπιδοβόρες Βρυξέλες, δικαστική απόφαση τούτη τη φορά, που υποχρεώνει τη χώρα μας να εξισώσει τα όρια συνταξιοδότησης ανδρών και γυναικών : φυσικά, προς τα κάτω! (Αυτό δεν το λέει η απόφαση, ξέρουμε όμως ότι έτσι θα εφαρμοστεί). Το φθινόπωρο προαναγγέλλεται από τον Τύπο ως «δύσκολο» για τα εργασιακά, τα ασφαλιστικά και τα μισθολογικά, αλλά και για τους μικρομεσαίους, και προσπαθώ να θυμηθώ, πότε για τελευταία φορά άκουσα ότι το μέλλον ανατέλλει ευοίωνο για τα παραπάνω θύματα της αναγκαιότητας του συστήματος, και ειλικρινά, αδυνατώ να θυμηθώ πότε, ή μάλλον, αν ποτέ είχα ακούσει ένα τέτοιο χαρμόσυνο άγγελμα, εξόν από τις Εκκλησίες, όπου όμως, εκεί, φεύ, μου μιλούσαν για ένα άλλο μέλλον, επουράνιο! Όμως, μέχρι να κατακτήσω το μέλλον των ουρανών, κάτι πρέπει να κάνω και για το επίγειο μέλλον.


Με αφορμή τούτες τις μαύρες σκέψεις, αποφάσισα να (ξανα)γράψω, ή μάλλον να (επανα)διατυπώσω κάποιες αισιόδοξες σκέψεις μου (πού έρχονται από τα παλιά).


Ο γράφων λοιπόν ανήκει στη γενιά εκείνων που τους στέλνεται τα τελευταία τουλάχιστον είκοσι τουλάχιστον χρόνια, ένα ανερυθρίαστο πλην σαφές μήνυμα : να ανησυχούν για τις συντάξεις τους!

Ανερυθρίαστο, διότι έγινα παραλήπτης ενός μηνύματος που θα έπρεπε να απευθύνονταν σε άλλους…

Ανερυθρίαστο, διότι μου ήρθε ένας λογαριασμός που θα..........
έπρεπε να πάει για να εισπραχθεί από άλλους…



Ανερυθρίαστο, διότι μου είχαν υποσχεθεί ότι θα υποχρέωναν να επιστρέψουν στο δημόσιο κορβανά 10 δις από τις ρεμούλες και τη κακοργανωσιά του κράτους… Το ήθελαν και το μπορούσαν –μου έλεγαν… Τι έγινε λοιπόν;



Ø Δεν μπόρεσαν;

Ø Δεν θέλησαν;

Ø Ή μήπως δεν μπόρεσαν ακόμα κι αν ήθελαν;

Ø Ή μήπως δεν θέλησαν ακόμα κι αν μπορούσαν;

Ø Ή μήπως ό,τι συμβαίνει ως κακοδαιμονία του τόπου αυτού, είναι ακριβώς ό,τι η διαχρονική πολιτική εξουσία πράγματι επιδιώκει για τους δικούς της λόγους;



Μαζί μ’ αυτό το μήνυμα ήρθαν κι άλλα που συνθέτουν το αξιακό του περιεχόμενο. Π.χ., αν θέλω «προνόμια» θα πρέπει να πληρώνω για να τα’ χω. Προφανώς αυτό το τελευταίο τίθεται ως μια ανατρεπτική νέα αρχή μιας ιστορικής στρέβλωσης του κοινωνικοοικονομικού μας γίγνεσθαι, όπου συνέβαινε είτε ακριβώς, είτε περίπου το αντίθετο. Δηλαδή, τα προνόμια κάθε άλλο παρά ανταποδοτικά ήταν και είναι! Ακόμη-ακόμη κι αυτή η πρώτη προειδοποίηση, που πορεύεται από την ανάγκη να ανησυχώ πλέον για τη σύνταξή μου, εντάσσεται στην ιστορική αυτή στρέβλωση. Λες κι πως ό,τι «έχω» (π.χ. υγεία, παιδεία, δημόσια ασφάλεια, ύψος σύνταξης) μου δίνονταν –και μου δίνονται- δωρεάν, ότι τα πληρώνουν κάποιοι λίγοι φιλεύσπλαχνοι…



Ο ορισμός των «Προνομίων» εν Ελλάδι : Όχι, όχι! Δεν μιλάνε για τα προνόμια των λίγων ας πούμε εκατό ή χιλίων ή δέκα χιλιάδων συμπολιτών μας ένα σπίτι των οποίων αποτελεί για τον μέσο Έλληνα υπόθεση δυο ή τριών γενιών εργασίας για ν’ αποκτηθεί. Μιλάνε π.χ. για όποιον κατόρθωσε να «πετύχει» τον «θηριώδη» μισθό ας πούμε των 3000 ευρώ τον μήνα, πόσο μάλλον των 4000 ευρώ τον μήνα! Για να μη πω να έχεις μια σύνταξη 2000 ευρώ τον μήνα! Ενοχοποίησαν κάθε ένα που μπορεί και αναπνέει τη στιγμή που η πλειοψηφία ασφυκτιά. Και η Μεγάλη Υποκρισία είναι ότι οι παραπάνω μισθοί, αποτελούν την ίδια στιγμή, σε πολλές των περιπτώσεων, αυτό που λέμε «μισθός» στην Ευρωπαϊκή Ένωση, δηλαδή, την ίδια στιγμή που βαφτίζεται προνόμιο, τίθεται και ως στόχος «σύγκλισης» με τα ισχύοντα στην Ευρώπη!



Τι μου λέγει λοιπόν το μήνυμα –για να επανέλθω; Πολύ απλά τούτο -εξαιρετικά συνεπές προς το ιστορικό ήθος του πολιτικού λόγου- : «σύμφωνα με τα εθιμικά μας ανταποδοτικά συστήματα, δεν κάνω καν τον κόπο να αιτιολογήσω γιατί το ασφαλιστικό μας σύστημα έφτασε σ’ αυτό το χάλι, όμως, σου λέγω ότι πάλι εσύ θα πληρώσεις τις επιλογές που δεν σου ανήκουν»!



Βεβαίως σε μια χώρα στην οποία «κατορθώσαμε» ώστε το ζητούμενο να είναι όχι για πόσα πολλά πρέπει να ανησυχούμε, αλλά για το αν έμεινε κάτι για το οποίο δεν χρειάζεται να ανησυχούμε, σε μια χώρα, όπου δεν αντιμετωπίσαμε «ξαφνικά» τέτοιες ανησυχητικές καταστάσεις, αλλά γεννηθήκαμε μαζί μ’ αυτές και όπως φαίνεται και η δικιά μας γενιά θα πεθάνει χωρίς να τις δει να επιλύονται, όπως τόσες προηγούμενες, φαίνεται ότι γίναμε εξαιρετικά ανθεκτικοί στο να αντέχουμε πολλά, στο να περιμένουμε λίγα θετικά.



Είμαστε η χώρα των γενιών των αμέτρητων τούνελ, μέσα στα οποία γεννηθήκαμε, μέσα στα οποία ζούμε, μέσα στα οποία πεθαίνουμε, με μόνιμη μια καλά συντηρούμενη ελπίδα ενός αχνού φωτός κάπου στο βάθος, που αυτοί που τη δημιουργούν, αυτοί οι ίδιοι τη σβήνουν, για να την ξανακλείσουν, ένα παιχνίδι που καλά κρατεί…



Έως τώρα τουλάχιστον…



Ο λόγος βεβαίως για το ασφαλιστικό μας πρόβλημα…



Δεν θα σταθώ στις «τεχνικές» λεπτομέρειες του ζητήματος, ενώ από την άλλη, δεν υπάρχει (τουλάχιστον για τους εμπνευστές των διαχρονικών ασφαλιστικών μεταρρυθμίσεων) καμία αμφιβολία για την τεχνοκρατική πληρότητα των σχετικών επιλογών τους. Δραματικά τεχνοκρατική η όλη προσέγγιση, όσο και αν κάτι επιχειρείται ν’ αποδειχθεί κάτι περί κάποιας κοινωνικής αντιλήψεως, γι’ αυτό και δραματικά μη πρωτότυπη. Τα γνωστά εργαλεία : κόψε από εδώ, κόψε από εκεί, αύξησε τούτο, μείωσέ τα όλα, και ταυτόχρονα «προήγαγε» σε προκλητικό «προνομιούχο» όποιο τυχαίνει και έχει το κεφάλι του έξω απ’ το βούρκο όπως ήδη επισημάναμε παραπάνω. Όμως, λίγο θα μας απασχολούσε το ζήτημα της πρωτοτυπίας, αρκεί τουλάχιστον να είχαν μια πειστικότητα βιώσιμης και μακροπρόθεσμης λύσης. Εκείνο που αντιλαμβάνομαι, είναι ότι το πλέγμα των προτάσεων, μάλλον κινείται στη λογική μιας επείγουσας ταμιακής φύσεως λύσης, σ’ ένα πράγματι επείγον πρόβλημα, παρά στη λογική μιας βιώσιμης λύσης -μακροπρόθεσμη και βιώσιμη- πολύ πριν φθάσουμε να μιλάμε γι’ αυτά τα όντως επείγοντα προβλήματα, θα έπρεπε προηγούμενα να είχαμε απαντήσει σε μερικά άλλα, πλην όμως πολύ σημαντικά.



Πρώτ’ απ’ όλα εκείνο που προκύπτει ως άμεση διαπίστωση, είναι τούτο εδώ : «βυθισμένοι» σε μια ασφαλιστική μεταρρύθμιση, «ξεχάσαμε» (δηλαδή «ξέχασαν» οι «μεταρρυθμιστές») να ρωτήσουμε το πρώτο και σπουδαιότερο ερώτημα : πώς φτάσαμε στο πρόβλημα;



Το ερώτημα αυτό είναι ουσιαστικό και εγείρει πολλά «παράπλευρα» ερωτήματα. Όπως ας πούμε το ζήτημα πολιτικών (και ίσως ποινικών) ευθυνών για όλους εκείνους που ήταν και είναι υπεύθυνοι για τη διαχείριση αυτού του δημοσίου χρήματος. Αν τα πράγματα έχουν τη δραματικότητα με την οποία παρουσιάζονται, τότε ίσως, να μιλάμε για το μεγαλύτερο σκάνδαλο από ιδρύσεως του ελληνικού κράτους, ίσως να μιλάμε για τη μεγαλύτερη λεηλασία δημοσίου χρήματος.



Η απάντηση στο ΓΙΑΤΙ δημιουργήθηκε το πρόβλημα, είναι ιστορικό καθήκον όλων εκείνων που αισθάνονται υπεύθυνοι απέναντι σ’ αυτό τον τόπο, πολύ δε περισσότερο, όλων εκείνων που κατά καιρούς είχαν την ευθύνη του προβλήματος. Όμως, δεν επιτελεί μόνο αυτή την αποστολή : χρειάζεται για να δούμε, τι δεν πρέπει να ξαναγίνει, και να σταλεί επιτέλους ένα μήνυμα μέχρι που η εγκληματική αδιαφορία, ή η ανικανότητα, ή η απάτη (όπου μπορεί να αποδειχτεί0 μπορούν να «απλώνουν» τα «ξερά» τους. (Βέβαια σ’ ένα ευνομούμενο κράτος, δεν θα είχαν κανένα τέτοιο περιθώριο, όμως, μέχρι να φτάσουμε σ’ ένα τέτοιο κράτος, ας δεχτούμε και κάποιες εκπτώσεις...)



Ποια τώρα είναι τα στοιχεία εκείνα που με κάνουν να πιστεύω ότι η λύση δεν είναι βιώσιμη, αλλά κι αν ακόμα οδηγήσει σε κάποια «ανακούφιση» αυτή δεν μπορεί παρά να είναι προσωρινή;



Αυτά τα στοιχεία, συνοψίζονται στην εξής μια διαπίστωση : κανένα από τα πραγματικά ιστορικά αίτια που δημιούργησαν το ασφαλιστικό μας πρόβλημα δεν φαίνεται να έχει λυθεί με καμία από τις ασφαλιστικές «μεταρρυθμίσεις» που έγιναν τα τελευταία 15-16 χρόνια, ώστε να μην ξαναδημιουργήσουν το ίδιο πρόβλημα.



Αυτά τα ιστορικά αίτια είναι πολλά, με σπουδαιότερα -καθ’ ημάς- τα εξής τρία.



Πρώτον : η δημογραφική μας καχεξία. Δεν κινδυνεύουμε να γίνουμε έθνος γερόντων. Σχεδόν το «πετύχαμε» : μπορούμε να πούμε ότι είμαστε. Οι πραγματικοί κίνδυνοι, αρχίζουν από το γεγονός αυτό και μετά. Και αν το ασφαλιστικό προβάλλεται σήμερα έντονα, ως μεγάλη συνέπεια αυτού του γεγονότος, ας μου επιτραπεί να πω, ότι οι αλυσιδωτές του πολυσχιδείς επιδράσεις αμφιβάλλω αν έχουν μελετηθεί με την σοβαρότητα που τις αρμόζει.



Και είναι αυτές οι συνέπειες, (1) εθνικές, (2) οικονομικές και προσωπικά την επίπτωση στο ασφαλιστικό την τοποθετώ ως τρίτης σπουδαιότητας.



Και τα τρία νομίζω ότι είναι τόσο αυτονόητα, ώστε θα ήταν πράγματι δυστύχημα εάν κάποιος θα ήθελε «απόδειξη» των θέσεων αυτών, διότι αυτό θα σήμαινε ότι έχουμε απολέσει πολλές αισθήσεις. Έτσι, πριν κάποιος απαντήσει για το τι στρατηγική έχει για το ασφαλιστικό, οφείλει πρώτα ν’ απαντήσει ποια είναι η δημογραφική του στρατηγική. Π.χ., η πολύ όντως απλή λύση, αφού οι εργαζόμενοι δεν μπορούν πλέον να συντηρήσουν τους συνταξιούχους, ας κάνουμε τους τελευταίους να δουλεύουν περισσότερα χρόνια, είναι εν μέρει πρόβλημα με δημογραφική διάσταση, ενώ υπάρχει και η οικονομική διάσταση αναμφίβολα. Π.χ., αν η χώρα μας δεν ήταν στις τελευταίες κλίμακες της εθνικής παραγωγικότητας, τότε ίσως το όλο πρόβλημα να μην είχε τη διάσταση που έχει σήμερα. Για να μείνουμε στο δημογραφικό παράγοντα, θάπρεπε αντί οι πολύτεκνες ο9κογπενεις να προβάλλονται σαν κάτι περίπου το «αξιοπερίεργο», ως οικογένειες όπου κατά κανόνα επικρατεί η ανοχή και η φτώχεια, να προβάλλονται ως οι ευνοούμενες οικογένειες της κοινωνίας και του πολιτικού συστήματος. Τι σημαίνει π.χ. νάχεις τέσσερα παιδιά; Σημαίνει διορισμό στο δημόσιο και των δυο γονιών και των δυο από τα τέσσερα παιδιά όταν ενηλικιωθούν. Τι σημαίνει νάχεις πέντε παιδιά; Σημαίνει διορισμό στο δημόσιο εκτός από τους δυο γονείς και όλων των παιδιών, όταν θα έρθουν σε ηλικία να εργαστούν. Σημαίνει ακόμα ότι μέχρι να μεγαλώσουν τα παιδιά, θάχουν 100% κρατική επιδότηση για τα έξοδα παιδικών σταθμών και σχολικών εξόδων, συμπεριλαμβανομένων και των διδάκτρων σε ιδιωτικά σχολεία. Σημαίνει ότι οι γονείς θάχουν πλήρη επιδότηση του ενοικίου για οικία που θα διαθέτει ένα δωμάτιο για κάθε παιδί, εξόν από τις άλλες «κλασικές» διαρρυθμίσεις. Θάπρεπε η δημογραφική πολιτική, νάναι τέτοια που πραγματικά να οδηγεί σε λύση του δημογραφικού και όχι να κινείται στη λογική της ελεημοσύνης. Θάπρεπε οι παροχές και τα επιδόματα προς τις πολύτεκνες οικογένειες νάναι τέτοιες, ώστε πράγματι να αποτελούν δέλεαρ προς τη δημιουργία οικογενειών μεγάλου μεγέθους, σε μια χώρα, όπως η Ελλάδα, που κινδυνεύει στο μέλλον να έχει το μέλλον της αρχαίας Σπάρτης, μιας πολιτείας που έσβησε «φυσιολογικά» ελλείψει… Σπαρτιατών!



Ήδη, ακούμε ότι θα υποχρεωθεί η χώρα μας να εξισώσει τα ηλικιακά όρια συνταξιοδότησης των αντρών και γυναικών. Ιδού μια καλή ευκαιρία για μια γενναία δημογραφική πολιτική και ταυτόχρονα και πολιτική που θα είχε ευεργετικές επιπτώσεις στην απασχόληση και την οικονομία γενικότερη. Να εξισώσει τα όρια ηλικίας αλλά προς τα κάτω, όσο προς τα κάτω μπορεί. Να «ξεμπλοκάρει» ο «λαιμός του μπουκαλιού» ώστε να ανασάνει ολόκληρο το μπουκάλι…



Δεύτερον : η διαχρονική κακοδιαχείριση των Ασφαλιστικών Ταμείων. Δεν το λέγω εγώ : το δείχνει η δεινή σημερινή τους θέση, το κυριότερο όμως, το έχουν πει και συνεχώς το λέγουν κατά καιρούς οι καλύτερα υποθέτω ενημερωμένοι πολιτικοί μας και βεβαίως ο Τύπος. Η πρόσφατη ενοποίηση των ασφαλιστικών Ταμείων, όπως διαβάζω κι ακούω, όχι μονάχα δεν βελτίωσε τη ποιότητα διοίκησής τους, μα ούτε καν επέφερε και τις οικονομίες κλίμακας που διαφημίζονταν.



Τολμώ να ρωτήσω για το αν κανείς έκανε τον κόπο να μας ενημερώσει ποτέ για το τι είδους μάνατζμεντ ασκείται σε οργανισμούς που διαχειρίζονται τεράστια ποσά. Τολμώ από την άλλη να υποθέσω : είναι δυνατόν να περιμένουμε εκεί μια ευχάριστη «έκπληξη» πάνω σ’ αυτό το ζήτημα; Τολμώ ακόμα να ρωτήσω : καλά, μάνατζερ –έστω έτσι όπως ακαθόριστα αναφέρεται ο όρος αυτός- θέλει και η ΕΥΔΑΠ και ο ΟΤΕ και η ΔΕΗ. Γιατί να μην θέλει ας πούμε και το ΙΚΑ, το ΤΕΒΕ, κ.λπ.; Γιατί μια ιδιωτική ασφαλιστική εταιρεία να θέλει μάνατζμεντ και ένα Ασφαλιστικό Ταμείο να μην θέλει; Έτσι λοιπόν ερωτώ : ποιος εγγυάται ότι ακόμα κι έπειτα από τέτοιες «ελαφρύνσεις» των βαρών των Ασφαλιστικών Οργανισμών, μετ’ ολίγον δεν θα ξαναγίνουν προβληματικοί, ώστε αργότερα, κάποια άλλη έκθεση, να ξαναεισηγείται νέα μέτρα, τέτοιας φιλοσοφίας;



Τρίτον : η πανταχού παρούσα πολιτική ευθύνη. Το να μου πει κάποιος ότι τα Ασφαλιστικά Ταμεία, δεν απετέλεσαν χώρο «πολιτικής εξυπηρέτησης» -π.χ., διορισμοί που δεν χρειάζονταν, κ.λπ.- είναι κάτι που μπορεί να το λέγει αλλά δεν θα με πείθει. Το ότι από την άλλη το Δημόσιο δεν είναι απλά ο μεγαλύτερος οφειλέτης των Ταμείων αυτών, αλλά και καθ’ έξη κακός οφειλέτης, αυτό είναι μια άλλη όψη της πολιτικής ευθύνης. Και φυσικά, δεν είναι μόνο αυτά. Λέμε σήμερα, και το λέμε με μεγάλη ευκολία, ότι τα Ταμεία βαρύνονται π.χ. με εντάξεις επαγγελμάτων σε βαρέα και ανθυγιεινά, χωρίς να είναι, με αναπηρικές συντάξεις «μαϊμούδες» κι ένα σωρό άλλα παρόμοια. Αλλά περί τίνος ομιλούμε, αν όχι περί πολιτικής ευθύνης; Τα ακούμε σήμερα; Ασφαλώς όχι. Τα ακούμε για ολόκληρα χρόνια. Το ερώτημα που παραμένει είναι : Ποιες ασφαλιστικές δικλείδες υπάρχουν για τον έλεγχο της πολιτικής δραστηριότητας, όταν αυτή εκδηλώνεται με τρόπο που δημιουργεί παρόμοια προβλήματα; Μπαίνει συνεπώς ευθέως το συνολικό ερώτημα. Έστω ότι εάν υιοθετηθούν οι προτάσεις της έκθεσης, λύνονται κάποια τωρινά προβλήματα. Με τα παραπάνω άλυτα αίτια δημιουργίας των προβλημάτων των Ασφαλιστικών Ταμείων, πώς μπορεί κάποιος να μιλήσει για βιώσιμη λύση; Πώς ένα δυνατόν, ένα πρόβλημα με διαπλεκόμενα αίτια δημιουργίας του, να θεωρείς ότι μπορείς να το λύσεις αγνοώντας αυτά τα αίτια; Ποια υπόθεση γίνεται εδώ; «Των λοιπών παραγόντων παραμενόντων αμεταβλήτων», τόσο οικεία σε πολλά μοντέλα τεχνοκρατικά; Λοιπόν, δυστυχώς γι’ αυτά τα μοντέλα, κανένας «λοιπός» παράγων δεν παραμένει αμετάβλητος. Έχουν την τάση να εξελίσσονται, να κινούνται, να αντιδρούν.



Φυσικά, το άρθρο αυτό δεν φιλοδοξεί να παράσχει καμία λύση. Δεν μπορεί άλλωστε. Εκείνο όμως που μπορεί, είναι να επισημάνει πως το πρόβλημά μας είναι ότι αποφεύγουμε να ασχοληθούμε με ένα θέμα συνολικά. Βλέπουμε το ασφαλιστικό πρόβλημα όπως και την οικονομία : στη ταμιακή του και όχι την αναπτυξιακή του λογική και προοπτική. Και απαντώντας κανείς για το ασφαλιστικό μας πρόβλημα, δεν μπορεί να μην απαντήσει προηγούμενα σε ζητήματα όπως τα παραπάνω, διότι αν κάνει πως δεν τα βλέπει, είναι τα ίδια αίτια που θα μετατρέψουν την όποια παρέμβαση εξυγίανσης που επιχειρείται σαν τη χορήγηση ασπιρίνης σε ένα ασθενή που από ώρα σε ώρα τον χάνουμε και που φυσικά, χρειάζεται μάλλον ηλεκτροσόκ παρά ασπιρίνη.



Από την άλλη, η απάντηση των πιο πάνω προβλημάτων δεν είναι εφικτή ούτε από μόνη της, τουλάχιστον ως την ώρα που θα αντιληφθούμε ότι δεν υπάρχει «μερικός» σχεδιασμός κάπου, αλλά, πρώτα απ’ όλα, υπάρχει ένας συνολικός σχεδιασμός, στα πλαίσια του οποίου αναπτύσσονται οι επιμέρους. Αυτό δηλαδή που αποτελεί το ιστορικό ζήτημα στη χώρα μας. Και το μεγάλο ζητούμενο είναι η ανάπτυξη.



Ακόμα, είναι εθνική ανάγκη, επιτέλους, να επιχειρηθεί σύγκλιση των προοπτικών πολίτη-κράτους και φαινόμενα σαν τα παραπάνω, δεν βοηθούν σ’ αυτό. Στη χώρα μας η διάσταση πολίτη-κράτους, δεν είναι απλά μια «φυσιολογική» συνέπεια της διαφοράς που μπορεί να διαπιστωθεί -και αιτιολογηθεί- σε κάθε κοινωνία, αλλά, είναι, ή τείνει να καταστεί διαφορά πλέον προοπτικών. Αυτή η επικίνδυνη τάση, δημιουργεί ένα πολίτη, που βλέποντας ότι δεν μπορεί την επιβεβαίωσή του να την στηρίξει στο κράτος, θεωρεί πια πολύ φυσικό να το θεωρεί όχι σαν το πλαίσιο στήριξης των προσπαθειών του, αλλά σαν ένα ανταγωνιστικό εταίρο, τον οποίο πρέπει να αντιπαλέψει και ανταγωνιστεί για την δική του πλέον επιβίωση.



Να είναι άραγε τυχαίο, ότι αυτό που ως κοινή αντίληψη επικρατεί, είναι «ο σώζων εαυτόν σωθήτω»; Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει πολλά: μην περιμένεις να σπουδάσουν τα παιδιά σου χάρις στην κρατική φροντίδα. «Δωρεάν» παιδεία, σημαίνει ο γονιός να βάλει βαθιά το χέρι στην τσέπη του. Παρακάλα να μην αρρωστήσεις σοβαρά. «Δωρεάν» υγεία, σημαίνει ότι ο ασθενής ή η οικογένειά του, πρέπει να βάλει βαθιά το χέρι στην τσέπη του. Μην περιμένεις «ποιότητα» υπηρεσιών από το δημόσιο τομέα : η λέξη δεν έχει ανακαλυφθεί ακόμα -πρόσθετη πρόταση ποιότητας παρεχόμενης υπηρεσίας : ο φορολογούμενος να υπολογίζει μόνος του το φόρο, ε, ας μην επιβαρυνθεί κι άλλο μια δημόσια υπηρεσία, αρκετή εξυπηρέτηση παρέχει.



Δεν είναι άραγε όλα αυτά, και πολλά ακόμα, «καθημερινά», «μίζερα» -πλην δικαιολογημένα- παράπονα των πολιτών; Όχι «μίζερων» πολιτών, αλλά πολιτών διψασμένων για μια μη μίζερη πραγματικότητα που του επιβάλλουν.



Ας αναφερθεί σ’ αυτό το λαό, στον μαθητή, στον φοιτητή, τον μισθωτό, τον επιχειρηματία, τον απλό πολίτη, ένας καλός λόγος για τον οποίο θα μπορούσε να ήταν περήφανος : για τη βιομηχανική μας ανάπτυξη μήπως; για την οικονομική μας ανάπτυξη μήπως; για την τουριστική μας ανάπτυξη μήπως; για την αγροτική μας ανάπτυξη μήπως; για το εκπαιδευτικό μας σύστημα μήπως; για την αξιοκρατία στο Δημόσιο μήπως; για τις επιδόσεις των δημοσίων υπηρεσιών και οργανισμών μας μήπως; για την άνοδο της ευημερίας μας μήπως;



Δυστυχώς στη χώρα μας, μιλάμε πολύ για «προοπτικές», για «στρατηγικές» και άλλα παρόμοια. Όμως η επιβίωση, από μια υπόθεση προοπτικής, από ένα στρατηγικό ερώτημα, που θα’ πρεπε ολοκληρωμένα ν’ απαντά σε ολοκληρωμένες ερωτήσεις, υποβιβάστηκε σε μια αντίληψη τρέχουσας σημασίας, η φιλοσοφία του «όπως-όπως», αποσπασματικές τοποθετήσεις σε αποσπασματικά ερωτήματα, που κι εδώ η ιστορική κεκτημένη δύναμη τα αναστρέφει σε «ολοκληρωμένες προσεγγίσεις».



Και πάντα με την εξής μίζερη νοοτροπία : πάντα επιλαμβανόμαστε στη φάση ωρίμανσης του προβλήματος. Τίποτα το περίεργο σ’ αυτό, όταν η καθιερωμένη φιλοσοφία δημόσιας διοίκησης δεν είναι άλλο παρά ένα τεράστιο σύστημα «ελέγχων», δομημένο στην ως φαίνεται «αδήριτη» πραγματικότητα πως δεν έχει με τίποτα άλλο ν’ ασχοληθεί παρά με ύποπτες καταστάσεις. Έλεγχοι, παντού έλεγχοι, πολλοί έλεγχοι. Ο ένας ελέγχει τον άλλον. Η πρόληψη; Ακόμα κι όταν μιλάμε για πρόληψη, πάλι έλεγχο εννοούμε.



Κλείνοντας, ας επαναλάβω : το ασφαλιστικό μας πρόβλημα, είναι συνέπεια ιστορικών προβλημάτων κακοδιαχείρισης, συνέπεια της έλλειψης στη χώρα μας μιας συνολικής εθνικής στρατηγικής σε ό,τι μπορεί να αποκληθεί «ανάπτυξη» -κι εδώ παρακαλώ, προτάξτε τα μη μετρούμενα στοιχεία της, τα ποιοτικά - στα πλαίσια της οποίας, το κάθε ζήτημα, δεν θα αντιμετωπίζεται μεμονωμένα, αλλά συνδυαζόμενο και με όλες τις άλλες επιλογές του συνολικού αυτού εθνικού στρατηγικού σχεδίου.



Έχουμε ξαναγράψει για το θέμα. Ας υπογραμμίσουμε μόνο, πως τα κυριότερα οφέλη από μια τέτοια προσέγγιση, θα είναι ότι θα τεθούν σε λειτουργία οι πραγματικές καθοδηγούσες δυνάμεις της ανάπτυξης, που είναι οράματα ενεργά και προσδιορισμένα, θα είναι αξίες ενεργές και προσδιορισμένες, θα είναι συστήματα ηγεσίας από τα οποία πάσχουμε, και όχι απλά διαχείρισης από τα οποία έχουμε πολλά και αναποτελεσματικά, θα είναι ο καθορισμός και η περιγραφή μιας κουλτούρας ανάπτυξης, που ούτε την έχουμε ούτε ποτέ θεωρήσαμε ότι έπρεπε να κάνουμε τον κόπο να την αναζητήσουμε, να έχουμε στόχους από την έλλειψη των οποίων πάσχουμε και όχι συνθήματα και σλόγκαν τα οποία αφθονούν, να έχουμε στρατηγικές ολοκληρωμένες και όχι τακτικές που βαφτίζουμε σε στρατηγικές, να έχουμε δυνάμεις που δεν φοβούνται την αλλαγή, αλλά να την επιδιώκουν και όχι να την επικαλούμαστε περίπου σαν τον μπαμπούλα του παραμυθιού, να γνωρίζουμε τι αλλαγή θέλουμε και όχι γενικά μα μιλάμε γι’ αυτή, να φύγουμε επιτέλους από τη μίζερη αντίληψη ότι το πρόβλημα λύνεται, πολλά θ’ αλλάξουν, όταν τούτος ο αριθμός αν τούτο το ποσοστό πάει λίγο πάνω, λίγο κάτω, λίγο δεξιά, λίγο αριστερά, αλλά να διαποτιστούμε από την βεβαιότητα, πως αυτοί οι αριθμοί και αυτοί οι δείκτες, δεν είναι «νοήμονες» μεταβλητές, αλλά προϊόντα νοημόνων ανθρώπων, και αυτή η μικρή αλλά τόσο ουσιαστική αλήθεια λέγει : μη διαχειρίζεστε το αποτέλεσμα, τους αριθμούς, διαχειριστείτε αυτό που τους δημιουργεί.



Φυσικά, δεν ευελπιστώ σε ιδιαίτερη κατανόηση…



Και φυσικά, δεν μπορώ να μη υπογραμμίσω ιδιαίτερα κάποια πτυχή του όλου προβληματισμού μου (και όχι μόνο δικού μου), μια πτυχή που δεν θίχτηκε εν τούτοις ιδιαίτερα στο παρόν άρθρο παρά τη κρισιμότητά της. Μήπως πίσω απ’ ό,τι αποκαλούμε «ασφαλιστικό πρόβλημα» βρίσκεται η διακαής επιθυμία να «αποκοινωνικοποιηθεί» και τούτη η δημόσια υπηρεσία, με άλλα λόγια να ιδιωτικοποιηθεί σταδιακά η κοινωνική, στα πλαίσια της τρεχόντως κυρίαρχης ιδεοληψίας που ευαγγελίζεται το όσο δυνατόν μικρότερο (κοινωνικό) κράτος, αρχικά μερικά και ακολούθως πλήρως; Μάλιστα, τούτη τη «προγραμματισμένη» «προβληματοποίηση» σχεδόν κάθε δημόσιας υπηρεσίας, από την δημόσια ασφάλεια ως ακόμα και την είσπραξη των δημοσίων εσόδων, δεν είναι καθόλου δύσκολο κανείς να τη διαγνώσει, να την εντοπίσει. Και βεβαίως, το καλύτερο «άλλοθι» για να καταστεί «απαραίτητη» η ιδιωτικοποίηση της κάθε δημόσιας υπηρεσίας, δεν είναι άλλο από το να προβάλλουμε πραγματικά ή υποθετικά προβλήματα του δημόσιου χαρακτήρα των υπηρεσιών αυτών, κι ακόμα καλύτερα, να κάνουμε ό,τι μπορούμε ώστε όχι μόνο να μη λύνονται τα προβλήματα στη δημόσια διοίκηση, μα και να υποθάλπουμε αυτά τα προβλήματα. Νοσηρός προβληματισμός; Πείτε τε τον κι έτσι. Έτσι κι αλλιώς, μέσα σε μια γενικότερα νοσηρή κατάσταση, τι το ποιο ταιριαστό να λειτουργείς «γάντι» με το περιβάλλον… Έστω και το νοσηρό…
Διάβασε τη συνέχεια εδώ...

Ο δρόμος προς τη Δ.Ε.Θ.

Κάνε κλικ να ανοίξει η εικόνα
Ο Ankyr σκιτσάρει για το καφενείο
Διάβασε τη συνέχεια εδώ...

To master πενταετούς φοίτησης: Επιδράσεις και παρενέργειες

Γράφει ο Θεόδωρος Α. Κουτρούκης*


Τον τελευταίο καιρό έχει αναζωπυρωθεί η συζήτηση για τον τίτλο σπουδών που χορηγούν τα πανεπιστημιακά τμήματα πενταετούς φοίτησης, εν μέσω των πιέσεων των πολυτεχνικών κυρίως σχολών για αναγνώριση των χορηγούμενων τίτλων ως μεταπτυχιακών διπλωμάτων (master).
Είναι γεγονός ότι έχουν διατυπωθεί πολλές και αντικρουόμενες απόψεις για το θέμα, που εστιάζονται στο αν τα έτη σπουδών μπορεί να είναι το κριτήριο για το επίπεδο του αντίστοιχου τίτλου.
Στο ανά χείρας σημείωμα θα επιχειρήσουμε να σκιαγραφήσουμε μερικές από τις επιδράσεις (ή/και παρενέργειες) που θα προκύψουν σε ενδεχόμενη υιοθέτηση αυτού του αιτήματος.
Αρχικά πρέπει να υπογραμμιστεί ότι εφόσον το Υπουργείο Παιδείας δεχτεί ότι η 5ετής φοίτηση αντιστοιχεί σε τίτλο master, στην κατηγορία αυτή εντάσσονται τα τμήματα πολυτεχνικών σχολών, τα αντίστοιχα τμήματα γεωπονικών σχολών, οι προπτυχιακές σπουδές στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο και η Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών.
Ένα ερώτημα που χρήζει απάντησης είναι: τι θα γίνει με τους .......π
αλαιότερους αποφοίτους αυτών των σχολών; Θα μετατραπεί αυτόματα ο τίτλος σπουδών τους σε μεταπτυχιακό ή θα πρέπει να προηγηθεί κάποια διαδικασία «εξομοίωσης»;
Ένα άλλο ζήτημα σχετίζεται με την εκπαιδευτική ταξινόμηση των πτυχιούχων με συνδυασμένους τίτλους σπουδών. Σε ποιο εκπαιδευτικό επίπεδο θα αντιστοιχεί ένας απόφοιτός ΤΕΙ κάτοχος master και σε ποιο ένας απόφοιτος 5ετούς φοίτησης ΑΕΙ με master; Τι θα γίνει με τις ιατρικές σχολές 6ετούς φοίτησης;
Ακόμη ένα ερώτημα σχετίζεται με τους φοιτητές 5ετών τμημάτων που ενδεχομένως δε θα ολοκληρώσουν τις σπουδές τους. Θα λαμβάνουν κάποιον (κατώτερο του master) τίτλο σπουδών ή όχι;
Κρίσιμο είναι το ζήτημα των επαγγελματικών δικαιωμάτων, τα οποία μέχρι τώρα συνδέονται σχεδόν αποκλειστικά με το πρώτο πτυχίο. Με την αιτούμενη ρύθμιση θα απονέμονται επαγγελματικά δικαιώματα μόνο στους κατόχους master 5 ετούς φοίτησης ή και οι υπόλοιποι πτυχιούχοι θα έχουν κάποια (διαφορετικά;) επαγγελματικά δικαιώματα;
Κρίσιμο είναι το θέμα των αμοιβών και της επαγγελματικής εξέλιξης.
Στο δημόσιο τομέα η αμοιβή και η υπηρεσιακή εξέλιξη είναι θεσμικά συνδεδεμένη με τον διαχωρισμό πτυχίου και μεταπτυχιακού διπλώματος. Επομένως, ο πτυχιούχος ΑΕΙ λαμβάνει σχετικό επίδομα και έχει αντίστοιχη υπηρεσιακή εξέλιξη, ενώ ο κάτοχος master έχει ένα επιπλέον επίδομα και ενδεχομένως διαφορετική υπηρεσιακή εξέλιξη. Τι θα συμβεί αν σε αυτό το σχήμα αμοιβών και ιεραρχικής προώθησης εμφανιστεί κάποιος κάτοχος master αλλά όχι και (χωριστού) πτυχίου ΑΕΙ;
Τι θα συμβεί στον ιδιωτικό τομέα, όπου ένα μεγάλο μέρος των συλλογικών συμβάσεων εργασίας εδράζονται στο μισθολογικό διαχωρισμό του πτυχιούχου από τον κάτοχο master, και βέβαια εδώ είναι θέμα των κοινωνικών εταίρων και μόνο να προωθήσουν τις σχετικές τροποποιήσεις;
Τέλος, είναι πρόδηλο ότι η ενδεχόμενη αυτόματη αναγνώριση των μισθωτών- αποφοίτων 5ετών τμημάτων ως δικαιούχων επιδόματος μεταπτυχιακών σπουδών στο δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα, θα τροφοδοτούσε μια αιφνίδια αύξηση στο κόστος εργασίας όλων των επηρεαζόμενων επιχειρήσεων και οργανισμών. Είναι η έτοιμη η αγορά εργασίας να δεχτεί τις επιδράσεις αυτής της αλλαγής;
Στο σημείωμα αυτό δεν επιχειρήσαμε να δώσουμε απαντήσεις αλλά απλώς να θέσουμε ορισμένες ερωτήσεις που καλό θα ήταν να συνυπολογίσουν οι φορείς σχεδιασμού της εκπαιδευτικής πολιτικής κατά τη διαδικασία λήψης των σχετικών αποφάσεων και δρομολόγησης των σχετικών θεσμικών ρυθμίσεων.


* Ο Θ. Κουτρούκης είναι Επικ. Καθηγητής Οικονομικής των Ανθρώπινων Πόρων στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου και μέλος του Σώματος Μεσολαβητών Διαιτητών του ΟΜΕΔ
Διάβασε τη συνέχεια εδώ...

Για άλλη μια φορά είχαμε καλές πληροφορίες

Για άλλη μια φορά οι πληροφορίες μας βγήκαν αληθινές, Από χθες πρώτοι σας ενημερώσαμε για το σενάριο που έχουν στη Ρηγίλλης και για το διάγγελμα που ετοιμάζει ο Καραμανλής ( Διάβασε εδώ).
Και σήμερα βγήκε πρωτοσέλιδα το Βήμα με τις ίδιες πληροφορίες.
Αυτή εβδομάδα είναι εβδομάδα εξελίξεων με σημαντική ημέρα την Πέμπτη.

Πίνετε τον καφέ σας στο καφενείο για να μαθαίνετε πρώτοι τις εξελίξεις έγκαιρα και έγκυρα
Διάβασε τη συνέχεια εδώ...

Η ζυγαριά κλείνει προς εκλογές

Θέμα ωρών είναι σύμφωνα με τους πολιτικούς αναλυτές οι ανακοινώσεις του πρωθυπουργού, με τη ζυγαριά να γέρνει υπέρ των πρόωρων εκλογών στις αρχές Οκτωβρίου, και όχι του ανασχηματισμού.

Σύμφωνα με την καλά πληροφορημένη «Καθημερινή», ο κ. Καραμανλής έχει ολοκληρώσει τον κύκλο των επαφών του με συνεργάτες που εμπιστεύεται και το αργότερο μέχρι την Πέμπτη αναμένεται να έχει ανακοινώσει τις αποφάσεις του.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο πρωθυπουργός δεν πρόκειται να μεταβάλλει τις αποφάσεις του παρά τις δυσκολίες, αλλά και τις αντιδράσεις στο εσωτερικό του κόμματός του.

Το εύρος των αντιδράσεων είναι τέτοιο, που σε κατ' ιδίαν συζητήσεις τους αρκετοί γαλάζιοι θεωρούν «αυτοκτονία» την πρόωρη προσφυγή στις κάλπες και ζητούν αντί εκλογών, ριζικό ανασχηματισμό του κυβερνητικού σχήματος, σενάριο που, όμως δεν εμφανίζεται πλέον ισχυρό.

Ο δρόμος προς τις κάλπες που μοιάζει να επιλέγει ο πρωθυπουργός δεν είναι πλέον χωρίς «αγκάθια». Από τη μία οι δημοσκοπήσεις και από την άλλη το εσωτερικό μέτωπο που κάθε άλλο παρά διευκολύνει τους πρωθυπουργικούς χειρισμούς. Επιπλέον, οι κινήσεις του κ. Καραμανλή έχουν ουσιαστικά δημοσιοποιηθεί, ακυρώνοντας το όποιο στοιχείο αιφνιδιασμού έχει απομείνει.
Διάβασε τη συνέχεια εδώ...

Θερμική βόμβα το Λεκανοπέδιο Αθηνών

54 βαθμούς Κελσίου φτάνει η θερμοκρασία στην Ακρόπολη, σύμφωνα με το ερευνητικό πρόγραμμα Τhermopolis 2009
Σε θερμική βόμβα έχει μετατραπεί η Αθήνα. Μία από τις μεγαλύτερες έρευνες που έγινε στη χώρα μας, με τη συνδρομή τουλάχιστον δέκα δορυφόρων και δύο αεροσκαφών, αποκαλύπτει ότι ο τρόπος δόμησης και τα υλικά από τα οποία είναι κατασκευασμένη η πρωτεύουσα εκτοξεύουν τη θερμοκρασία έως και 12 βαθμούς ψηλότερα σε σύγκριση με περιαστικές περιοχές.
Αποδεικνύεται ότι διάφορα είδη μικροσωματιδιακών ρύπων που κατακλύζουν τον ουρανό της πρωτεύουσας επιδρούν ως θερμοκηπικά αέρια, καθώς δεν αφήνουν να διαφύγει προς τα πάνω η θερμότητα που απελευθερώνει η πόλη.
Σχεδόν έναν μήνα πριν, στις 22 Ιουλίου, όταν η πολυδιάστατη έρευνα Τhermopolis 2009 που χρηματοδότησε ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Διαστήματος βρισκόταν ακόμη σε εξέλιξη, μία από τις θερμικές κάμερες που έστρεψαν προς τον Παρθενώνα Έλληνες και ξένοι επιστήμονες έδειξε ότι η θερμοκρασία των μαρμάρων της Ακρόπολης έφτανε και ξεπερνούσε τους 54 βαθμούς Κελσίου.....
Ένας από τους 42 επίγειους σταθμούς μέτρησης που χρησιμοποιήθηκαν στην έρευνα κατέγραφε στην άσφαλτο της οδού Πατησίων θερμοκρασία 66 βαθμών Κελσίου.
Σε απόσταση δεκάδων χιλιομέτρων μακριά από τη Γη, οι δορυφόροι ΕRS και ΕΝVΙSΑΤ του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος συνεπικουρούμενοι από τον Landsat5 και Calipso της ΝΑSΑ και από το σύμπλεγμα δορυφόρων του Αμερικανικού Οργανισμού Ωκεανών και Ατμόσφαιρας (ΝΟΑΑ) αποτύπωναν τη θερμική εικόνα της Αθήνας.
Ζεστή λίμνη
Ο αέρας της πόλης είχε θερμοκρασία 38 βαθμούς Κελσίου, ενώ την ίδια στιγμή το πρώτο και μοναδικό ελληνικό ερευνητικό αεροσκάφος που ανήκει στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης πετούσε πάνω από την Ανατολική Αττική, μετρώντας στη λίμνη του Μαραθώνα θερμοκρασία 26 βαθμών Κελσίου.
Μέσα στο αεροσκάφος, ο επιστημονικός υπεύθυνος του προγράμματος καθηγητής Ατμοσφαιρικής Ρύπανσης στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης Σπύρος Ραψομανίκης έβλεπε από τις ενδείξεις των οργάνων που κατασκεύασε με τους συνεργάτες του ποια ήταν τα σημεία της Αθήνας που απελευθέρωναν τη μεγαλύτερη θερμότητα προς την ατμόσφαιρα.
«Μία από τις βασικές διαπιστώσεις που μπορούμε να κάνουμε προτού ξεκινήσουμε την πολύμηνη ανάλυση του τεράστιου όγκου δεδομένων που συγκεντρώσαμε, είναι ότι η Αθήνα με τον τρόπο που είναι δομημένη αλλά και με τα υλικά με τα οποία έχει χτιστεί δεν διαφέρει σε τίποτα από ένα καζάνι που βράζει», τονίζει στα «ΝΕΑ» ο καθηγητής Σπύρος Ραψομανίκης. «Η Αθήνα αποτελεί μια αστική θερμική νησίδα. Δέχεται την ηλιακή ακτινοβολία στο υπεριώδες και ορατό φάσμα, η οποία συσσωρεύεται στα υλικά από τα οποία είναι κατασκευασμένα τα σπίτια, τα διάφορα κτίρια και οι δρόμοι. Στη συνέχεια, η ακτινοβολία απελευθερώνεται ως θερμότητα στην ατμόσφαιρα όμως η θερμότητα αυτή φαίνεται πως είναι τόσο μεγάλη, με αποτέλεσμα να παρατηρείται τεράστια διαφορά στη θερμοκρασία του αέρα της Αθήνας συγκριτικά με άλλες πόλεις της Αττικής», προσθέτει.
«Οδική χαράδρα»
Από την άλλη πλευρά, σημαντικό ρόλο στη δημιουργία της θερμικής νησίδας διαδραματίζουν τα ψηλά κτίρια και οι στενοί δρόμοι που προκαλούν το φαινόμενο της οδικής χαράδρας (street canyon), όπου η θερμότητα και η ρύπανση από την πυκνή κυκλοφορία των οχημάτων εγκλωβίζονται και στροβιλίζονται. Η κατάσταση αυτή επιβαρύνεται από την ελλιπή θερμική μόνωση των κτιρίων και την υπερκατανάλωση ενέργειας από τα κλιματιστικά μηχανήματα, από τις ταράτσες που μονώνονται με πίσσα, από τα κόκκινα κεραμίδια σε όσα σπίτια έχουν κεραμοσκεπές, από την ανεπάρκεια βλάστησης και ψηλών δέντρων.

66 ΒΑΘΜΟΙ ΚΕΛΣΙΟΥ!
Καυτή πίσσα θύμιζε η άσφαλτος της Πατησίων, ενώ η λίμνη του Μαραθώνα με 26 βαθμούς ήταν σαν... πισίνα
Καπνομίχλη από τα μικροσωματίδια
ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΘΕΡΜΟΚΗΠΙΟΥ στον ουρανό της Αθήνας δημιουργεί, όπως φαίνεται ξεκάθαρα, και ένα πλήθος διαφόρων τύπων μικροσωματιδίων. Τα σωματίδια που συναποτελούν την καπνομίχλη δημιουργούνται κατά κύριο λόγο από καύσεις όπως για παράδειγμα τα καυσαέρια από τον τεράστιο όγκο των αυτοκινήτων. Εξαιτίας του ότι τρόπου δημιουργίας τους, οι ρύποι αυτοί έχουν μαύρο χρώμα και απορροφούν τη θερμότητα που εκπέμπονται από την πόλη, με αποτέλεσμα να μην την αφήνουν να διαφύγει προς τα ανώτερα στρώματα της ατμόσφαιρας.
Με τη συμβολή του κ. Αλέξη Παπαγιάννη, που είναι αναπληρωτής καθηγητής Φυσικής στο ΕΜΠ και υπεύθυνος λειτουργίας του συστήματος μέτρησης Lidar, οι ειδικοί διαπίστωσαν την ύπαρξη και διαφόρων άλλων σωματιδίων τα οποία ανακλούν την ηλιακή ακτινοβολία προτού φθάσει στην Αθήνα. Τα στοιχεία για το ενεργειακό ισοζύγιο της πόλης, από την ακτινοβολία που δέχεται μέχρι τη θερμότητα που εκπέμπει, συγκεντρώθηκαν και με τη βοήθεια του Διεθνούς Κέντρου Ακτινοβολιών του Παγκόσμιου Οργανισμού Μετεωρολογίας που εδρεύει στη Ζυρίχη.

Όλη η Αθήνα πάνω από τους 40 C
ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΥΚΑΒΗΤΤΟ μέχρι την Ομόνοια, το Παγκράτι, τους Αμπελόκηπους, τα δυτικά προάστια, τους Στύλους του Ολυμπίου Διός, τη Λεωφόρο Συγγρού, τη Δάφνη, τον Άγιο Δημήτριο, τον Κεραμεικό, τον Ελαιώνα, ολόκληρη η Αθήνα φαινόταν «άρρωστη», καθώς το θερμικό της αποτύπωμα βρισκόταν σε μέγιστες τιμές. Το αεροσκάφος του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου που πετούσε διαδοχικά στα 580 μ., στα 2.500 μ. και στα 3.400 μ. αποτύπωνε μαζί με το δεύτερο αεροσκάφος που ανήκε στο Εθνικό Ινστιτούτο Αεροδιαστημικής Τεχνολογίας της Ισπανίας (ΙΝΤΑ) τις θερμικές εκπομπές σε κάθε γειτονιά και δρόμο της Αθήνας. Χαρακτηριστικό είναι μάλιστα το γεγονός ότι καθώς οι θερμικές απεικονίσεις της Αθήνας εμφανίζονταν την ώρα της πτήσης στις οθόνες των ηλεκτρονικών υπολογιστών, δεν φαινόταν καμία περιοχή, κανένα σπίτι ή δρόμος που να έχει εξωτερική θερμοκρασία μικρότερη από 40 βαθμούς.
Διάβασε τη συνέχεια εδώ...

Πάμε για εκλογές. Ευχές!!!!!

Χανιώτης
Διάβασε τη συνέχεια εδώ...

Επιδότηση: Δεκτές από σήμερα οι αιτήσεις - στήριξης γιατρών, δικηγόρων, λογιστών, κλπ

Ξεκινούν από σήμερα και για έναν μήνα (έως την Παρασκευή 9 Οκτωβρίου) οι αιτήσεις υποβολής προτάσεων γιατρών, οδοντιάτρων, μηχανικών, δικηγόρων, συμβολαιογράφων, λογιστών και οικονομολόγων - συμβούλων που θέλουν να μετέχουν στο πρόγραμμα επιδότησης για την απόκτηση σύγχρονου τεχνολογικού εξοπλισμού.
50.000 ελεύθεροι επαγγελματίες υπολογίζεται ότι θα μετάσχουν στην απόκτηση σύγχρονου τεχνολογικού εξοπλισμού με το συγκεκριμένο πρόγραμμα επιδότησης μέσω του ΕΣΠΑ Θα διατεθούν κοινοτικά κονδύλια αξίας 250 εκατ. ευρώ (μέσω του ΕΣΠΑ) και υπολογίζεται ότι μπορούν να μετέχουν 50.000 ελεύθεροι επαγγελματίες.
Η υποβολή των προτάσεων θα γίνεται αποκλειστικά μέσω της ιστοσελίδας www.ependyseis. gr, χωρίς την προσκόμιση δικαιολογητικών. Ο ενδιαφερόμενος θα συμπληρώνει ηλεκτρονικά μόνο.... τον ΑΦΜ του, τα στοιχεία του, έναν αριθμό τραπεζικού λογαριασμού για την καταβολή της επιχορήγησης (εφόσον το σχέδιό του εγκριθεί) και περιγραφή του εξοπλισμού και των δαπανών, στις οποίες επιθυμεί να προβεί.
Θα ακολουθεί εκ των υστέρων έλεγχος υλοποίησης του φυσικού και οικονομικού αντικειμένου της πρότασης. Δικαιούχοι είναι οι ελεύθεροι επαγγελματίες που ανήκουν στις παραπάνω κατηγορίες και οι οποίοι:
* Είναι εγκατεστημένοι στην ελληνική επικράτεια.
* Λειτουργούν με νομική μορφή ατομικής επιχείρησης.
* Τηρούν βιβλία Β' ή Γ' κατηγορίας.
* Διαθέτουν ΑΦΜ έγκυρο, ενεργό και ενταγμένο σε συγκεκριμένους Κωδικούς Αριθμούς Δραστηριότητας (ΚΑΔ).
* Εχουν κάνει πρώτη έναρξη επιτηδεύματος πριν από την 1/1/2009.
* Διαθέτουν φορολογική ενημερότητα.
Χρηματοδοτούνται ο εξοπλισμός πληροφορικής (Η/Υ και περιφερειακά), το απαραίτητο ειδικό λογισμικό (software) και ο εξειδικευμένος εξοπλισμός σύγχρονης τεχνολογίας για την παροχή της συγκεκριμένης υπηρεσίας (π.χ. ιατρικά μηχανήματα).
Ενίσχυση 80% για τους νέους
Αυξημένο ποσοστό ενίσχυσης, ύψους 80% επί της υποβαλλόμενης πρότασης, προβλέπεται για τους νέους επαγγελματίες, δηλαδή εκείνους οι οποίοι κατέθεσαν δήλωση έναρξης άσκησης επαγγέλματος μέσα στην τελευταία πενταετία (μετά την 1η Ιανουαρίου 2004). Για όσους έχουν κάνει έναρξη πριν από το 2004 προβλέπεται ποσοστό ενίσχυσης ύψους 50%.
Τα όρια της ενίσχυσης που μπορούν να λάβουν οι δικαιούχοι είναι για γιατρούς και οδοντιάτρους από 5.000 έως 20.000 ευρώ, για μηχανικούς από 4.000 έως 8.000 ευρώ, για δικηγόρους και συμβολαιογράφους από 3.000 ευρώ έως 5.000 ευρώ, για οικονομολόγους και σύμβουλους από 3.000 έως 5.000 ευρώ και για λογιστές από 3.000 ευρώ έως 5.000 ευρώ.
Μέσος όρος ακαθάριστων εσόδων
Οσοι δραστηριοποιούνται πάνω από τρία χρόνια, για να επιλεγούν θα πρέπει να εμφανίζουν στις φορολογικές τους δηλώσεις μέσο όρο ακαθάριστων εσόδων 20.000 - 50.000 ανάλογα με το ελεύθερο επάγγελμα κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων χρήσεων. Σε Αττική (πλην νήσων) και Θεσσαλονίκη γιατροί, οδοντίατροι και μηχανικοί 35.000 ευρώ, οικονομολόγοι - σύμβουλοι, λογιστές και δικηγόροι 25.000 καθώς και συμβολαιογράφοι 50.000 ευρώ. Για την υπόλοιπη Ελλάδα τα ποσά διαμορφώνονται σε 28.000 ευρώ, 20.000 ευρώ και 40.000 ευρώ, αντίστοιχα.
Δεν ισχύουν τα όρια για όσους είναι νέοι επαγγελματίες ή κατοικούν και ασκούν το επάγγελμά τους σε νησιά με πληθυσμό μικρότερο των 3.100 κατοίκων ή άτομα με αναπηρία ή για όσους ασκούν το επάγγελμά τους σε χαρακτηρισμένους ορεινούς όγκους.
Διάβασε τη συνέχεια εδώ...

Kάθε κάτοικος του πλανήτη μας χρωστάει 1.500 δολάρι

Το κόστος της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης στην παγκόσμια οικονομία αναζήτησε το οικονομολογικό επιτελείο της Commerzbank στη Γερμανία και όπως υποστηρίζει το βρήκε.
Σύμφωνα λοιπόν με το αποτέλεσμα της έρευνας η χρηματοπιστωτική κρίση κόστισε 10,3 τρισεκατομμύρια δολάρια, αναφέρει σε σχετικό δημοσίευμά της η εφημερίδα Welt, επικαλούμενη τον επικεφαλής οικονομολόγο της Commerzbank, Γιοργκ Κρέμερ.
«Η χρηματοπιστωτική κρίση μάς έχει συνηθίσει σε ιλιγγιώδη ποσά, αλλά το ποσό στο οποίο καταλήξαμε είναι απίστευτο», δηλώνει ο κ. Κρέμερ.
Σύμφωνα λοιπόν με την έρευνα,.
Απώλειες ύψους περίπου 1,6 τρισεκατομμυρίων προέκυψαν από τις διαγραφές ενεργητικούς και τις πτωχεύσεις τραπεζών.
Άλλα 4,6 τρισεκατομμύρια ήταν οι απώλειες από τις αγορές ακινήτων στις ΗΠΑ και τη Βρετανία. Η μείωση της παγκόσμιας οικονομικής δραστηριότητας που προέκυψε από την χρηματοπιστωτική κρίση κόστισε τα τελευταία χρόνια άλλα 4,2 τρισεκατομμύρια δολάρια.
Οι οικονομολόγοι εκτιμούν ότι εάν δεν προέκυπτε η τραπεζική κρίση, η οικονομία θα αναπτυσσόταν με τους ρυθμούς των προηγούμενων ετών.....
Όμως μολονότι οι απώλειες θα συνεχιστούν και στο επόμενο διάστημα, το οικονομολογικό επιτελείο της Commerzbank βλέπει φως στο τούνελ και αυτό είναι το παρηγορητικό μήνυμα. Εκτιμάται ότι ο κατήφορος σταμάτησε.
Οι τιμές των ακινήτων στην Αμερική άρχισαν να ανεβαίνουν και οι τράπεζες έχουν ήδη τροφοδοτηθεί με φρέσκα κεφάλαια ύψους 1,3 τρισεκατομμυρίων δολαρίων. Η κρίση φαίνεται ότι ξεπεράστηκε στο μεγαλύτερο μέρος της.
Βέβαια υπάρχουν και άλλες αποκλίνουσες εκτιμήσεις αναφέρει το Spiegel. Για παράδειγμα η έκθεση της Ασιατικής Τράπεζας Επενδύσεων υπολογίζει τις απώλειες από την χρηματοπιστωτική κρίση στα 50 τρισεκατομμύρια δολάρια.
Διάβασε τη συνέχεια εδώ...